February 03, 2016

ஒரு முயற்சியும் ஒரு அயற்சியும்

பதினைந்து நாட்கள் இடைவெளியில் பார்த்த இந்த இரண்டு படங்களையும் பற்றி ஒற்றை வார்த்தைகளில் விமரிசனம் சொல்வதென்றால் இப்படித்தான் சொல்லலாம். தனது இரண்டாவது படத்தை இயக்கியுள்ள சார்லஸ் அண்டனி இயக்கிய அழகு குட்டி செல்லம் (தயாரிப்பு : நீயாநானா ஆண்டனி) ஒரு முக்கியமான முயற்சி.  தொடர்ந்து படங்களை இயக்கிக் கொண்டிருக்கும் பாலாவின் தாரை தப்பட்டை தருவது ஒரு பெரும் அயற்சி. இப்படி ஒற்றை வரியில் அல்லது ஒரு வாக்கியத்தில் விமரிசனக்குறிப்பைச் சொல்லிவிட்டுப் போவது பெரும்பத்திரிகைகள் பாணி. இங்கே அப்படிச் செய்ய முடியாது.  “முக்கிய முயற்சி” என்ற சொன்னதற்கும்,  “பெரும் அயற்சி” என்று சொல்வதற்கும் காரணங்களைச் சொல்லியாக வேண்டும். சொல்லிப் பார்க்கலாம்.

செய்யப்படுவது திரைக்கதை:

ஒரு சினிமாவுக்கான திரைக்கதை என்பது செய்யப்படுவது. உயிரோட்டமான வாழ்க்கையைச் சொல்லும் நடப்பியல் சினிமாவும் சரி, உய்வித்துக் கரைசேர்க்கும் அறங்களைச் சொல்வதாக நம்பும் சினிமாவும்சரி செய்யப்பட்ட திரைக்கதைகளின் மேல் உருவாக்கப்படும் வேலையே. அதில் யாருக்கும் சந்தேகம் தேவையில்லை.  நீள, அகலங்கள் கொண்ட செவ்வகம் மாதிரியோ, நான்கு பக்கமும் சமமான சதுரம் மாதிரியோ, குறிப்பிட்ட தூரத்தை ஆரமாகக் கொண்டு உருவாக்கப்படும் வட்டப்பொருள் மாதிரியோ திரைக்கதையும் கூட எந்திரத்தனமாகச் செய்யப்படும் ஒன்றாகவே சினிமாவில் செயல் படுகிறவர்களால் நம்பப்படுகிறது. சினிமா அதன் தோற்றக் காலத்திலிருந்தே அப்படித்தான் இருக்கிறது. என்றாலும் திரைக்கதையை உருவாக்கத் தேவையான கதை செய்யப்பட்டதாக இருக்கவேண்டுமா? என்பது தொடர்ந்து கேள்வியாகவும் விவாதமாகவும் விமரிசனச் சொல்லாடலாகவும் இருக்கிறது. திரைக்கதையைச் செய்ய உதவும் ‘கதை’ செய்யப்பட்டதாக இருக்கும்போது அந்த சினிமா கலையின் பக்கத்திலிருந்து முழுமையாக வணிகத்தின் பக்கம் நகர்கிறது.  ‘செய்யப்பட்ட கதையல்ல’ என்ற நம்பிக்கையைப் படத்தின் இயக்குநரால் உருவாக்க முடிந்தால் அந்த சினிமா கலையின் பக்கம் நெருங்கிவருகிறது. இந்த அடிப்படை வேறுபாடுதான் சினிமாவைப் பற்றிய சொல்லாடலாக மட்டுமல்ல; கலைகளைப் பற்றிய சொல்லாடலாகவே இருக்கின்றன.
ஒரு சினிமாவைப் பற்றிய இத்தகைய கருத்து எப்போது உருவாகுகிறது? அவர்கள் பார்க்கும் சினிமா, அவர்களின் வாழ்க்கையோடு எங்காவது பொருந்தும் நிலைக்குப் பக்கத்தில் இருக்கும்போதுதான் உருவாகுகிறது. திரையரங்கில் இருக்கும் பார்வையாளர்களின் பொதுவெளி இருப்பும் தனிமனித இருப்புமே திரைப்பட நிகழ்வோடு பொருந்தத் தூண்டுகிறது. அப்படியான தூண்டுதலால், தான் பார்க்கும் சினிமாவின் காட்சித் தொகுப்புகளை நிகழக்கூடியவை அல்லது எனக்கில்லையென்றாலும் இங்கே வாழும் என்னையொத்த மனிதருக்கேனும் நிகழக்கூடியவையே என்ற தர்க்கத்திற்குட்பட்டதாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். அந்த மாற்றமே பார்க்கும் சினிமாவை, வாழ்க்கையைச் சொல்லும் சினிமா எனப் பார்வையாளர்களைக்  கொண்டாடத்தூண்டுகிறது. அதற்கு மாறாக கதையும், திரைக்கதையும் தர்க்கங்கள் அற்ற தொடர்ச்சியோடு எடுக்கப்பட்ட நிகழ்வுத் தொகுப்புகளாக இருந்தால் பொழுதுபோக்கு சினிமா என்ற வகைக்குள் வைத்துப் பார்த்து ரசித்துவிட்டு மறக்கப்படுகிறது. இது பார்வையாளர்களுக்கு முன்னால் காட்டப்படும் படம்/ நாடகம்/ பனுவல் என அனைத்துக்கும் பொதுவானது. 

