October 28, 2010

கற்பித்தல் என்னும் அலைக்கழிப்பு

புதுச்சேரிக்குத் திருநெல்வேலியிலிருந்து நேரடியாக ரயில் இல்லை என்றாலும் விழுப்புரத்தில் இறங்கி, அங்கிருந்து ரயிலிலோ, பேருந்திலோ செல்வது சுலபமான ஒன்று தான். எதில் சென்றாலும் விழுப்புரம்- புதுச்சேரி பயண நேரம் ஒருமணி நேரத்தைத் தாண்டாது. திருநெல்வேலியிலிருந்து சென்னைக்குத் தினசரி நான்கு ரயில்கள்   செல்கின்றன.  நெல்லை அதிவிரைவுத் தொடர்வண்டிகன்னியாகுமரி விரைவுத் தொடர் வண்டி, அனந்தபுரி விரைவுத் தொடர்வண்டி , குருவாயூர்- சென்னை விரைவுத் தொடர்வண்டி என  இந்நான்கு ரயில்களில் ஒன்றில் ஏறி விழுப்புரத்தில் இறங்கிப் பாண்டிச்சேரிக்குப் போய்விடலாம்.
 பகல்பொழுதில் ரயிலில் செல்வது பிடித்தமான ஒன்று. ஆனால்  அலுவல் ரீதியாகச் செல்லும் போது இரவுப் பயணங்களே சாத்தியப்படுகின்றன.பாண்டிச்சேரிக்குப் போவதற்கு நான் எப்போதும் தேர்வு செய்யும் ரயில் அனந்தபுரி விரைவு வண்டி தான். அதிகாலை ஐந்து மணியிலிருந்து ஐந்தரை மணிக்குள் விழுப்புரத்திற்குச் சென்று விடும். அங்கிருந்து புதுச்சேரிக்குக் காலையில் தேநீர் அருந்தச் சென்று விடலாம். அன்றைய வேலையை வழக்கம் போலச் செய்து முடித்து விடலாம்.
ஒரு மொழி எழுத்தில் வாழ்கிறதா? பேச்சில் வாழ்கிறதா? எனக் கேட்டால் மொழியியலாளர்கள் பேச்சு மொழிதான் மொழியை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கிறது; பேச்சு மொழி இல்லாமல் எழுத்து மொழியாக மட்டும் எந்தவொரு மொழியும்  நீண்டகாலம்  உயிர் வாழ முடியாது என்கிறார்கள். ஆனால் நமது அரசுகளும் அதற்கு ஆலோசனை சொல்லும் தமிழ் அறிஞர்களும் பேச்சு மொழியைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் எழுத்து மொழியில் சிதைவு ஏற்படக் கூடாது எனக் கவனத்தோடு உத்தரவுகளைப் பிறப்பிக்கிறார்கள்
பாண்டிச்சேரியைப் புதுச்சேரி என அம்மாநில அரசு மாற்றிப் பத்து  ஆண்டுகள் ஓடி விட்டன.  எல்லா இடங்களிலும் புதுச்சேரி என்றே எழுதப்படுகின்றன. விழுப்புரத்திலிருந்து புதுச்சேரி செல்லும் பெரும்பாலான பேருந்துகளிலும் புதுச்சேரி என எழுதப்பட்டிருப்பது என்னவோ உண்மைதான். ஆனால் நடத்துநர்களின் அழைப்பு என்னவோ இன்னும் பாண்டிச்சேரி தான்.   பாண்டிச்சேரியைச் சுருக்கிப் பாண்டி… , பாண்டி… , பாண்டி..எனத் தாள லயத்துடன் அழைப்பார்கள். பாண்டி புதுச்சேரியை எப்படிச் சுருக்கிச் சொல்வது எனக் கண்டுபிடிக்கவில்லை. நேர்வழி என அழைக்கும் பேருந்தில் சென்றால் சீக்கிரம் போகலாம். இல்லையென்றால் புதுச்சேரி மாநிலத்தில் பல கிராமங்களையும் பார்த்துக் கொண்டு செல்ல நேரிடலாம். அப்படிச் செல்லும் பேருந்துகள் கூடுதலாக முக்கால் மணி நேரம் வரை எடுத்துக் கொள்ளும்.  அவசரம் இல்லாத போது நான் நேர்வழி செல்லும் பேருந்துகளைத் தவிர்ப்பது உண்டு.
