March 25, 2008

தொடரும் வட்டார தேசியம்


அதிகாரப் பரவலாக்கம் பற்றி ஜனநாயக ஆர்வலர்களும் அறிவுஜீவிகளும் தொடர்ந்து பேசி வந்துள்ளனர். மையப்படுத்தப்படும் அதிகாரத்திற்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கும் போக்கு ஜனநாயகத்தின் மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்களின் வெளிப்பாடு. மையப்படுத்தப்பட்ட அதிகார அமைப்பில் சில மாநில மக்களின் நலன்களும்¢, மாநில அரசுகளின் உரிமை களும் கண்டு கொள்ளப்படவில்லை; அதிகாரம் பரவலாக்கப் பட வேண்டும்; மேலிருந்து கீழ் நோக்கி அப்பரவல் நகரவேண்டும் என்றெல்லாம் பேசப்பட்டதுண்டு. ஒற்றைக் கட்சியின் ஆட்சி மைய அரசில் இருந்த போது இத்தகைய குரல்கள் தொடர்ந்து எழுப்பப்பட்டன. தேசிய இனங்களின் உரிமைகள், நலன்கள் என்ற சொல்லாடல்களின் வழியாக விவாதிக்கப்பட்ட அவையெல்லாம் இன்று அர்த்தமிழந்து வருகின்றனவோ என்ற ஐயம் தோன்றத் தொடங்கியுள்ளது. ஐயம் தோன்றுவதற்குக் காரணம் மைய அரசாங்கம் பல கட்சிகளின் கூட்டாக மாறிவிட்ட சூழல் தான் என்று சொன்னால் அதிகாரப் பரவலை ஆதரிக்கும் ஜனநாயக ஆதரவாளர்கள் கோபம் கொள்ளக் கூடும். அந்தக் கோபம் நியாயமான கோபமா? ஜனநாயகத்தின் பலவீனத்தை மூடி மறைக்கும் போலியான வாதமா? விவாதிக்க வேண்டிய கட்டத்தில் இருக்கிறோம். அதிகாரப் பரவலாக்கம் என்பது இந்திய ஜனநாயகத்தில் எந்தத் தளத்தில் நடக்க வேண்டுமோ அந்தத் தளத்தில் நடக்காமல் வேறு ரூபத்தில் நடந்து கொண்டி ருக்கிறது என்பது உடனடியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒன்று. அரசு நிர்வாகம், அதன் அமைப்புகள், கட்டுப்பாடுகள் , அவற்றிற்கிடையே இருக்க வேண்டிய புரிதல்கள், விட்டுக் கொடுத்தல்கள் என்பனவாக இருக்க வேண்டிய அதிகாரப் பரவலாக்கம் இங்கு தொடங்கவே இல்லை. மாறாக, அரசாங்கத்தை உருவாக்கும் அரசியல் கட்சிகளின் கூட்டு நடவடிக்கைகளால், பலவீனமான அரசுகள் உருவாகி வருகின்றன. மைய அரசாங்கம் மட்டுமே இத்தகைய கூட்டணி அரசியலால் பலவீன மாகத் தோற்றமளிக்கிறது என்று எண்ணி விட வேண்டாம். மாநில அரசுகளே கூட அந்த நிலையில் தான் உள்ளன. உள்ளே இருந்து ஆதரிக்கும் கட்சிகள், வெளியே இருந்து ஆதரவு தரும் கட்சிகள் போன்றவற்றின் நெருக்கடிகளால் அரசு இயந்திரம் தொடர்ந்து தற்காலிக முடிவுகளை எடுக்¢கிறது. மைய அரசின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருக்கும் பிரதமரானாலும் சரி, மாநில அரசுகளின் முதல்வர் களானாலும் சரி இத்தகைய நெருக்கடிகளில் தான் சிக்கித் தவிக்கின்றனர். இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் இது தான் நிலைமை. மாராட்டிய மாநிலத்தைவிட்டு வட மாநிலத்தவர்கள் வெளியேற வேண்டும் என ராஜ் தாக்ரே சொல்லுவதைக் கண்டு கொள்ளாமல் இருக்கும் மாநில அரசும்,மத்திய அரசும் பலவீனமான அரசுகள் என்று சுலபமாகச் சொல்லி விடலாம். இதே போல் கர்நாடகத்திலிருந்து தமிழர்களும், தமிழ்நாட்டிலிருந்து வடவர்களும் தெலுங்கர்களும்,வடகிழக்கு மாநிலங்களிலிருந்து இந்தியாவின் மற்ற மாநிலத்தவர்களும் வெளி யேற வேண்டும் என எழுப்பப்படும் குரல்கள் எத்தகைய தத்துவத்தின் மேல் ஒலிக்கின்றன என்று ஆராய்ச்சி செய்வதைவிட, எத்தகைய வரலாற்றிலிருந்து உருவானவை என்று ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டும் எனத் தோன்றுகிறது. ஆம். அதற்கொரு வரலாறு இருக்கிறது. அந்த வரலாற்றைப் புரிந்து கொள்ள வட்டார தேசியம் என்ற அரசியல் கலைச்சொல்லை முதலில் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி இந்தியாவிற்கு வருகை தந்த போது இந்தியா என்று ஒரு நாடு இருந்த தில்லை. சில நூறு தேசங்கள் இங்கு இருந்தன. அந்தத் தேசங்களை ஆண்டவர்கள் பொதுவாகத் தங்களை ராஜாக்கள் என அழைத்துக் கொண்டார்கள். அவர்களின் ஆளுகைக்கு உட்பட்ட பகுதிகளை நிர்வாகம் செய்யப்¢ பிரதிநிதிகளை நியமிப்பதுண்டு. அரசரின் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட மண்டலத்தின் அதிகாரப் பொறுப்புடையவர் என்ற அர்த்தத்தில் மண்டலாதிபதிகள், பாளையக்காரர்கள் என அவர்கள் அழைக்கப் பட்டனர். தங்களைத் தாங்களே திரிபுவனச் சக்கரவர்த்திகள் என்று அழைத்துக் கொண்ட சில நூறு தேசத்து மன்னர்களையும் பிரிட்டானியக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி தங்கள் வசம் கொண்டுவர படை வலிமையையும் மூளையையும் பயன்படுத்தியது. அவர்களுக்குள்ளேயே ஒருவரோடு ஒருவரை மோதச் செய்து ஆட்சி அதிகாரத்தைப் பிடித்த கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி,அந்த அதிகாரத்தை விக்டோரியா மகாராணியின் கைக்கு மாற்றிக் கொடுத்தது என்பது நாம் படித்த வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் இருந்த செய்திகள். விக்டோரியா மகாராணியின் அதிகாரத்தின் கீழ் வந்த இந்தியாவை ஆள்வதற்கு பிரிட்டானியர்கள் உருவாக்கிய அமைப்புக்கு ஜமீன்தாரி முறை என்று பெயர். மக்களிடமிருந்த வசூலிக்கும் வரியிலிருந்து இவ்வளவு தொ¬கையைத் தங்கள் பங்காக அனுப்ப வேண்டும் என்ற ஏற்பாட்டுடன் ஜமீன்தார்¢களின் ஆளுகைக்கு உட்பட்ட பிரதேசத்தில் வரிவசூல் செய்யும் உரிமையை அந்தந்தப் பகுதியில் இருந்த வட்டாரத் தலைவர் களுக்கு வழங்கியது ஆங்கில அரசாங்கம். அதன் மூலம் தங்களின் பகுதிக்குத் தாங்களே