அழகு குட்டி செல்லம் என்னும் முயற்சி

அந்தோனி சார்லஸின் அழகு குட்டி செல்லம் பொழுதுபோக்குப் படமாக இருக்கிறதா? பார்வையாளர்களுக்கு வாழ்க்கை சார்ந்த அனுபவத்தைத் தரும் கலைப்படத்தின் கூறுகளைக் கொண்டிருக்கிறதா? என்ற கேட்டுப் பார்த்தால்,  இரண்டுமாக இல்லை என்பதுதான் கிடைக்கக்கூடிய பதில். இந்தியக் குடும்பங்களில் குழந்தையை மையப்படுத்தி நடக்கும் நிகழ்வுகளை, ஒரு கதைக்குத் தேவையான சிக்கல்களோடு பின்னிப் பின்னித்தந்திருக்கிறார் சார்லஸ். அனைத்தும் நம்புவதற்கும் தர்க்கத்திற்கும் உட்பட்டே அமைந்திருக்கின்றன. படமாக்கப்பட்ட விதமும் கூட அந்தந்தக் கதைக்கேற்ற களனோடும், பாத்திரங்களின் சமூகப் பொருளாதாரப் பின்புலத்தோடும் பொருத்தமாகவே எடுக்கப்பட்டுள்ளன. பெரிதாகக் குறையெதுவும் சொல்லமுடியாது.  முக்கியக் கதாபாத்திரம்போல வரும் ஆட்டோக்காரரின் (இதற்கு முன்பும் ஒரு படத்தில் கருணாஸ் ஆட்டோக்காரராக நடித்திருக்கிறார் என்றாலும் இந்தப் படத்தில் நடித்த ஆட்டோக்காரர் பாத்திரமும் நடிப்பும்  அவருக்கொரு மைல் கல்) ஆண் குழந்தைக்கான ஆசையைப் பொய்யென்று சொல்லிவிட முடியுமா?  செத்தபிறகு கொள்ளிவைக்கவும் பரம்பரையை விருத்திசெய்யவும் தேவை ஆண் வாரிசு என்ற நம்பிக்கை இல்லாத இந்தியக் குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் இல்லை என்பது தெரிந்த ஒன்று. அதேபோல் தனது தொழில் விருத்தி, தனது சமூகத் தகுதி என்ற இரண்டிற்காகவும் வீட்டை மறந்து, குழந்தையின் நலனைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல், விவாகரத்துக்குச் செல்லும் வாழ்க்கைக்குள் உயர் வகுப்பு/ வர்க்க வாழ்க்கை நுழைந்துவிட்டது என்பதும் நடைமுறை உண்மைதான். கணவன் -மனைவி என்ற இருவருக்குமிடையே இருக்கும் வீம்புக்கிணையான இன்னொரு போக்கின் வகைமாதிரியே திருமணமாகாமல் குழந்தையைச் சுமந்து, காதலனால் கைவிடப்பட்டு, அவனிடம் நீரூபித்துக்காட்ட முயலும் இளம்பெண்ணின் தன்னம்பிக்கை வாழ்க்கை. இம்மூன்று கதைகளோடு இன்னும் இரண்டு சோகம் ததும்பும் கதைகளும் படத்தில் உள்ளன. தனக்குப் பிள்ளை பிறக்காது எனத் தெரிந்த பின் அனாதைப் பிள்ளையொன்றைத் தத்தெடுத்து வளர்க்கலாமா? வேண்டாமா? என அல்லாடும் ஆசிரியையின் தன்னிரக்கக்கதை. அக்கதையிலிருக்கும் சோகத்தைவிடவும் கூடுதல் சோகம் தரக்கூடியது ஈழத்துப் போரில் கண்முன்னே தனது குழந்தையை வெடிகுண்டுக்குக் கொடுத்துவிட்டுப் புலம்பெயர்ந்து வாழும் தம்பதியர்களின் அல்லாட்டம். அந்த அல்லாட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகக் குழந்தைக்காகத் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களுக்கு அலைந்து கொண்டிருப்பது.