போனவாரம் புதுச்சேரிப் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் சென்று திரும்ப வேண்டியிருந்தது. இந்த முறை புதுவைப் பல்கலைக்கழக நிகழ்கலைப் பள்ளியில்  அரங்க மொழியும் ஊடக மொழியும் பற்றி ஆய்வு செய்யும் ஒருவரின் ஆய்வு முன்னேற்றத்தை மதிப்பீடு செய்து ஆலோசனைகள் வழங்குவதற்காக அழைக்கப் பட்டிருந்தேன். பேச்சுமொழி, எழுத்துமொழி என்ற இரண்டையும் விட அரங்கியலாளர்களுக்கு உடல் மொழியின் பயன்பாடே முக்கியமானது. மேடை சார்ந்த நிகழ்வானாலும் சரி ஊடகம் சார்ந்த நிகழ்ச்சிகளானாலும் சரி உடல் மொழியின் சாத்தியங்களைக் கவனிக்க வேண்டும் என்பதை அரங்கியல் தொடர்ந்து வலியுறுத்திக் கொண்டே இருக்கும்.
வழக்கம் போல அனந்தபுரி  விரைவுத் தொடர்வண்டியில் தான் சென்றேன். மனித உரிமைகள் சார்ந்து பழங்குடிகள், கல்வி சார்ந்த பிரச்சினைகளில் கவனம் செலுத்திப் போராட்ட வாழ்க்கை நடத்தும் நண்பர், பேராசிரியர் கல்யாணி ஒரு குறுந்தகவல் அனுப்பியிருந்தார். கல்வி பற்றிய அவரது கருத்துக்கள் அடங்கிய நேர்காணல் வாரம் இருமுறை வரும் பத்திரிகை ஒன்றில் (ஜூனியர் விகடன்) வந்திருப்பதாகவும், வாசித்துப் பாருங்கள் என்று தெரிவித்திருந்தார். தனிப் பயிற்சிகள் பற்றியும் தனியார் பள்ளிகள் அடிக்கும் கொள்ளையைப் பற்றியும் அதற்கு அரசும் அதன் அமைப்புகளும் உடந்தையாக இருப்பது பற்றியும் விரிவாகப் பேசியிருந்தார். கல்லூரி ஆசிரியர்களையும் அவர் விட்டு வைக்கவில்லை. காவல் துறையைவிட ஆபத்தானது கல்வித்துறை என்ற அவரது கருத்தில் மாறுபாடு கொள்ள எதுவும் இல்லை. கல்யாணி போல எதையும் மறைக்காமல் பேசும் மனிதர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்கள் என்பதே நம் காலத்தின் நம்பிக்கை.
விழுப்புரம் ரயில் நிலையத்திலிருந்து வெளியில் வந்து பேருந்து  நிறுத்தத்தில் நின்றபோது கைக் கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.  அதிகாலை 5.10.  நகரப் பேருந்து ஒன்று நின்று ஆட்களை இறக்கி விட்டுக் கிளம்பியது. இறங்கியவர்களில்  இரண்டு பெண் பிள்ளைகள், பள்ளியின் சீருடையில் சாலையைக் கடப்பதற்காகக் காத்து நின்றார்கள். முதுகில் புத்தகங்கள் அடங்கிய பை. கையில் பிளாஸ்டிக் நாரினால் பின்னப்பட்ட கூடை. அதில் இருப்பன உணவு கொண்டு செல்லும் டப்பாக்கள். அதிகாலையில் எந்தப் பள்ளிக்குச் செல்வார்கள் என்ற சந்தேகம் எல்லாம் எனக்கு வரவில்லை.இருந்தாலும் கேட்டு வைக்கலாம் என நினைத்துஎந்தப் பள்ளிக் கூடம்?’ எனக் கேட்டேன். கொஞ்சம் மிரட்சியுடன் அவர்கள் பயிலும் பள்ளியின் பெயரைச் சொன்னார்கள். எந்த வகுப்பில் படிக்கிறீர்கள்?”  என்ற எனது அடுத்த கேள்விக்குப் பத்தாம் வகுப்புஎன அதே மிரட்சி மாறாமல் சொன்னார்கள்.