அரசர்கள் என்ற எண்ணம் அந்த வட்டாரத் தலைவர்களான ஜமீன்தார்களுக்குத் தொடரும்¢படி செய்தது. ஒவ்வொரு வட்டாரத்தை ஆண்ட தலைவர்களும் தாங்கள் ஒரு தேசத்தை ஆள்பவர்களாகக் கருதிக் கொண்டதால், ஒட்டு மொத்த இந்திய மக்களைப் பிரிட்டானியர்கள் சுரண்டியதைக் காணத்தவறினார்கள். இந்திய விவசாயிகளின் உற்பத்தி,¢ இங்கிலாந்தின் தொழிற்சாலைகளுக்கான கச்சாப் பொருள்களாக மாறிய பொருளாதாரப் பரிவர்த்தனையைப் பற்றிய விவாதங்களே எழுப்பப்படவில்லை. பின்னர் இந்த விழிப்புணர்வு உண்டாவதற்குக் காரணமாக இருந்தது ஆங்கிலக் கல்வியும், அவர்கள் உண்டாக்கிய நிர்வாக முறைகளும் என்பது சுவாரசியமான முரண். அது தனியாக விவாதிக்க வேண்டியது. நிகழ்காலக் கூட்டணி அரசுகளின் நிர்வாகம் திரும்பவும் பழைய வட்டார தேசிய உணர்வை உண்டாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. ஒவ்வொரு வட்டாரத்தை ஆளும் மாநில அரசும் மாநிலக் கட்சியும் அந்த மாநிலத்தைத் தனி தேசமாகக் கருதி அதன் எல்லைக்குள் இன்னொரு தேசத்து மக்களுக்கு இடமில்லை என்று கருதத் தொடங்கி விடுகின்றன. ஒரு கட்சி ஆளுங்கட்சியாக இருக்கும்போது இப்படி நினைப்பதைத் தற்காலிகமாகத் தள்ளி வைத்தாலும், எதிர்க்கட்சியாக ஆனவுடன் அப்படித்தான் நினைக்கின்றன.நதிநீர் தாவாக்கள், ரயில்வே கோட்டங்கள், மைய அரசில் இடம் பெற்றுள்ள தங்கள் கட்சி அமைச்சரைக் கொண்டு தங்கள் மாநிலங்களில் தொழிற்சாலைகளை அமைத்தல் எனப் பலவற்றை இங்கே நினைத்துக் கொண்டால் இது புரியலாம். ஒவ்வொரு வட்டாரக் கட்சியும் அந்தந்த வட்டாரத்தைத் தங்களின் சுயாதீனத்திற்கு உட்பட்ட பிரதேசமாகக் கருதுகின்றன. இந்த ஆபத்தைச்¢ சுட்டிக் காட்டும் இந்த நேரத்தில் இதைவிட ஆபத்தான இன்னொரு போக்கையும் சுட்டிக் காட்ட வேண்டியுள்ளது. இன்று ஒவ்வொரு மாநிலக் கட்சிக்குள்ளும் கூட இந்த வட்டார தேசிய உணர்வு மேலோங்கி வருகிறது. அந்தந்தப் பகுதிகளில் செல்வாக்கோடு இருக்கும் சாதிகளின் தலைவர்களை அந்த வட்டாரத்தின் தலைவர்களாக ஏற்றுக் கொள்வதன் மூலம் தங்களின் மைய அதிகாரத்தைக் காத்துக் கொள்ளத் தொடங்கியுள்ளன அரசியல் கட்சிகள். அந்தப் பகுதியில் நடக்கும் அரசுத்துறை நியமனங்கள், பணிகள், நிர்வாக நடைமுறைகளை அந்தத் தலைவர்களின் ஒப்புதலுடன் மட்டுமே செய்ய முடியும் என்ற நிலை தோன்றியுள்ளது. அதிலும் ஆட்சி அதிகாரத்திற்கு வரும் மாநிலக் கட்சி குறிப்பிட்ட வட்டாரத்தின் உயர் பதவிகளை வட்டாரத்தலைவரின் ஒப்புதலோடு தான் செய்கிறது என்பது கண்கூடு. பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் மேலாளர்கள், கூட்டுறவு அமைப்புக்களின் நிர்வாகிகள், பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தர்கள்,மாவட்ட, வட்ட ஆட்சித்தலைவர்கள், காவல் துறை அதிகாரிகள் போன்ற அரசு நிர்வாகப் பதவிகளை கட்சிகளின் வட்டாரத்தலைவர்களின் ஒப்புதலோடு செய்வதை அதிகாரப் பரவலாக்கம் எனச் சொல்லுவது ஆபத்தானது.இந்நிலையை அதிகாரப் பரவலாக்கம் என்ற சொல்லால் குறிப்பதை விட அதிகாரத்தைப் பங்கு போடுதல் என்ற வார்த்தையால் குறிப்பதே சரியாக இருக்கும். பரவலாக்கம் புரிந்து ணர்வின் வெளிப்பாடு. பங்கு போடுதல் கண்டு கொள்ளாமையின் நிலைப்பாடு. மார்ச்- 23

புலம் பெயர்ந்தோர் இலக்கியம்

இலங்கைத் தமிழர்களின் இருபத்தைந்தாண்டுக் காலப் போராட்டத்தை, வரலாற்றின் பக்கங்களில் எவ்வாறு எழுதுவீர்கள்? என ஒரு வரலாற்று ஆசிரியரிடம் கேட்டுப் பாருங்கள். உடனடியாக எந்தப் பதிலையும் அவர் சொல்லி விட மாட்டார். காரணம் ஈழத்தமிழர்களின் கனவான ஈழத்தனிநாடு கிடைக்குமா அல்லது கிடைக்காதா என்ற முடிவு தெரியாமல் வரலாற்றை எப்படி எழுதுவது என்ற குழப்பம் தான். எந்த ஒரு நிகழ்வையும் வெற்றி- தோல்வியைக் கொண்டே முடிவு செய்யும் அடிப்படைப் பார்வை கொண்டது வரலாறு. அதனால் அது நிகழ்காலத்தைப் பற்றிய கருத்துரைப்பை எப்போதும் தள்ளிப் போடவே செய்கிறது.
ஆனால் இந்தக் கேள்விக்கு இலக்கிய ஆசிரியர் கூடத் தேவை இல்லை. இலக்கிய மாணவனே உடனடியாகப் பதில் சொல்லத் தொடங்கி விடுவான். ஏனென்றால் இலக்கியம் முடிவுகளுக்காகக் காத்திருப்பதில்லை. எல்லா நிகழ்வுகளையும் நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே பதிவு செய்வதும், அவை பற்றிக் கருத்துரைப்பதும், விமரிசிப்பதும் தன்னுடைய வேலை என்று கருதுகிறது இலக்கியம்.
ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் நேர்மறை யாகவும் எதிர்மறையாகவும் சொல்லி வைத்துக் கட்டியங்கூறும் வேலையை இலக்கியம் தன்னுடைய குணமாகக் கொண்டிருக்கிறது. கூறும் கட்டியம் நடக்காமல் போய்விடுமோ என்ற தயக்கம் எல்லாம் இலக்கியத்திற்குக் கிடையாது. ஒரு நிகழ்வின் தொடக்க அசைவையே கண்டறிந்து கருக்கொள்ளும் நிலையில் முன்னறிவித்து விடுவது இலக்கியவாதிகளின் வேலை. காத்திரமான நிகழ்வுகள் பலவற்றிற்கு முன்னறிவிப்பாக இலக்கியம் விளங்கியதற்கு உலக இலக்கியங்களில் பல உதாரணங்கள் உண்டு என்றாலும் பாரதியின் வரிகளை ஆகச் சிறந்த உதாரணம் எனச் சொல்லலாம். இந்தியா விடுதலை அடைந்த ஆண்டு 1947. ஆனால் பாரதி ’’ஆடுவோமே.. பள்ளுப் பாடுவோமே.. ஆனந்த சுதந்திரம் அடைத்து விட்டோமென்று ‘ என்று எழுதிய காலம் 1920-க்கும் முன் என்பதை நாம் அறிவோம்.