இந்த ஐந்து கதைகளுமே உருக்கமான, நம்பும்படியான, சமகாலத் தமிழ்வாழ்வுப் பரப்பில் மிதக்கும் குமிழிகளே என்பதில் யாருக்கும் சந்தேகமில்லை. ஆனால் இந்த ஐந்துமே படத்தின் கதை அல்ல. தனித்தனியான கதைத்துண்டுகள். படத்தில்  அவை திரைக்கதையின் பகுதிகளாகவே இருக்கின்றன. அடியோட்டமான கதையாக அமைக்கப்படவில்லை. அப்படி அமைக்கப்பட்ட இணைப்பு அல்லது   கண்ணி வேறொன்றாகப் படத்தில் இருக்கிறது. அந்தக் கண்ணி நம்பும்படியாக - வாழ்க்கையின் அனுபவமாக இல்லாமல் விளையாட்டுத் தனமான கதையாக இருக்கிறது என்பதே இந்தப் படத்தின் பெரும் பலவீனம்.  உள்வாங்கும் சமூக மனப்பான்மையோடு அனாதைப் பிள்ளைகளுக்கும் ஏழைப் பிள்ளைகளுக்கும் உயர்வகுப்புப் பிள்ளைகளுக்கும் ஒரே மாதிரியான கல்வியைத் தரும் பள்ளியொன்றைப் படத்தில் காட்டுகிறார் சார்லஸ். இத்தகைய பள்ளிகள் தமிழ்நாட்டில் அருகிவரும் காலம் இது. அந்தப் பள்ளிக்கான நிதியைத் தரும் அமைப்பிடமிருந்து நிதியைப் பெறுவதற்காகப் போடப்போகும் நாடகமே படத்தின் கதையை நகர்த்தும் முடிச்சுகள் கொண்ட பின்னல்.