 நமது சமூகம் வீடு, பள்ளி, அலுவலகம் போன்ற தனிப்பட்ட வெளிகளைத் தாண்டிப் பொது வெளியில் அந்நிய ஆடவனிடம் பெண்கள் பேசக் கூடாது எனத் தடை விதித்திருக்கிறது என்பது அவர்களின் மிரட்சியில் வெளிப்பட்டது. அதுவும் அதிகாலை 5.15 மணி வாக்கில் ஒரு பேருந்து நிறுத்தத்தில் நிற்கும் ஒரு ஆடவனின் –அவன் தாடி நரைத்த முதியவனே ஆனாலும் -கேள்விக்குப் பதில் சொல்லத் தயாரில்லை என்பதை அவர்களின் மிரட்சி காட்டியது. அதே நேரத்தில் பதில் சொல்லவில்லை என்றால் பின் விளைவுகள் வேறு மாதிரி இருக்கக் கூடும் என்ற அச்சமும் இருந்தது.  கையில் உணவுப் பை, முதுகில் புத்தகச் சுமை எனப் பள்ளிக்கூட மாணவிகளுக்கான அடையாளத்துடன் இருக்கும் தங்களிடம் ஏன் இந்த மனிதன் இப்படியான கேள்விகளைக் கேட்கிறான் என அம்மாணவிகள் நினைத்திருக்கக் கூடும்.
அவர்கள் ந்த நேரத்தில் பள்ளிக்கூடம் செல்லவில்லை;தனிப் பயிற்சி வகுப்புக்குச் செல்கிறார்கள் என்பது நான் அறிந்தது தான். இவர்களின் தனிப்பயிற்சிப் பயணம் பத்தாம் வகுப்பில் ஆரம்பித்து மேல்நிலைப்பள்ளி இறுதித் தேர்வில் அதிக மதிப்பெண் வாங்கி ஏதாவது ஒரு தொழிற்கல்வி நிறுவனத்தில்  சேர்வது வரை தொடரும் என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததும்கூட. விழுப்புரத்தில் நான் கண்டதாகச் சொல்லும் இந்தக் காட்சி அந்த ஊருக்கு மட்டும் உரியதல்ல. தமிழகத்தில் பெருநகரங்களிலும் சிறுநகரங்களிலும் தினசரி பார்க்கக் கூடிய ஒன்றுதான்.
திருநெல்வேலியில் நான் காலையில் 5.45 -க்குக் காலைநடைக்காகச் செல்லும் போது எனக்குத் தெரிந்த கல்லூரி ஆசிரியர் சமீபகாலமாக என்னோடு சேர்ந்து நடக்கிறார்.இரண்டு சக்கர வாகனத்தில் ஆறு கிலோமீட்டர் தூரம் வந்து அதை நிறுத்தி விட்டு என்னோடு நடக்கிறார். அவருடைய வீடு எனது வீடு இருக்கும் பகுதியில் இல்லை. என்னோடு சேர்ந்து நடப்பதற்காக இங்கே வருகிறார் என்று நினைத்து விட வேண்டாம். இங்கே வந்து நடப்பதற்குக் காரணம் வேறு ஒன்று.
அவரது மகள் இந்த ஆண்டு +1 படிக்கிறாள். அதில் கணக்குப் பாடம் முக்கியம். அடுத்த ஆண்டு மேல்நிலைப்பள்ளி இறுதித் தேர்வில் 200க்கு 200 வாங்க வைக்க வேண்டும். அதற்குத் தனிப் பயிற்சி தரும் திறமையுள்ள ஆசிரியர் நான் குடியிருக்கும் பகுதியில் இருக்கிறாராம். எனவே மகளைக் காலையில் 5.30 -க்குத் தனிப் பயிற்சி வகுப்பில் சேர்த்து விட்டு ஒரு மணிநேரம் நடப்பார். தனிப் பயிற்சி முடிந்தபின் இயல்பியல் பாடத்திற்காக அவரது வீட்டருகில் உள்ள இன்னொரு ஆசிரியரிடம் கொண்டு போய் விட்டுவிட்டு வீட்டிற்குப் போய் விடுவாராம். ஒரு மணிநேரத்தில் குளித்து உடைமாற்றிக் கொண்டு திரும்பவும் வந்து மகளை அழைத்துச் செல்வாராம். அவரது மகளோ அதிகாலையில் குளித்து பள்ளிச் சீருடையில் தான் தனிப் பயிற்சிக்கு வருகிறாள் என்ற குறிப்பையும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். 