விடுதலை வேட்கை கொண்டு போராட்டங்கள் தொடங்கும் ஒரு கூட்டத்திற்குப் பல்வேறு விதமான வாழ்க்கை முறைகளின் அறிமுகம் தானாகவே வந்து சேரும். சொந்த ஊரை விட்டு வெளியேறி வேற்றிடத்திற்குப் பெயர வேண்டிய கட்டாயங்கள் தவிர்க்க முடியாதவை. போராட்டம், கலவரமாக மாறிப் பின்னர் போராக வடிவம் கொள்ளுதல் தேச விடுதலையின் பரிமாணங்கள். சிறைவாழ்க்கை என்ற நிலையிலிருந்து உடல் சிதைத்தல், வன்புணர்ச்சி எனத் தொடங்கிய துயரம் உயிரிழப்புகள்,ஊரழிப்புகள் என மாறிய போதும் ஈழத்தமிழர்களின் குரல்கள் ஓயாது ஒழித்தன.
போரின் தாக்குதலை அதன் வலியோடும் வாதனையோடும் பதிவு செய்யும் விதமாக இருபத் திரண்டு ஆண்டுகளுக்கு (1985) முன்பு ஒரு கவிதைத் தொகுப்பு வெளி வந்தது. மரணத்துள் வாழ்வோம் என்ற படிமத்தின் வழியே போரின் காட்சிகளை அந்த தொகுப்பில் 31 கவிஞர்கள் பதிவு செய்திருந்தனர். பதினாறாண்டுகளுக்குப் பின்பு 1986 - இல் கோவை, விடியல் பதிப்பக வெளியீடாக அந்தத் தொகுப்பு தமிழ்நாட்டில் மறுபதிப்புச் செய்யப்பட்ட போது பெரும் வாசகத்தளத்திற்குள் ஈழப்போர்க்காட்சிகளைக் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. தமிழ் நாட்டில் மரணத்துள் வாழ்வோம் தொகுப்பு வெளி வந்த அந்தக் காலகட்டத்தில் ஈழப் போரின் முகமே மாறி இருந்தது.
சொந்த ஊரை விட்டு வெளியேறும் படி நிர்ப்பந்திக்கப் பட்ட தமிழர்களில் ஏராளமானோர் சொந்த நாட்டை விட்டே இடம் பெயர வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளானார்கள். அந்தக் கட்டாயத்தை ஏற்படுத்தியவர்கள் சிங்கள அரசும் சிங்களப் படைகளும் மட்டும் அல்ல என்பதை எழுத வேண்டியது வரலாற்றின் பக்கங்கள்.வரலாறு பதிவு செய்யாமல் போய்விடும் என்பதால் இலக்கியங்கள் தொடர்ந்து பதிவு செய்து கொண்டே இருந்தன. மரணத்துள் வாழ்வோம் என்ற வைராக்கிய மனம் தளர்ச்சியடைந்து அகதிகளின் முகங்களாக மாறி விட்டன .
எங்கள் மண்ணும் வீதிகளும் அந்நியப் பதிவுகளாகி விட்டன. யுத்தத்தின் ரத்த சாட்சியங்களை எழுதித் தீர்ந்து விட்டன எங்கள் பேனாக்கள். உயிர்த்தெழும் காலத்திற்காகக் காத்திருக்கிறோம். எங்கள் தெருக்களைக் கனவிலும் காண முடியாத இந்தத் தலைமுறைக்கு எந்த வெளியை எங்கள் பூமியாகச் சொல்லுவோம். எங்கள் வெளி வேறாகி நின்றதின் காரணங்களை யார் சொல்லுவார் என்று பேசிய ஈழத்து இலக்கியம் இப்போது யுத்தத்தைத் தின்போம் என்ற நிலைக்கு வந்திருக்கிறது. ஈழத்தின் 25 ஆண்டு இலக்கியப்பதிவுகளையும் ஒருசேரத் தொகுத்துப் பேசும் சொல்லாகப் புலம் பெயர் இலக்கியம் என்னும் வகைப்பாடு அமைகிறது.
ஆங்கிலத்தில் டையோஸ்போரா இலக்கியம் (Diaspora literature) என்னும் வகைப்பாடு ஏற்கெனவே இருக்கும் ஒன்று. இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் உலக நாடுகள் பலவற்றில் சிதறிக் கிடந்த யூதர்கள் தங்களின் அடையாளத்தை மீட்கவும் தங்களுக்கென ஒரு தேசம் இல்லையென்றும் பேசிய அந்தப் பின்னணியைக் குறிக்கும் சொல்லாக டையோஸ்போரா என்னும் சொல் இலக்கிய விவாதங்களில் இடம் பெற்றுள்ளது. சிதறடித்தல், தேச அடையாளம் வேண்டல் என்ற அந்த மனநிலை ஈழத்தமிழர்களின் இன்றைய நிலைக்கு ஏறத்தாழப் பொருந்திப் போகும் என்ற அளவில் புலம்பெயர் இலக்கியம் என்ற சொல்லை ஆங்கில டையோஸ்போராவின் மொழிபெயர்ப்பாகக் கொள்ளலாம்.
புலம்பெயர் இலக்கியம் என்பதைப் புலம் பெயர்ந்தோரின் இலக்கியம் எனக் குறுக்கிப் பார்த்து, புலம்பெயர் வினால் ஏற்பட்டுள்ள பொருளாதார, பண்பாட்டு மாற்றங்களையும், அடையாள மிழப்பையும் பேசும் நிலைக்குப் பல விவாதங்கள் சென்றுள்ளன.அதற்குப் பதிலாகப் புலம் பெயர்வதற்கான காரணம் என்ற மூலத்திலிருந்து தொடங்கினால், ஒட்டு மொத்தப் போராட்ட வரலாற்றையும் பேச வேண்டிய தேவை அதில் உள்ளது என்பது புரியலாம். அவ்வாறு பேச வில்லையென்றால் சொந்த ஊரையும் நாட்டையும் நினைத்து ஏங்கும் இழப்பின் துயரப் பதிவுகளாக( Nostalgia) மட்டும் புலம்பெயர் இலக்கியம் நின்று போகும் வாய்ப்புண்டு.புலம் பெயர்ந்த தமிழர்கள் அதிகம் வாழ்கின்ற நாடுகளுள் ஒன்று கனடா. அந்நாட்டின் டொரண்டோ நகரில் மட்டும் ஒரு லட்சம் தமிழர்கள் வாழ்கின்றனர் என்றும், தமிழ்ப் பள்ளிகளும், கலை இலக்கிய அமைப்புக் களும் செயல்படுகின்றன என்று அங்கிருந்து வரும் தகவல்களும் நண்பர்களின் கடிதங்களும் சொல்கின்றன.
கனடாவின் டொரண்டோ பல்கலைக்கழகத்தில் கடந்த ஆண்டு புலம் பெயர்ந்தோர் இலக்கியம் பற்றி ஒரு கருத்தரங்கம் கூட நடைபெற்றது. அதே போல் தமிழ் நாட்டில் காந்தி கிராமப் பல்கலைக்கழகம் கடந்த மாதம் தமிழ் இலக்கியத்தில் புலம் பெயர்ந்தோர் இலக்கியப் பதிவுகள் என்ற பொருளில் ஒரு கருத்தரங்கத்தை நடத்தியது.அந்தக் கருத்தரங்கில் கலந்து கொள் வதற்காக நான் நமது வெகுமக்கள் ஊடகங்களான பத்திரிகைகளையும் திரைப்பட ஊடகங் களையும் மறுவாசிப்பாகத் திரும்பிப் பார்த்தேன். ஈழத்து வாழ்க்கை நமக்கு மூன்று சொற்களின் மூலம் தான் ஊடகங்களின் வழி தரப்பட்டுள்ளது என்பது புரிந்தது.