அன்பின் வடிவமான இயேசு பிறப்பைச் சொல்லும் வழக்கமான நாடகத்தையே வித்தியாசமாகப் போடத்தயாராகும் பள்ளிப் பிள்ளைகளின் விளயாட்டுத்தனங்களும் செயல்பாடுகளுமாகக் கதைப்பின்னல் நகர்கிறது. அவர்கள் நினைத்தபடி எப்படியாவது நாடகத்தை மேடையேற்றியாக வேண்டும் என நினைத்துப் போடும் திட்டங்களும், அதனை அவர்கள் நடைமுறைப்படுத்துவதும் என விரியும் மையக்கதைப்போக்கு எந்தவிதத் தர்க்கமும் இல்லாமல் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. நகைச்சுவை, வேகமாகக் கதையை நகர்த்துதல், வில்லன்களோடு மோதுதல், பார்வையாளர்களிடம் பதபதைப்பை உண்டாக்கும் நோக்கத்தோடு உயரமான இடத்திலிருந்து குழந்தையைத் தூக்கிப் போட்டு விளையாடும் சாகசம் போன்றவற்றையெல்லாம் தருவது ஏனென்ற கேள்வி பார்வையாளர்களுக்கு உண்டாவதைத் தடுக்கமுடியாது. அவையெல்லாம் பொழுதுபோக்கு சினிமாவை விரும்பும் பார்வையாளர்களுக்குத் தரவேண்டுமென நினைத்து உருவாக்கப்பட்ட காட்சிகள். இந்தக் காட்சிகள் எல்லாம் சேர்ந்து உருக்கமான ஐந்து கதைத்துண்டுகளை அதே ஆழமான உணர்வுகளோடு இணைக்காமல், அவற்றிலிருந்து விலக்கி வைக்கும் தன்மையை உண்டாக்கிவிட்டது.  அந்த விலகல் படத்தை வாழ்வின் மீதான விமரிசனக் கதைகொண்ட படமாக ஆக்கத்தவறுகிறது.
தீமையைக் கண்டு பொங்கியெழும் நாயகன் அல்லது குடும்பத்தை நாசம் செய்தவர்களை அழிக்கக் கிளம்பும் ரோசக்கார இளைஞன் என்னும் நம்பகமான ஒருவரிக்கதை மீது நம்பமுடியாத காட்சிகளைத் திரைக்கதையாக அமைப்பது ரஜினி,விஜய், அஜித் வகையறாக்களின் திரைக்கதைக் கட்டமைப்பு. ஆனால் சார்லஸ் அந்தக் கட்டமைப்பை மாற்றிப் போட்டிருக்கிறார். அதுதான் அவர் செய்த திரைக்கதைப் புதுமை.  தர்க்கமற்ற அந்த ஒருவரிக்கதையோடு ஒட்டவைக்கப்பட்ட ‘சமகால இந்திய வாழ்வில் குழந்தை ; அதனால் குடும்பங்கள் சந்திக்கும் நெருக்கடி’ என்னும் முக்கியமான சொல்லாடலின் கண்ணிகள் தனித்தனியாகவே ஒட்டாமல் நின்றுவிட்டன.
தொடர்ச்சியை உருவாக்காத திரைக்கதையை ஒட்டவைக்கத் திரைப்படத்தின் இசையும் திரும்பத் திரும்பவரும் பாடலின் லயமும் முயன்றுள்ளன. ஆனால் ஓசையைப் போலவே மௌனங்களும் அர்த்தம் உண்டாக்கக்கூடியவை என்பதை உணர்ந்தவராக இசையமைப்பாளர் வெளிப்படவில்லை. அவரது இசைக்கோர்ப்பே படத்திற்கு ஒருபடித்தான  தன்மையை உண்டாக்கிவிட்டது.
ஒரு படத்தின் விளம்பரமே எல்லாப் பார்வையாளர்களையும் திரையரங்கிற்கு அழைத்துவந்துவிடாது. பார்த்த பார்வையாளர்களின் பரிந்துரையே பார்வையாளர்களைத் திரட்டித் தரும் சரியான விளம்பரம். சார்லஸ் ஆண்டனியின் அழகு குட்டி செல்லம் படத்தைப் பக்குவமான பார்வையாளர்கள் பார்த்தார்கள். ஆனால் அவர்களால் படம்  பார்க்க நினைப்பவர்களுக்குப் பரிந்துரைக்கவேண்டிய சங்கதி எவையென்று உறுதிப்படுத்திச் சொல்லக் குறிப்பான சங்கதிகள் எவையென்று தெரியவில்லை. தங்களுக்கே தெரியாத ஒன்றைச் சொல்லிப் பார்வையாள நண்பர்களை அவர்களால் அனுப்பிவைக்க முடியவில்லை.
தாரை தப்பட்டை என்னும் அயற்சி
தனது படங்களுக்காக இந்திய அளவில் விருதுகளைப் பெற்றுள்ள -தமிழின் முக்கிய இயக்குநராகக் கருதப்படுகிற பாலாவின் ஏழாவது படம் தாரை தப்பட்டை. இவரைப் பாராட்டும் மணிரத்னம் அவ்வப்போது வேறுவேறு சூத்திரங்களை முன்வைத்துத் திரைக்கதையை அமைத்துப் படங்களை இயக்குகிறார். ஒரே சூத்திரத்தைப் பின்பற்றுவதில்ல்லை.  சேது, நந்தா, பிதாமகன் வரையிலான  பாலாவின் முதல் மூன்று படங்கள் வரையிலும் வித்தியாசங்களைத் தேடும் இயக்குநர் பாலா என்றொரு தோற்றம் இருந்தது. ஆனால் நான் கடவுள், அவன் இவன், பரதேசி என  பிந்திய மூன்று படங்களோடு தாரை தப்பட்டை என்னும் ஏழாவது படத்தையும் பார்த்தபின்பு, ஒட்டுமொத்தமாக அவரது எல்லாப் படங்களுமே ஒரேவிதக் கருத்தை முன்வைப்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