அவள் படிக்கும் பள்ளி திருநெல்வேலியில் சிறந்த பள்ளிகளில் ஒன்று எனப் பெயர் வாங்கிய பள்ளி.  காலையில் இரண்டு மணி நேரம் தனிப் பயிற்சி முடித்துப் பள்ளிக்குப் போனால் அங்கு வழக்கமான வகுப்புகளோடு சிறப்பு வகுப்புகள் நடத்துவார்களாம். சிறப்பு வகுப்புகள் என்பவை பெரும்பாலும் +1 படிக்கும்போதே +2 பாடங்களை நடத்துவதுதான். திரும்பவும் மாலையில் இரண்டு பாடங்களுக்குத் தனிப்பயிற்சிக்கு ஏற்பாடு செய்துள்ளாராம். வாரத்திற்கு மூன்று மணி நேரம் வீதம் ஒவ்வொரு பாடத்திற்கும் 12 மணி நேரம் அவள் தனிப் பயிற்சிக்காகப் பயணம் செய்கிறாள். அவளுக்காக அவரும் அலைஅலையாய் அலைகிறார் என்பதும் உண்மைதான்.
இவருடைய அலைச்சல் பெரியதல்ல என்று சொல்லும் அளவுக்கு பலபேரை உங்களுக்கு நான் நினைவூட்ட முடியும். ஒரேயொரு உதாரணம். தனது பிள்ளைகளின் கல்விக்காகத் தங்களின் வாழ்க்கையையும் உடல்நலன்களையும் அர்ப்பணித்துத் தியாகம் செய்த பெற்றோரின் கதை இது. இவர்களும் கல்லூரி ஆசிரியர்கள் தான். கணவனும் மனைவியும் வேறுவேறு கல்லூரிகளில் ஆசிரியர்கள்.
வர்களுடைய ஆசையைப் பேராசை என்று சொல்ல முடியாது. நிறைவேற்றத் தக்க ஆசையைப் பேராசை என்று எப்படிச் சொல்வது? இவர்களின் பெற்றோர்களின் மனதிலேயே டாக்டர் ஆசை இருந்துள்ளது. கணவரின் பெற்றோர்கள் தங்கள் மகனை  டாக்டராக ஆக்க வேண்டும் என ஆசைப்பட்டார்களாம்.  மனைவியின் பெற்றோர்களுக்குத் தங்களின் மகளை டாக்டர் மாப்பிள்ளைக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்ததாம். இரண்டுமே நிறைவேறவில்லை. அப்போது மயிரிழையில் மதிப்பெண்கள் குறைந்து விட்டதால் அவரது ஆசை நிறைவேறவில்லை. அவரது ஆசை நிறைவேறாததால் அவரது மனைவியின் பெற்றோர்களின் ஆசையும் நிராசையாகி விட்டது. ஆனால் மருமகன் இப்போது உயிரி- தொழில் நுட்பத்தில் ஆய்வு செய்து முனைவர்என்னும் டாக்டர் பட்டம் பெற்று விட்டதில் இருவரது பெற்றோர்களின்  ஆசைகளும் ஓரளவு பூர்த்தியாகி விட்டது.  ஆனால் இவர்கள் இருவருக்கும் அதே ஆசை இருக்கிறது என்பதுதான் பெரும் பிரச்சினை. பல குடும்பங்களுக்கு இந்த டாக்டர் வியாதி இருக்கிறது என்பதைச் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு நடத்தும் போது தனியாகக் கேள்வி கேட்டு உறுதி செய்ய முடியும் என்றே நினைக்கிறேன்.
பேராசிரியத் தம்பதிகள் தங்களால் ஆக முடியாததைப் பிள்ளைகளைக் கொண்டு தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என முடிவு செய்தனர். ங்களுடைய  இரண்டு பிள்ளைகளையும் டாக்டர் ஆக்குவது மட்டுமே வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் என முடிவு செய்து அதற்காகத் தனது உடல் , பொருள், ஆவி அனைத்தையும் தரத் தயாராகி விட்டர். நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தொடங்கிய அவர்களின் தியாக வாழ்க்கை இன்னும் தொடர்கிறது.