இந்திய அமைதி காக்கும் படை எனப் பெயரிட்டுக் கொண்டு இந்திய ராணுவம் இலங்கைக்குச் செல்லுவதற்கு முன்பு நமது பத்திரிகைகள் பயன் படுத்திய சொல் போராளிகள். இந்திய ராணுவம் அங்கு போய்த் திரும்பிய பின் பயன்படுத்திய சொல் அகதிகள். அமைதிப் படையை அனுப்புவதற்குக் காரணமான இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி கொலை செய்யப்பட்ட பின் பயன்படுத்திய சொல் புலிகள். விடுதலைக்காகப் போராடிய போராளிகள் இன்று அச்சமூட்டும் புலிகள் என்ற விலங்கின் குறியீடாக ஆக்கப்பட்டதின் பின்னணியில் ஊடகங்களின் பங்கு உண்டு என்பதும், அவ்வாறு கட்டமைக்கப்படும்படி ஊடகங்கள் நமது அரசு இயந்திரத்தின் கண்ணிகளால் பயிற்றுவிக்கப்பட்டன என்பதை விரிவான ஆய்வு களால் சொல்ல முடியும். பத்திரிகைகள் மட்டும் அல்ல திரைப்படங்களும் கூட அப்படியான சித்திரங்களைத் தான் தந்துள்ளன.
சந்தோஷ் சிவன் இயக்கிய மல்லி, கமல்ஹாசன் நடித்த தெனாலி, பாலா இயக்கிச் சூர்யா நடித்த நந்தா, மணிரத்தினத்தின் கன்னத்தை முத்தமிட்டால், சமீபத்தில் வந்த ராமேஸ்வரம் போன்ற படங்களைப் போட்டுப் பாருங்கள். பார்க்கும் போது முடிந்தவரை நான் இந்தியன் என்ற அடையாளத்தைக் கொஞ்சம் கழற்றி வைத்து விட்டு பார்க்கும்படி கேட்டுக் கொள்கிறேன். அப்படிப் பார்த்தால் நமது ஊடகங்களின் நோக்கம் புரியக்கூடும். மார்ச்- 16

யாதானும் தொழில் புரிவோம்; யாதுமவள் அவள் தொழிலாம்.

தமிழ் சினிமா தொழில் நுட்ப அளவிலும் வணிக நிலையிலும் உலக அளவில் போட்டி போட்டுக் கொண்டு வளர்ந்துள்ளன எனத் தமிழ் சினிமாவின் சூத்திரதாரிகள் தங்களைத் தாங்களே மார்தட்டிக் கொள்வதைப் பத்திரிகைகளில் படித்திருக்கக் கூடும். ஆனால் அந்த வளர்ச்சி நியாயமான வளர்ச்சியா? தேவையான வளர்ச்சியா? என்ற கேள்விகளைத் திரைப்படத்துறையினரும் கேட்டுக் கொள்வதில்லை; நமது பத்திரிகைகளும் எழுப்புவதில்லை. ஆனால் பெருமிதங்கள் மட்டுமே எப்போதும் கொப்பளித்துக் கொண்டு தானிருக்கின்றன. அதே நேரத்தில் தமிழ்த் திரைப்பட உலகம் திரைப்படக் கலை சார்ந்த பெருமிதங்களை உருவாக்கவே இல்லை என்றும் சொல்லி விட முடியாது.
இரண்டு வருடத்திற்கு முன்னால் வந்த வெயில் திரைப்படமும் பருத்தி வீரன் திரைப்படமும் முக்கியமான திரைப்பட விழாக்களில் கலந்து கொண்டன என்பதும், உலக சினிமாக்களின் பட்டியலில் இடம் பிடித்தன என்பதும் பெருமை பட்டுக் கொள்ளும் செய்திகள் தான். அதிலும் குறிப்பாக அமீர் இயக்கிய பருத்தி வீரன் ஜெர்மன் தேசத்தில் நடந்த திரைப்பட விழாவில் கவனிக்கப்பட்ட படமாக இருந்தது என்பது தமிழர்கள் பெருமை கொள்ள வேண்டிய ஒன்று. தமிழ் நிலப் பரப்பில் , தமிழ்¢ மாந்தர்களின் அச்சில் உருவாக்கப்பட்ட பாத்திரங்களின் கோபமும் அன்பும் கலந்த மன உணர்வைப் பேசிய இவ்விரு சினிமாக்களின் கலையாக்கம், வாழ்க்கை நோக்கு, நிகழ்காலத் தேவை குறித்து ஆயிரம் விமரிசனங்கள் இருந்தாலும் இத்தகைய படங்கள் தமிழ் மொழியில் எடுக்கப் பட்டுள்ளன என்பதற்காகத் தமிழர்கள் பெருமை அடைவது தவறாகாது.
புனைவுச் சினிமா சார்ந்த இத்தகைய பெருமிதங்களைப் போல ஆவணப் படம் சார்ந்த பெருமை ஒன்றும் தமிழுக்குக் கிடைத்துள்ளது. பிப்ரவரி மாதத்தில் மும்பையில் நடந்த 10 ஆவது ஆவணப் படவிழாவில் இந்திய அளவில் சிறந்த ஆவணப் படமாகத் தமிழ்ப் படம் ஒன்று தேர்வு செய்யப்பட்டு தங்கச் சிப்பி விருதினைப் பெற்றுள்ளது. தேவதைகள் என்ற அந்த ஆவணப் படத்தை இயக்கியவர் லீனா மணிமேகலை . கவியாக அறிமுகமான லீனா , தொடர்ந்து குறும் படங்கள், ஆவணப் படங்கள் எனத் தனது வேலைகளைத் திட்டமிட்டுச் செய்து வருபவர் லீனா மணிமேகலை பொறுப்பேற்றுச் செயல் படுத்தும் கனவுப் பட்டறையின் ஆவணப் படங்கள் தனியார்மயம்,உலகமயம் போன்ற பேரரசியல் நிலைபாடுகளுக்கு எதிரான மனநிலையைத் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்தி வருகின்றன.
மைய நீரோட்டத்தின் கவனத்தைப் பெறாத மனிதர்களையும் நிகழ்வு களையும் தனது ஆவணப் படங்களுக்கான தளமாகக் கருதும் லீனா, தொடர்ந்து அத்தகைய விளிம்புகளை நோக்கியே தனது காமிராவுடன் பயணத்தை மேற்கொண்டு வருபவர். அவரது மாத்தம்மா, பறை, பலிபீடம், அலைகளைக் கடந்து போன்ற படங்கள் தமிழ்ப் பரப்பின் நுண் அலகுகளுக்குள்¢ கவனத்தைத் திருப்பிய படங்கள். எடுக்கப் பட்டுள்ள வடிவத்தில் முதன்மை நோக்கத்திலிருந்து விலகிய தன்மைகள் இப்படங்களில் உண்டு என்று விமரிசனத்தைச் சந்தித்த இந்த ஆவணப் படங்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட படமாக அவரது சமீபத்திய படம் தேவதைகள் அமைந்துள்ளது. அந்த வேறுபாட்டிற்கும் தொடர்ந்து அவர் காட்டி வரும் சமூக அக்கறைக்கும் கிடைத்த அங்கீகாரமாகவே தங்கச் சிப்பி விருதைக் குறிப்பிட வேண்டும் .