அவரது முதல் தேடல் முன்னிறுத்தப்பட வேண்டிய நல்லதோ நாயகத்தனமோ அல்ல என்பது கவனிக்கவேண்டிய ஒன்று. அவர் நிர்மூலமாக்கப்பட வேண்டிய தீமையைத்தேடியே நீண்ட காலம் காத்திருந்து தனது படங்களைத் தொடங்குகிறார். தேடிக் கண்டுபிடித்தபின்பு அதன் வழியே தனது படங்களுக்கான புதிய பின்புலத்தையும் குறிப்பான வெளியையும் உருவாக்கிறார். அதனாலேயே அவரது ஒவ்வொரு படமும் வித்தியாசமான படம் போலத்தோன்றுகிறது. யோசித்துப் பார்த்தால் அவை வித்தியாசமானவையல்ல; எல்லாப் படங்களும் ஒரே கருத்தியலிலிருந்தே உருவாகின்றன. தான் நம்பும் அந்தக் கருத்தை முன்வைப்பதற்கு குறிப்பான நிலவியல் மற்றும் சமூகப் பின்புலத்தைப் புதிதாக கண்டடைவது மட்டுமே பாலா செய்யும் புதுமை.
  ‘நல்லது காப்பாற்றப்படவேண்டும்; கெட்டது ஒழிய வேண்டும்’ என்பது உலகம் முழுவதும் நம்பப்படும் எளிய கருத்தியல்;முதன்மையான வெற்றிச் சூத்திரம். இந்த வெற்றிச் சூத்திரத்தில் பாலா உருவாக்கும் வித்தியாசம் தண்டிக்கப்பட வேண்டிய குற்றவாளிகளைப் புதிதுபுதிதாகக் கண்டுபிடிப்பது மட்டுமே. அதோடு  அவர் “குற்றமிழைப்பவர்கள், அழிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்;  வாழத் தகுதியற்றவர்கள் அவர்கள். அவர்களை அழித்தல் நீதி” என்ற கருத்தில் நம்பிக்கையோடு இருக்கிறார். வணிகப்பட இயக்குநர்கள் வில்லன் - நாயகன் என்ற தனிமனித மோதலை வளர்த்தெடுத்து, வில்லன் தண்டிக்கப்படுகிறான் அல்லது மன்னிக்கப்படுகிறான் எனப் படம் எடுக்கிறார்கள். ஆனால் பாலாவின் படங்களில் தண்டனையும் இல்லை; மன்னிப்பும் இல்லை. அழிப்பு மட்டுமே  இருக்கின்றன.