மூத்த மகனுக்காக ராசிபுரம் பகுதியில் இருக்கும் சிறப்புப் பள்ளி ஒன்றில் நன்கொடை கொடுத்து இடம் பிடித்தார்கள். ஆனால் அங்கிருக்கும் விடுதியில் சேர்க்க மனம் விரும்பவில்லை. நேரடிக் கண்காணிப்பில் தனது பிள்ளை இருக்க வேண்டும் என்பதால் அங்கேயே ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்துத் தங்குவது என முடிவு செய்தார்கள். முதல் ஆண்டு  அம்மா நீண்ட விடுப்பு எடுத்துப் பையனுடன் தங்கினார். இரண்டாம் ஆண்டு அதே போல் அப்பா நீண்ட விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு பையனுடன் தங்கினார். பக்கத்திலிருந்து பார்த்துப் பார்த்துப் பையனைப் படிக்க வைத்தனர். பையன் அவர்களை ஏமாற்றவில்லை. டாக்டராவதற்குத் தேவையான மதிப்பெண்களைப் பெற்று அரசு மருத்துவக் கல்லூரி ஒன்றில் சேர்ந்து விட்டான். 
இரண்டாவது பிள்ளையான மகளுக்காக அடுத்த தியாக வாழ்க்கையை இந்த ஆண்டு தொடங்கி விட்டனர். இவர்களிடம் பாடம் படிப்பதற்காகக் காத்திருக்கும் மாணவர்கள் மீது எந்தக் கரிசனமும் இல்லாமல் இப்படி நீண்ட விடுப்பு எடுக்கலாமா ? என்று கேட்டால் நம்முடைய அமைப்பு தரும் சலுகையைத் தானே அவர்கள் பயன் படுத்தினார்கள் என்பது பதிலாகக் கிடைக்கும். கடமையைச் செய்வதற்கு மாதச் சம்பளமாக முக்கால் லட்சம் வரை  தரும் அதே நிறுவன விதிகள் தான் நீண்ட விடுப்பில் சென்று தங்கள் பிள்ளையின் படிப்பை மட்டும் கவனிப்பதற்குரிய உரிமைகளையும் வழங்கியுள்ளன.
நாமக்கல் பகுதியில் இருக்கும் கறிக்கோழிப் பண்ணைகளோடு போட்டி போடும் அளவுக்கு  ராசிபுரம், நாமக்கல் பகுதிகளில் இந்தச் சிறப்புப் பள்ளிகள் செயல்படுகின்றன. அதன் மாதிரிகள் அண்மை வருடங்களில் தமிழகத்தின் பெரும்பாலான சிறு நகரங்கள், பெரும் நகரங்கள் என வந்து கொண்டிருக்கின்றன. தனிப்பயிற்சி மையங்கள் என்ற பெயரில் ஆரம்பிக்கும் இந்தக் கல்வி நிலையங்கள் பொதுப் பயிற்சி ஆசிரியர்களைக் கொன்று தனிப்பயிற்சி ஆசிரியர்களாக ஆக்கி விடுகின்றன. பொதுப் பயிற்சிக்கெனக் கிடைக்கும் சம்பளத்தை மானியமாக நினைத்துக் கொண்டு, தனிப்பயிற்சிக்காகக் கடினமாக உழைத்துப் பாடங்களைத் தயாரித்து அளிக்கின்றனர். அதன் மூலம் கிட்டும் தொகையையே வேலைக்கான கூலியாகக் கருதும் ஆசிரியர்கள் கிராமப் புறங்களிலும் தோன்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்படித் தோன்றுவதைக் கல்வியாளர்களும் சமூக நல அக்கறையாளர்களும் நோய்க்கூறு என்று சுட்டிக் காட்ட மறந்து விடும் நிலையில் தான் பேரா. கல்யாணி போன்றவர்களின் குரல் முக்கியமாகப் படுகிறது. நான் இதை நோய்க்கூறு என்று சொல்வதைவிடப்  பதிலாக பக்க விளைவுஎனச் சுட்டிக் காட்டவே விரும்புகிறேன்.