படம் தொடங்கும் போது காலில் மணிக்கொச்சம் என்று சொல்லப்படும் சலங்கையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணின் உச்சநிலைக் குரலில் வார்த்தைகள் தௌ¤வற்ற பேச்சுக்கள் கேட்கின்றன. ஒரு சிறு குடிசையின் வாசல் படியில் அமர்ந்து பேசும் அந்தப் பெண் லட்சுமி. அவளது வாழ்தலுக்கான தொழில் ஒப்பாரி வைப்பது. ஒப்பாரி வைத்து அழும் தொழிலைத் தொழில் முறையில் செய்து வரும் லட்சுமி அதற்காக எந்தக் குழுவிலும் இணைந்து வேலை செய்பவள் அல்ல. தன்னந்தனியாக அந்த வட்டாரத்தின் இழவு வீடுகளுக்குச் சென்று செத்துப் போனவரின் தகவல்களைப் பெற்றுக் கொண்டு அவற்றை உள்ளடக்கிய பாடல்களைக் கட்டி அவள் எழுப்பும் ஒப்பாரிப் பாடல் இழவு வீட்டின் கவனத்தை ஈர்க்கிறதைச் சரியாகவே படம் பிடித்துள்ளார். லட்சுமியின் ஒப்பாரிப் பாடல் நிகழும் நிலையில் சாவு என்ற நிகழ்வைத் துயரத்தின் ஆழத்தில் செலுத்துவதையும். அதிலிருந்து விலகி களிப்பு மனநிலைக்குள் சூழலைக் கட்டமைப்பதையும் படமாக்கியதின் மூலம் இந்திய/ தமிழ் வாழ்வில் மனித இறப்பு பெற்றுள்ள இடத்தின் தத்துவ விசாரணையையும் முன் நிறுத்தியுள்ளது.
லட்சுமியின் வேலைகளைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் போதே இன்னொரு தேவதையான சீதராக்கை அவளது படகில் காட்டுகிறது படம். அவளது அவளோடு சேர்ந்து இன்னும் இரண்டு பெண்களும் கட்டுமரத்தில் ஏறிக் கடலுக்குள் மீன் பிடிக்கச் செல்கின்றனர். அலைகளின் வலிமையால் அலைக்கழிக்கும் கடலுக்குள் படகைச் செலுத்திச் செல்லும் இவர்களது பணி சாதனைகளுக்காகச் செய்யும் அடையாளப் பணி அல்ல. அதுதான் வாழ்க்கை. நாட்டுப் படகைக் கடலின் அலைப்பரப்பில் செலுத்தி வலையை வீசிப் பிடித்துக் கொண்டு வரும் மீன் தொழிலில் ஏற்பட்டுள்ள போட்டியையும் இயந்திரப் படகுகளால் ஏற்பட்ட நிலையையும் சேதராக்கும் அவரது சகப் பணியாளர்களும் விவரிக்கின்ற வாழ்க்கை மெல்ல மெல்ல அவர்களது கைகளில் இருந்து நழுவிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணர்த்துகிறது. படகு, கடல் எனப் பயணம் செய்யும் காமிரா திடீரென்று பிணவண்டியை இழுத்துச் செல்லும் கிருஷ்ணவேணியை அவளது பணி இடத்தில் காட்டுகிறது படம்.
கிருஷ்ணவேணியின் பணி சடலங்களைப் புதைப்பது. அவளது பணி சாதாரணப் பிணங்களைப் புதைப்பதல்ல. காவல்துறையின் கவனத்துக் கொண்டு வரப்பட்ட தற்கொலை, கொலை, விபத்து போன்ற நிகழ்வுகளால் உயிரிழந்தவர்களின் பிணங்களைப் புதைப்பது தான் அவளது வேலை. இத்தகைய சாவுகளைத் தழுவியவர்கள் சொர்க்கத்திற்கும் போகாமல் நரகத்திற்கும் போகாமல் ஆவிகளாக அலைவார்கள் என்ற நம்பிக்கை இந்திய சமூகத்தில் மேலோங்கி இருக்கிறது என்பதை நினைத்துக் கொள்ளும் நாம் கிருஷ்ணவேணியின் பணிகளையும் அதோடு சேர்த்துப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். திருவண்ணாமலைக்குப் பக்கத்தில் உள்ள கிராமத்தில் ஒப்பாரியைத் தொழிலாகக் கொண்ட லட்சுமி, ராமேஸ்வரத்தில் மீன் பிடித்து வாழும் சீதராக்கு, புதுச்சேரியில் பிணங்களைப் புதைக்கும் கிருஷ்ணவேணி ஆகியோரின் ஒருநாள் நிகழ்வுகளை மட்டும் வெட்டி எடுத்துக் கொண்டு வந்து பார்க்கும் படி தூண்டியுள்ள லீனா இந்தப் படத்திற்குத் தேவதைகள் எனப் பெயர் சூட்டியதன் மூலம்¢ பெண்ணிய அரசியல் சார்ந்த விவாதத்திற்குள் தனது படத்தை நகர்த்தி விடுகிறார்.
தாங்கள் செய்ய நேர்ந்துள்ள வேலை சார்ந்து எந்த விதக் கேள்விகளுமின்றி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மூன்று பெண்களின் வாழ்க்கையில் பெண்களுக்கு நமது அறநூல்களும் இலக்கணிகளும் உரிமையாக்கிய அச்சம் மடம் நாணம் பயிர்ப்பு என்பன தூரப் படுத்தப் பட்டுள்ளன என்பதை மறைமுகமாக உணர்த்துகிறது இந்த ஆவணப்படம்.
ஒரு ஆவணப் படம் அந்த நிகழ்வின் போது எடுக்கப்படும் உண்மைக் காட்சி என்பதை நாம் நினைத்துக் கொண்டால் இத்தகைய காட்சிகளைப் படமாக்குவதில் இருக்கும் சிரமங்கள் புரியக் கூடும். எடுக்கப்பட்ட உண்மைக் காட்சிகளை அடுக்கிக் காட்டுவதின் மூலம் ஒரு இயக்குநர் தனது பார்வைக் கோணத்தை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பை ஆவணப் படம் வழங்கவே செய்கிறது என்ற நிலையில் லீனாவின் பார்வையில் தான் இந்த மூன்று பெண்களின் வாழ்க்கையையும் பார்வையாளர்கள் பார்க்கிறார்கள். அப்படிப் பார்க்கும் பார்வையாளர்களின் மனத்தில் இன்னும் கூடுதலான விசாரணைகளைத் தோற்றுவிக்கும் விதமாகக் காட்சிகள் அடுக்கப் பட்டிருக்கலாம். அப்படி அடுக்கும் போது அவற்றிற்கான பின்னணி இசைச் சேர்ப்பின் வழியாகவும் கூடுதல் விவாதங்களை எழுப்ப முடியும். லட்சுமி வெறியேறி வீழும் படிமக் காட்சியில் முடியும் படம் தொடங்கும் போது இதனோடு தொடர்புடைய இன்னொரு படிமத்தை உருவாக்கியிருந்தாலே மொத்தப் படத்தின் கலைத்தளமும் விவாதத்தளமும் விரிந்திருக்கக் கூடும். இவையெல்லாம் கலைசார்ந்த பிரச்சினைகள். அவற்றையெல்லாம் ஒதுக்கி விட்டு இந்த மூன்று பெண்களின் வாழ்க்கையைக் காட்டிய தேவதைகள் படத்தைப் பார்த்த எனக்கு பாரதியின் கவிதை வரி ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது. அந்த வரி :யாதானும் தொழில் புரிவோம்; யாதுமவள் அவள் தொழிலாம். மார்ச்- 9

March 02, 2008

சுஜாதா - நினைவுகளில் நிற்பார்

மாணவர்களுக்கு உரைநடைகளின் மாதிரிகளைக் காட்டுவதற்காகப் பலரின் உரைநடைகளைத் தொகுக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு சில பெயர்களைக் குறித்து வைத்துத் தேடிக் கொண்டிருந்தேன். அந்தப் பெயர்ப்பட்டியலில் சுஜாதாவின் பெயரும் இருந்ததால் அவரது கட்டுரைக்காகப் பழைய கணையாழியின் கடைசிப் பக்கங்களைத் தேடிக் கொண்டிருந்த போது அந்தக் குறுஞ்செய்தி வந்தது. அப்போது இரவு பதினோரு மணிக்கு மேல் இருக்கும். எனது கைபேசியின் திரையில் தெரிந்த அந்தச் செய்தி எழுத்தாளர் சுஜாதா இறந்து விட்டார் என்று காட்டியது. அதைப் பார்த்த பின்பு எனது தேடல் நின்று போய்விட்டது.