அவரது படங்களில் அழிப்பை நிகழ்த்தும் வன்முறையாளர்கள் எங்கிருந்தோ வருபவர்கள் அல்ல. பெரும்பாலும் தீமை நடக்கும் வெளிகளிலிருந்தே உருவாகின்றவர்கள். அப்படி உருவாகின்றவர்களால் அழிக்கப்படு கின்றவர்களும் தனிமனித விரோதித்தால் அழிக்கப்படுகின்றவர்கள் அல்ல; அவர்கள் ஒவ்வொருவருமே பொதுச் சமூகத்தின் விரோதிகள். அவர்கள் கைக்கொள்ளும் தொழில் நமது சமூகத்திற்கே பெருங்கேட்டை விளைக்கும் சட்டவிரோதத் தொழில்கள். அதனால் சமூக விரோதிகளை நிர்மூலம் செய்வது ஏற்கத்தக்கதே எனப் படத்தின் முடிவு நகரும்போது பார்வையாளர்கள் அதனை ஏற்றுக் கொண்டு பாலாவை வித்தியாசமான படம் தருபவர் எனப் பாராட்டிக்கொண்டு வெளியேறுகிறார்கள். இதுவும் மற்ற வணிகப்பட இயக்குநர்களிடமிருந்து அவர் வேறுபடும் விதமாக இருக்கிறது.  

 ‘அழித்தல் நீதி’ என்பது ஒருவிதத்தில் கீதையின் சாரம். அழிக்கப்படவேண்டியவர்களை முடிவு செய்து விட்டால் சட்டம், முறைமை, நியதி என்றெல்லாம் பார்க்கவேண்டியதில்லை என்ற நிலைபாட்டையே அர்ச்சுனனுக்குக் கண்ணன் உபதேசிக்கிறான். அந்தக் கருத்தே பாலாவின் படங்களில் தூக்கலாக வெளிப்படும் கருத்தியல். கஞ்சாத் தோட்டம் வைத்துப் பராமரித்து விற்பனை செய்பவன், பிச்சைக்காரர்களை உருவாக்கி வியாபாரம் செய்பவர்கள், அடிமைகளாகத் தேயிலைத் தோட்டத்தொழிலாளர்களை நடத்தும் முதலாளிகளும் கங்காணிகளும், மாடுகளைச் சட்டவிரோதமாக ஓட்டிச்சென்று வெட்டி வியாபாரம் செய்பவர்கள் என இதற்கு முந்திய படங்களில் சமூகவிரோத வில்லன்களைக் கண்டுபிடித்து அழித்துக் காட்டிய பாலாவின் நாயகர்களை நாம் அறிவோம். அவர்களின் வன்முறையின் மூர்க்கத்தையும் கொலைவெறியின் குரூரத்தையும் அழகியல் காட்சிகளாகத் தமிழ் ரசிகர்கள் ரசிக்கவே செய்தனர். அதைப் போலவே இந்தப் படத்தில் ஒரு குரூர சமூகவிரோதியை வில்லனாக உருவாக்கிக் கொலைசெய்கிறார்.  
அப்பாவியாக - அனாதையாக நடித்து இளம்பெண்கள் பலரைத் திருமணம் செய்துகொண்டே இருப்பதுதான் வில்லனின் வேலை. அவனால் தாலி கட்டப்பட்ட ஒவ்வொரு பெண்ணும் விபச்சாரியாக வாழ்க்கையைத் தொடரவேண்டும். பணக்காரர்களின் ஆசைக்குரியவர்களாக வாழ வேண்டும். அந்த ஆசைகள் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல. வெவ்வேறு விதமானவை. ஒவ்வொருவிதத்திற்கும் கிடைக்கும் பணமும் வெகுமதிகளும் விதம்விதமானவை.