சொந்த ஊரையே உலகமாகவும், சொந்த சாதி மனிதர்களை மட்டுமே  மனிதர்களாகவும் கருதும் இறுக்கமும், குறுகிய மனவெளிகளாலும் நிரம்பித் தழும்பிய இந்திய சமூகத்தை மாற்றுவதற்கு முதலில் தேவை ஜனநாயக பூர்வமான கல்வி எனச் சொல்லி அதனைத் தர முயன்ற பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களும், சுதந்திர இந்தியாவின் தொடக்ககாலக் கொள்கை வகுப்பாளர்களும் கண்ட கல்விக் கனவுகள் இன்று வீங்கிப் பெருத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. நோயைத் தீர்க்கும் மருந்து என நினைத்த கல்வியை மூர்க்கத்துடனும் ஆவலோடும் அள்ளிப் பருகிக் கொண்டிருக்கும் இந்தியாவின் நடுத்தர வர்க்கம்  அதனால் ஏற்படப் போகும் பக்க விளைவுகளைப் பற்றிக் கவலை கொள்ளாமல் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கிறது.
தனது வாரிசுகளுக்கும் தனது குடும்பத்திற்கும் மட்டுமே ஆட்சி அதிகாரமும் அது தரும் சலுகைகளும் என அரசியல்வாதிகள் முடிவு கட்டி இந்திய அரசியலைப் பாழ்படுத்திக் கொண்டிருப்பது போல இந்திய நடுத்தர வர்க்கம் கல்வியும், அதனால் கிடைக்கும் சலுகைகளும், சொகுசான வாழ்க்கையும் தங்களுக்குக் கிடைத்ததைவிடப் பலமடங்கு கூடுதலாகத் தனது வாரிசுகளுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என நினைக்கின்றனர். இந்த நினைப்புடன் அவர்கள் கல்வி மீது அலுப்பும் சலிப்பும் தோன்றும் அளவுக்குப் பற்றுக் கொண்டு அலைகிறார்கள். ஆங்கிலத்தில் OBSESSION -என்றொரு வார்த்தை உண்டு. எதாவது ஒன்று நமது மனக்கண் முன் வந்து நின்று கொண்டு நம்மை அலைக்கழிப்பு செய்யும் மனநிலையைக் குறிப்பதற்கான சொல் அது. இன்று இந்திய நடுத்தர வர்க்கம் பள்ளியிறுதி வகுப்பில் பெறும் மதிப்பெண் மீது வைத்திருக்கும் குறியை அந்த அலைக்கழிப்பு என்ற வார்த்தையால் தான் சுட்ட வேண்டும்.
தேர்வில் தேறவே மாட்டார்கள் எனக் கருதி ஒரு மாணவனையோ, மாணவியையோ தனிப் பயிற்சி எடுத்துக் கொள்ளச் சொன்ன காலத்தைச் சேர்ந்தவன் நான். ஆனால் இப்போது அத்தகைய மாணாக்கர்களுக்கான தனிப்பயிற்சிகளே கிடையாது. அவர்கள் தேர்வில் தேறவில்லை என்றால் அவர்களின் பெற்றோர்கள் கவலைப்படுவார்களா? அவர்களுக்குக் கற்பிக்கும் ஆசிரியர்கள் வருத்தம் கொள்வார்களா? என்ற கேள்விகள் எல்லாம் காணாமல் போய்க் கொண்டிருக்கின்றன.
போட்டி போட்டி படிக்கும் ஆர்வம் இல்லாத மாணாக்கர்கள் பள்ளியை விட்டு நின்று போவது பற்றி இந்த அரசும் சமூகமும் கவலைப்படப் போவதில்லை என்றே தோன்றுகிறது. அதற்குப் பதிலாகத் தொண்ணூறு சதவீதம் மதிப்பெண்கள் வாங்கும் மாணாக்கர்கள் எத்தனை பேர் எனப் புள்ளிவிவரங்களை வெளியிட்டு உற்சாகம் காட்டும் தேர்வுத்துறை, ஊடகங்கள், அரசு, பொதுச்சமூகம் என நாம் மாறிக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்தப் போக்கு நோய்க்கு மருந்து தேடும் நோக்கம் கொண்டதல்ல; பக்க விளைவுகள் உண்டாக்கும் என்று தெரியாமல் மருந்தை உணவாகக் கருதும் மனநிலை . 

1 comment :

Kutty mani said...

ARUMAIYAANA SAATAI ADI,
WANIKAMAAHUM KALVI MALIWU WILAIKU KIDAIKUM IDAM THAN THANI PAYIRCHIKAL