பேச்சு நடை சார்ந்த உரைநடைக்காகப் பெரியார் ஈ.வே. ராமசாமி தொடங்கி, வ.ராமசாமி என அழைக்கப்பட்ட வ.ரா. பாரதியார், புதுமைப்பித்தன், ரா.பி. சேதுப் பிள்ளை, மு.வரதராசன், மறைமலை அடிகள், சி.என். அண்ணாதுரை, கண்ணதாசன், ஜெயகாந்தன், பிரபஞ்சன், என நீளும் வரிசையில் சுஜாதாவைக் கட்டாயம் வைக்க வேண்டும் என்பதை யாரும் ஒத்துக் கொள்ளவே செய்வார்கள். அவரது முந்நூறுக்கு மேற்பட்ட சிறுகதைகளையும், ஐம்பது அறுபது தொடர்கதைகளையும் தமிழ் வாசகப் பரப்பு சலிக்காமல் வாசித்தது என்றால் முக்கியமான காரணம் அவரது சுவாரசியமான மொழி நடை தான். காட்சிச் சித்திரிப்பானாலும் சரி, பாத்திர வருணனையானாலும் சரி சுருக்கமாகவும், வேறு ஒருவர் சொல்லி விட முடியாத வாக்கிய அமைப்புடனும் சொல்லி விடக்கூடியவர் சுஜாதா.
ல்லூரிப் படிப்பு தொடங்கிய காலகட்டத் திலிருந்தே சுஜாதாவின் மொழி நடைக்காக அவரது கதைகளை வாசித்து வந்தவன் நான். மதுரை அமெரிக்கன் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த போது தினசரியும் கண் முன்னே நிகழும் அவலத்தை அவரது நகரம் கதையை வாசித்தவுடன் புரிந்து கொண்டவன் நான். அதற்குப் பின் அந்த ஆஸ்பத்திரியின் பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்று மாணவிகளைச் சைட் அடித்த வழக்கத்தை நிறுத்தினேன் என்று கூடச் சொல்லலாம். மதுரைப் பெரிய ஆஸ்பத்திரியைக் களனாக் கொண்ட நகரம் கதை, அங்கு மனித உயிர்களும் மனித உறவுகளும், விசிறியடிக்கப்படும் வேகத்தை வேகமான மொழி நடை மூலம் நிகழ்த்திக் காட்டிய அற்புதமான கதை.
அக்கதையை வாசித்த பின்பு தான் அருகில் இருந்த அரசு மருத்துவ மனையின் உள்ளே புகுந்து ஒவ்வொரு வார்டு வார்டாகப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தேன். கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த இளைஞனிடம் இத்தகைய பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் ஆற்றல் அந்தக் கதைக்கு இருக்கிறதா என்று கேட்டால் இல்லை என்று தான் இன்றைய விமரிசன மனம் சொல்லும். ஆனால் அன்று அந்தக் கதை என்னுள் ஏற்படுத்திய பாதிப்பு உண்மை என்பதும் உண்மை தான்.
விகடன், குமுதம், சாவி, குங்குமம் எனப் பிரபலமான இதழ்களில் எழுதிய கதைகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறு பட்ட எழுத்தைக் கணையாழியில் அவர் எழுதி வந்த போது வாசித்து ஆச்சரியம் அடைந்திருக்கிறேன். கணையாழியின் கடைசிப் பக்கங்களில் அவர் எழுதிய குறிப்புகள், பலதாரமானவை; பலவிதமானவை. கிண்டலும் கேலியும் நிறைந்த தொனியில் எழுதிக் கொண்டு போகும் அதே நேரத்தில் போகிற போக்கில் தீவிரமான ஒரு கேள்வியையும் எழுப்பி விட்டுப் போகும் தன்மையும் அதில் இருக்கும். அவரது நாவல்களை முழுமையாக வாசித்ததில்லை. கனவுத் தொழிற்சாலை, கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ, குருபிரசாத்தின் கடைசி தினம் போன்ற சில தொடர்களை முழுமையாக வாசித்திருக்கிறேன். கண்ணில் பட்ட சிறுகதைகளை அவ்வப்போது வாசிதத்துண்டு.
அவற்றையெல்லாம் விட அவரது எழுத்துக்களில் அதிகம் பிடித்தவை நாடகங்கள் தான். அவரது சின்ன நாடகங்களில் கூட ஆழமான ஒரு பிரச்சினை விவாதிக்கப் பட்டிருக்கும். நாடகக் கலைஞர் பூர்ணம் விசுவநாதன் மேடை ஏற்றிய அந்தப் பிரதிகளை நான் நூலாக வாசித்திருக்கிறேன். மேடை ஏறிய அந்நாடகங்களில் சிலவற்றைப் பத்துப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், தூரதர்சன் ஒளிபரப்பியதாக நினைவில் இருக்கிறது.அவரது ஊஞ்சல் என்ற நாடகம் தமிழில் எழுதப் பட்ட நாடகங்களுள் முக்கியமான நாடகம் என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம். நடுத்தர வர்க்கப் பிராமணக்குடும்பப் பின்னணியில் எழுதப் பட்ட ஊஞ்சல் நாடகம் துன்பியல் நாடக வடிவத்திற்கு எடுத்துக் காட்டாகச் சொல்லத் தக்க நாடகம். அதே போல் நரேந்திரனின் கொலை வழக்கு போன்றனவும் கூட வாசிப்பு அனுபவத்திலேயே மேடை அனுபவத்தை உண்டாக்கக் கூடியனவாக இருந்தன.
அவரது நாடக எழுத்துத்தான் அவரை நேரில் சந்திக்கும் வாய்ப்பை எனக்கு ஏற்படுத்தித் தந்தது. பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பாரிசிலிருந்து பீட்டர் புரூக் என்ற நாடக இயக்குநர் இந்தியாவிற்கு வந்தார். இந்தியாவின் மிகப் பெரும் கதைச் சுரங்கமான மகாபாரதத்தைப் பத்து மணி நேர நாடக நிகழ்வாகத் தயாரித்து பிரான்சில் மேடை ஏற்றிய அவர் இந்திய நகரங்களில் அதன் மேடை நிகழ்வின் பகுதிகளையும், ஒளிப்பட வடிவத்தையும் காட்டுவதற்காக வந்திருந்தார். இந்திய அரசின் நாடகத்துறை அமைப்பான சங்கீத நாடக அகாடமி அவரது குழுவை அழைத்து வந்து டெல்லி, பம்பாய், கல்கத்தா, சண்டிகர், பெங்களூர் முதலான நகரங்களில் மேடை ஏற்றத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தது. அத்தோடு இந்தியாவின் நாடகக்காரர்களையும் அழைத்து அந்நாடகத்தைப் பார்க்கச் செய்ததோடு பீட்டர் புருக்குடன் உரையாடல் செய்யவும் ஏற்பாடு செய்தது.