வில்லன்களை மையப்படுத்தித் திரைக்கதை அமைக்கும்போது உருவாக்கும் பின்புலம் பெரும்பாலும் பொதுச்சமூகத்தின் கவனத்தைப் பெறாத - விளிம்பு நிலைநிலை வாழ்க்கையாக இருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்வதன் மூலம் தனது வெற்றிச் சூத்திரத்தின் இன்னொரு பரிமாணத்தை உருவாக்குகிறார் பாலா. இந்தப் படத்தில் அவர் கண்டடைந்த விளிம்புநிலைக்குழு ‘ஆட்டக்காரர்கள்’ என்னும் தொழில்சார் விளிம்புநிலைக்குழு. சினிமாக்கொட்டகைகளின் வருகைக்கு முன்பு தமிழ்நாட்டின்  ஊர்த் திருவிழாக்களிலும் கும்பிடுகளிலும் கூட்டத்தை மகிழ்விக்கும் பொறுப்பில் இருந்த ஆட்டமும்பாட்டுமான கலைஞர்கள். தாரை, தப்பட்டை, ஒத்து, நாயனம், முகவீணை, துந்துபி எனப் பல்வேறு இசைக்கருவிகளோடு கிளர்ச்சியூட்டும் இசையையும் ஆட்டத்தையும் வாழ்க்கையின் பகுதியான கலையாக வைத்திருந்த சமூகக்குழு, சமூக மாற்றத்தாலும் ஊடகங்களில் வளர்ச்சியாலும் நலிந்துகொண்டிருக்கிறது. நலிந்துகொண்டிருக்கும் அந்தக் கூட்டத்திலிருந்து ஒருபெண்ணைப் பிய்த்து எடுத்துத் தனது வழக்கமான கதைப்பின்னலின் வழியாக முன்னிறுத்துவதன் மூலம் நலிவடையும் கலையைப் பேணும் அக்கறையையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார் இந்தப் படத்தில். அதன் வழியாகவே தனது கருத்தியலுக்குள் பயணம் செய்கிறார். தொடர்ச்சியாக இதையேதான் எல்லாப் படங்களிலும் அயற்சியில்லாமல் செய்துகொண்டிருக்கிறார். பார்ப்பவர்களும் அயற்சியில்லாமல் பார்ப்பார்கள் என்று நம்புகிறார்.

தாரை தப்பட்டையில் உருவாக்கப்பட்ட வில்லன், இந்திய மரபான வாழ்க்கையில் இருக்கும் திருமணம் என்னும் புனித அமைப்பைக் கொச்சைப் படுத்துபவன். மனைவிகளைப் பண்டமாகக் கருதி விற்பவன். என்பதுதான் முக்கியமான திருப்பம். அந்தத் திருப்பத்திற்குப் பிறகு படத்தின் நிகழ்வுகளே இடம்மாறிவிடுகின்றன. விவாதங்களும் கூடத் திசைமாறியுள்ளன.  அந்தத்திசைமாற்றம் முக்கியமான விவாதத்திற்குள் பார்வையாளர்களைக் கொண்டுபோகிறது. ஒருவிதத்தில் அந்த விவாதம் அரசியல் சொல்லாடலாகவே மாறூகிறது எனலாம்.