தமிழ் நாட்டிலிருந்து யார் யாரை அழைக்கலாம் என்று முடிவு செய்யும் பொறுப்பு நான் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த பாண்டிச்சேரிப் பல்கலைக்கழக நாடகத்துறையிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அப்போது அதன் தலைவராக இந்திரா பார்த்தசாரதி இருந்தார். இந்திரா பார்த்தசாரதியும் சுஜாதாவும் நெருங்கிய நண்பர்கள் என்ற போதும் அவரை அழைக்க வேண்டும் எனப் பார்த்தசாரதி நினைக்கவில்லை. ஒருவேளை சுஜாதாவின் நாடகங்கள் அவருக்கு உவப்பானதாக இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் எனக்கு உவப்பானதாக இருந்தது. கட்டாயம் சுஜாதாவை அழைக்க வேண்டும் என வாதாடினேன். சுஜாதா பெங்களூரில் தான் இருக்கிறார்; அழைக்காமலேயே வருவார் என்பது மற்றவர்களின் வாதமாக இருந்தது. என்னுடைய வாதமோ அவரது பெயர் தமிழ் நாட்டின் நாடகக்காரர்கள் வரிசையில் இருக்க வேண்டும் என்பதாக இருந்தது.
நாடகம் எழுத வேண்டும் என்று முயற்சி செய்திருந்த சுந்தரராமசாமியையும் அழைக்க வேண்டும் என வாதாடினேன். எனது வாதம் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. அவர்கள் இருவரும் வந்தார்கள். ஆனால் ஆச்சரியம் அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசிக்கொள்ளவே இல்லை. சுந்தரராமசாமியுடன் பல நாடகக்காரர்கள் பேசினார்கள். ஒருவர் கூடச் சுஜாதாவுடன் பேசவில்லை. சிறுபத்திரிகை சார்ந்த ஒளிவட்டத்தைச் சுமந்து திரிந்த நவீன நாடகக்காரர்கள் அவரைக் கண்டு விலகிச் சென்றது அவருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்திருக்காது. எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. நான் மட்டும் அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். தமிழ் நாட்டில் நடக்கும் நாடக முயற்சிகள் பற்றி நான் பேசுவதை இடையீடில்லாமல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.
அவர் சென்னைக்கு வந்த பின்பு சில தடவை சந்தித்ததுண்டு. விரிவாகப் பேசும் வாய்ப்புக் கிடைத்ததில்லை. சங்கர், மணிரத்னம் போன்ற திரைப்பட இயக்குநர்களுடன் சேர்ந்து அவர் பணியாற்றிய திரைப்படங்களைப் பற்றிக் கடுமையான விமரிசனங்களை நான் எழுதிய போது அவற்றிற்கான பதிலைப் பத்திரிகைகளிலும் இணையத்தளங்களிலும் எழுதினார். இந்தியன், ஆய்த எழுத்து, சிவாஜி போன்ற படங்களின் வெற்றியில் சுஜாதாவின் பங்கு காத்திரமானது. தொடர்ந்து வணிக சினிமாவிற்குத் தீனி போடும் அறிவு ஜீவியாக அவர் பயன்படுத்தப் பட்டார் என்பதே இப்போதும் என்னுடைய கருத்து.
இலக்கியத்தில் அவரது மொழிநடைக்காக நினைக்கப் படுவார் என்பது போலவே கணிணிப் பயன்பாட்டைத் தமிழர்களிடையே தொடர்ந்து வலியுறுத்தியதற்காகவும் நினைக்கப்படுவார். இவற்றையெல்லாம் தாண்டி இந்திய ஜனநாயகத்திற்கு அவரது பங்களிப்பான எந்திரவாக்குப் பெட்டிக்காக இந்தியத் தேர்தல் வரலாறு எப்போதும் அவரை நினைவில் கொள்ளும்.

வெண்ணெயும் சுண்ணாம்பும்

தொழில் நுட்பத் தேர்ச்சி பெற்ற ஊழியர்களும் அறிவார்ந்த மனித உற்பத்தியும் தாராளமயப் பொருளாதாரத்திற்கு அடிப்படையான தேவைகள். இத்தேவைகளைத் தீர்க்கும் சக்தி உடையவை உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் தான். தாராளமயப் பொருளாதாரத்தை முன்மொழியும் - உலகமயத்தைத் தீர்மானிக்கும்- உலக வங்கியும் மேற்கத்திய நாடுகளும் பின்னின்று இயக்க, நமது அறிஞர்களும் வல்லுநர்களும் பதினோராவது ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தைத் தயாரித்துள்ளனர். இந்த ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தை உயர்கல்விக்கான ஐந்தாண்டுத் திட்டமாக அறிவித்துள்ளதே அதற்குச் சான்று.
உயர்கல்வியின் மூலம் உயர்ந்த இடத்தை அடைய முடியும் என்பதற்கு உதாரணமாக மாறி விட்ட நமது பிரதமர் டாக்டர் மன்மோகன்சிங், உயர்கல்வி நிறுவனங்களின் தேவைகளையும் அவற்றில் தரமான கல்வி வழங்குவது உறுதி செய்யப்பட வேண்டும் என்பதையும் தொடர்ந்து வலியுறுத்தியும் வருகிறார். அந்த வலியுறுத்தல் மற்றும் அறிவிப்பின் தொடர்ச்சியாக நாடு முழுவதும் புதிதாகப் பல பல்கலைக் கழகங்களும் உயர் தொழில் நுட்ப நிறுவனங்ககளும், உயர் மேலாண்மைக் கல்வி நிறுவனங்களும் தொடங்கப் பட உள்ளன. ஏற்கெனவே இருக்கும் நிறுவனங்களில் சிறந்தவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்து மேலும் சிறந்த நிறுவனங்களாக ஆக்கும் நோக்கத்தோடு சிறப்பு உதவிகளும் அளிக்கும் முயற்சியிலும் இறங்கியிருக்கிறது மைய அரசு. மைய அரசின் நடவடிக்கைகளைப் போலவே மாநில அரசும் உயர்கல்வியில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கியுள்ளது.
கடந்த பத்துப் பதினைந்து ஆண்டுகளாக நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த அரசாணை விலக்கிக் கொள்ளப்பட்டதன் மூலம் கல்லூரிகளில் புதிய ஆசிரியர்களை நியமிக்கும் பணிகள் இந்த ஆண்டு நடைமுறைக்கு வந்துள்ளது. முதல் கட்டமாக அரசுக் கல்லூரிகளில் ஆயிரத்திற்கும் மேலான ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். இந்தக் கல்வி ஆண்டின் இறுதிக் கட்டமாக மேலும் 1500 பேர் நியமிக்கப்பட உள்ளனர் என அரசின் அறிக்கைகள் சொல்கின்றன. அரசுக் கல்லூரிகளுக்குப் புதிய ஆசிரியர்களை நியமித்தது போலவே அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளிலும் காலியாக இருந்த பணி இடங்களை நிரப்பிக் கொள்ளும் அனுமதியை வழங்கியுள்ளது. கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் தங்கள் கல்லூரிகளில் ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர்களுக்குப் பதிலாகப் புதிய ஆசிரியர்களை நியமிக்காமல் இருந்து வந்த பல கல்லூரிகள் இந்தக் கல்வி ஆண்டில் புதிய ஆசிரியர்களை நியமித்துள்ளன. தொடர்ந்து தனியார் மயத்தில் நம்பிக்கை கொண்டு அவற்றை வளர்த்தெடுக்கும் போக்கில் செயல்படாமல் அரசுக் கல்லூரிகளையும் அரசு உதவி பெறும் தனியார் கல்லூரிகளையும் ஒன்றாகவே அரசு கருதியுள்ளது. அதனால் தான் அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளில் ஆசிரிய நியமனத்திற்கு வாய்ப்பளித்த அதே வேலையில் அரசுக் கல்லூரிகளின் பணியிடங்களும் நிரப்பப் பட்டுள்ளன.

இன்னும் சொல்லப்போனால் அரசுக் கல்லூரிகளின் ஆசிரியர்கள் மீது கூடுதல் அக்கறையைக் காட்டியுள்ளது தமிழக அரசு எனலாம்.அரசுக் கல்லூரிகளில் பணியாற்றுவதற்காகத் தேர்வு பெற்றவர்களுக்கு அடிப்படைப் பயிற்சிகள் வழங்கிய பின்பே பணியிடங்களுக்கு அனுப்ப வேண்டும் எனத் திட்டமிட்ட செயல் இதுவரை இல்லாத ஒன்று. பாடத்திட்டங்கள், பாடப் பொருட்கள், கல்விச் சூழல், கற்பித்தல் முறைகள் என அனைத்திலிருந்தும் பெரிய மாற்றங்கள் நடந்துள்ள நிலையில் அவற்றை உணர்ந்தவர்களாகப் புதிய ஆசிரியர்கள் திகழ வேண்டும் என நினைத்துப் பயிற்சி வகுப்புகளை முதலிலேயே நடத்தி விடுவது எனத் திட்டமிட்ட செயல் பாராட்டப்பட வேண்டிய ஒன்று. பணி ஆற்றப்போகும் கல்லூரி வளாகத்திற்குள் நுழைவதற்கு முன்பாக பதினைந்து நாள் பயிற்சிகளில் பொதுக் கற்பித்தல் முறையோடு, துறை சார்ந்த வளர்ச்சியையும் அறிந்து கொண்டவர்களாகப் புதிய ஆசிரியர்கள் வந்துள்ளனர்.உயர்கல்வியின் மீது அக்கறை கொண்ட தமிழக அரசின் கல்வித்துறை மேற்கொண்ட இச்செயல்பாடுகள் நம்பிக்¢கை ஊட்டும் செயல்பாடுகள். இந்த ஆண்டு கல்லூரிகளில் செய்யப்பட்டுள்ள ஆசிரியப் பணி நியமனங்கள் மாணவர்களுக்கும் எதிர்கால உயர் கல்விக்கும் பெறுமளவு பயன்படும் என்பதில் சந்தேகமுமில்லை. பாராட்டப்பட வேண்டிய இந்தப் பணிகளை அரசு பல கட்டங்களில் திட்டமிட்டே செய்துள்ளது என்றாலும் சில குறைபாடுகளும் உள்ளன.
அரசுக் கல்லூரிகளுக்கும் அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளுக்கும் வேறுபாடுகள் காட்டாமல் பணி இடங்கள் நிரப்பப்பட்டுள்ளன என்றாலும் நியமிக்கப் பட்ட முறை ஒன்று போல் இல்லை. அரசுக் கல்லூரிகளின் நியமனங்களில் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட நடைமுறைகளைப் போல ஒரே மாதிரியான நடைமுறைகளையும் தகுதி அடிப்படைகளையும் தனியார் கல்லூரிகள் பின் பற்றவில்லை. அடிப்படைத் தகுதி, மூப்புக்கான மதிப்பு ஆகியவற்றோடு வெளியீடுகள், ஆய்வுகள், கூடுதல் பட்டங்களுக்கான கூடுதல் வாய்ப்பு, எனத் திட்டமிட்டு மதிப்பெண்கள் வழங்கியதோடு நேர்காணலும் நடத்தி அரசுக் கல்லூரிகளின் ஆசியர்கள் நியமனம் செய்யப்பட்டுள்ளனர். ஆனால் அரசு உதவி பெறும் தனியார்கல்லூரிகளில் இந்த நடைமுறைகள் முழுமையாகப் பின்பற்றும் கட்டாயம் ஏற்படுத்தப் படவில்லை. நேர்காணல் நடத்துவதற்கான வழிகாட்டுக் குறிப்புகளை மட்டும் அனுப்பி விட்டு அரசு விலகிக் கொண்ட நிலையில் நடைபெற்ற நேர்காணல்கள் பெரும்பாலும் கண்துடைப்பாக நிகழ்ந்துள்ளன. அரசின் சார்பில் கல்லூரிகளின் நியமனங்களைக் கண்காணிக்கும் பல்கலைக்கழகங்களும் பெரும்பாலும் தங்கள் பிடியை இறுக்கிப் பிடிக்காமல் நீக்குப் போக்காக நடந்து கொள்ளும் நிலையே பல இடங்களில் நடந்துள்ளது. இதனால் தரமான ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்படும் வாய்ப்புகள் தடை பட்டுள்ளன. தனியார் துறைகளில் நடக்கும் வழக்கமான குறைபாடுகள் வேண்டியவர்களுக்குச் சலுகைகள் வழங்குவது என்பதே. சாதி, மதம், உறவினர், அதிக நன்கொடை தருபவர் என்ற காரணங்களால் சரியான ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்படாமல் ஒதுக்கப்படும் நிலை உள்ளது. அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகளில் இப்போது நடந்துள்ள ஆசிரிய நியமனங்கள் இந்தக் குறைபாடுகளுடன் தான் நடந்தேறியுள்ளன.
தகுதியையும் சமூக நீதியையும் காப்பது ஜனநாயக அரசின் கடமைகளுள் தலையாயது. இதை அறிந்திருந்தும் தவறுகள் நடக்கும் விதமான நடைமுறையை அரசு ஏன் அனுமதிக்க வேண்டும் ? என்பதுதான் தெரியவில்லை. இவ்வளவுக்கும் அரசுக்கல்லூரி ஆசிரியர்களுக்கும் அரசு உதவி பெறும் தனியார் கல்லூரி ஆசிரியர்களுக்கும் சம்பளம் தரும் பொறுப்பில் இருப்பது அரசாங்கம் தான். தன்னிடம் சம்பளம் வாங்கும் ஒரு ஊழியரைத் தானே தேர்வு செய்வது தானே சரியாக இருக்கும். அரசுக்கல்லூரிகளுக்கான ஆசிரியர்களைத் தேர்வு செய்யும் நடைமுறைகளைப் பின்பற்றி உதவி பெறும் கல்லூரிகளுக்கும் தேர்வு செய்து அனுப்புவதில் எந்தவிதச் சிக்கலும் இல்லை. அதைப் பின்பற்றாமல் நியமனப் பொறுப்பைத் தன் வசம் வைத்துக் கொள்ளாமல் தனியார் கல்வி நிறுவனங்களிடம் அரசு ஏன் வழங்க வேண்டும்? என்ற கேள்வி பதிலின்றி அப்படியே நிற்கிறது. இப்படித் தேர்வு செய்யும் நிலையில் இன்னொரு குறைபாட்டையும் சரி செய்திருக்கலாம்.
அரசுக்கல்லூரி ஆசிரியர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட அடிப்படைப் பயிற்சிகளைப் போலத் தனியார் கல்லூரியில் பணி வாய்ப்புப் பெற்றவர்களுக்கும் பயிற்சி வகுப்புக்கள் இப்போது நடத்தப் படவில்லை. ஒரே மாதிரியான அடிப்படைகளைப் பின்பற்றி மொத்தமாகத் தேர்வு செய்து, மொத்தமாகப் பயிற்சி அளித்து, தகுதிப் படுத்தி ஆசிரியர்களை வகுப்பறைக்குள் அனுப்பும் பொறுப்பைச் செய்ய வேண்டியது பொறுப்புள்ள அரசின் கடமைதானே. அரசுக் கல்லூரியில் பயில்பவர்களுக்குத் தகுதியும் திறமையும் கொண்ட ஆசிரியர்கள் நியமனம் செய்யப்பட வேண்டும் என்ற அக்கறையின் வெளிப்பாட்டைக் காட்டிய அரசு தனியார்கல்லூரிகளுக்கும் அதே அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடிப்பதுதான் சரியாக இருக்கும். ஒரு கண்ணில் சுண்ணாம்பும் ஒரு கண்ணில் வெண்ணெயும் வைத்தது போல என்ற பழமொழிக்குத் தனிநபர்கள் உதாரணங்களாக இருக்கலாம். ஜனநாயக அரசு உதாரணமாக இருக்கக் கூடாது.