நிகழ்கால இந்தியாவில் மரபுக்குத் திரும்புதல் என்னும் அரசியலைச் சொல்லும் இயக்கங்கள், ‘திருமணம் என்னும் புனிதமே’ இந்திய வாழ்வின் அடையாளமெனத் திரும்பத்திரும்பச் சொல்கின்றன. பெண்களின் தன்னிலையை அங்கீகரிக்காத, ஆணின் ஆதரவில் இருக்க வேண்டியவளாகக் கட்டிப்போடும் திருமணம் பற்றிய இந்தக் கூற்றுகள் விவாதத்திற்குரியன என்கின்றன நவீனத்துவச் சிந்தனைகள்.  தாரை(சூறாவளி) பெண்ணென்றால், தப்பட்டை(சன்னாசி) அதனை இயங்கச் செய்யும்- உத்வேகம் தரும் ஆணென்னும் இசைக்கருவி. இவ்விரண்டும் இணைந்து நிற்கும்போதே கச்சேரி களைகட்டும். ஆட்டம் களைகட்ட இவ்விரண்டும் சேர்ந்திருக்கவேண்டும்; சேராதபோது மொத்தக்குழுவின் ஆட்டமும் களைகட்டவில்லை; வருமானமே இல்லை. ஆட்டம் களைகட்டவேண்டும் என்பதைப் போல இவர்களின் குடும்ப வாழ்க்கையும் களைகட்ட வேண்டுமென்றால், சிக்கல் இல்லாமல் போகவேண்டுமென்றால் சூறாவளியும் சன்னாசியும் இணைந்திருக்க வேண்டும். அதற்கு மாறாக ஆட்டக்கார வாழ்க்கையில் நிம்மதியான பிழைப்பு இல்லை என நினைக்கும்போது  அதிலிருந்து விடுபட வேண்டுமென மனம் அவாவுகிறது. அந்த அவாவுதலில், தனக்கில்லையென்றாலும், தனது அன்புக்குரிய சூறாவளிக்காவது கிடைக்கட்டும் என நினைக்கும் சன்னாசி செய்துவைத்ததுதான் அவளது திருமணம்.  ஆனால் அந்தத் திருமண வாழ்க்கை என்ன ஆனது என்பதே பின் பாதிக் கதை. சூறாவளியின் திருமண வாழ்க்கை முழுமையும் சிதைந்துபோன ஒன்று எனக் காட்சிகள் விரிக்கப்படுகின்றன.
ஒரு தாரைக்குத் தேவையான தப்பட்டையை அடைய எங்கும் தேடி அலையவேண்டியதில்லை. இந்திய மரபான சமூக அமைப்பு, சாதி மற்றும் உறவுமுறைத் திருமணம் என்னும் அமைப்பாக அருகருகே இருக்கும்படியாகவே வைத்திருக்கின்றது. அதை மீறவேண்டியதில்லை. அதைப் பின்பற்றினாலே போதும் என்பதை வலியுறுத்திச் சொல்கிறார் பாலா. அதைச் செய்யாமல் மீறினால் - சாதி கடந்து, உறவுகளைத் தாண்டி அந்நிய சமூகவெளியில் கணவனை அடைந்தால் கிடைப்பது சூறாவளிக்குக் கிடைத்த சீரழிவான வாழ்க்கைபோல  இருக்கக் கூடும் என்று எச்சரிக்கை செய்கிறார்; பயமூட்டுகிறார் பாலா.

கீதையின் சாரம் நிலவுடமைக்காலத்து அரசியல் கருத்தியல். அது முன் வைப்பது அழித்தொழிப்பு. நிகழ்கால மக்களாட்சித் தத்துவத்திற் கெதிரானது. மக்களாட்சி முறைமை வலியுறுத்துவது மன்னிப்பையும் தண்டனையையும். பாலாவின் எந்தப் படத்திலும் மன்னிப்போ, தண்டனையோ கிடையாது. அழிப்பது மட்டுமே தீர்வு. அப்படி அழிப்பதும் சட்டப்படியான மரண தண்டனைகூடக் கிடையாது. எந்தச் சட்டத்தையும் பின்பற்றாத உதிரித்தனமான மனிதர்களைக் கொண்டே அழித்தொழிப்பை நியாயப்படுத்துகிறார்.  அத்தோடு இந்தப் படத்தில் உறவுமுறைத் திருமணம் என்னும் புனிதத்தை நிலைநிறுத்தும் நோக்கத்தோடு கதைப்பின்னலைச் செய்துள்ளார். இவ்விரண்டுமே நிகழ்கால அரசியலில், நவீனத்துவத்திற்கெதிராக நிற்பவர்கள் முன்வைக்கும் கருத்துக்கள். இந்தப் படத்தின் வழியாகத் தான் நவீனத்துவத்திற்கெதிரானவர் என்பதையும் பழைமைக்குத் திரும்புதலை முழுமையாக ஆதரிப்பவர் என்பதையும் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார் பாலா. அந்தக் கருத்தியலில் நம்பிக்கைகொண்டவர்கள்  பாலாவைக்  கொண்டாடவே செய்வார்கள். நான் கொண்டாடப்போவதில்லை.


 ================================ நன்றி; அம்ருதா, பிப்ரவரி, 2016

No comments :