April 23, 2010

வானவில்லால் வளைத்துக் கட்டலாம்.

சிறுவர்களின் உலகம் கதைகளால் நிரம்பி வழியும் உலகம் எனப் பல நாடகக்காரர்கள் கண்டு சொன்ன உண்மை திரும்பவும் ஒரு முறை உறுதியாக்கப்பட்டது.



தன்னிடம் இருக்கும் ஏழு வண்ணங்களில் எது ஒன்றையும் மற்றவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பாமல் தனிமைப்பட்ட வானவில் மீன் [Rainbow Fish] கதையை அவர் சொல்லத் தொடங்கினார். ஒரு நாடகக்காரனின் சொல்முறையோடு அந்தக் கதையைச் சொன்ன போனது பட்டறையில் பங்கேற்ற நாற்பத்தாறு சிறுவர்களில் ஒருவர் கூடக் கவனத்தை வேறு பக்கம் திருப்ப வில்லை என்பதை நான் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். முதலில் பகிர்ந்து கொள்ளாமல் செருக் கோடு திரிந்த வானவில் மீன், தனிமையின் துயரால் வாடித் தவறை உணர்ந்த பின்பு ஒவ்வொரு மீனிடமும் தானே வலியச் சென்று தனது வண்ணங்களின் பகுதிகளைப் பகிர்ந்து கொண்ட போது அந்தக் குளமே வானவில்லின் வண்ணங்களால் நிரம்பியது எனச் சொல்லி முடித்தார்.

சுவீடிஷ் நாட்டுப் புறக் கதையான வானவில் மீனின் கதையை அந்தச் சிறுவர்களுக்கு சொன்னவர் நடிகர் சண்முகராஜன். சொன்ன இடம் சிதம்பரம் நந்தனார் நாடகப் பள்ளியில் நடந்த ஒரு நாடகப் பட்டறையில். விருமாண்டி படத்தில் இன்ஸ்பெக்டர் வேடத்தில் அறிமுகமாகியது தொடங்கி தமிழ் சினிமாவால் முரட்டு மனிதனாகவே காட்டப் பட்டுக் கொண்டிருக்கும் சண்முக ராஜன் கதை சொன்ன விதம் அவருக்குள் இருக்கும் நாடகக்காரன் என்னும் வேட்கையையும் தேசிய நாடகப் பள்ளியில் அவர் பெற்ற பயிற்சிகளையும் தமிழ்ச் சினிமா இன்னும் நீர்த்துப் போகச் செய்து விட வில்லை என்று காட்டியது.

நானும் கூட பத்தாண்டுகளுக்கு முன்¢பு பாண்டிச்சேரி பல்கலைக்கழக நாடகப் பள்ளியில் பணி யாற்றிய நினைவுகளுக்குள் திரும்பவும் ஒரு முறை சென்று திரும்பினேன். நாடகப் பள்ளியின் வேலைத் திட்டத்திற்கு வெளியே புதிய அலையெனக் கிளம்பிய தலித் எழுச்சிக்காக நாடகங்கள் தயாரிப்பதற்காக இப்படித்தான் இரண்டு நாள், மூன்று நாள் எனப் பட்டறைகளை நடத்துவோம். அந்தப் பட்டறைகளில் கலந்து கொண்டவர்கள் எல்லாம் கல்லூரிகளிலும் பல்கலைக்கழகத்திலும் பயின்றவர்கள். ஒருவிதமான இடதுசாரி அரசியல் சித்தாந்தம் தெரிந்து அதை நம்பிக் காரியம் செய்தவர்கள். ஆனால் 2007 செப்டம்பர் 28-30 ஆகிய மூன்று நாட்களில் நடந்த இந்தப் பட்டறை அப்படியான முன் முடிவுகளும் நோக்கங்களும் அற்ற சிறுவர்களுக்கான பட்டறை. பத்து முதல் பதினாறுக்கும் இடைப்பட்ட வயதில் நாற்பத்தாறு மாணவர்கள் திரட்டப் பட்டிருந்தனர். ஆறு முதல் பத்துக்குள் படிப்பவர்கள்.
காட்டுமன்னார் குடி தொகுதியின் சட்டமன்ற உறுப்பினர் ரவிக்குமார் தமது பொறுப்பில் ஏற்பாடு செய்த அந்தப் பட்டறை தேர்தல் பிரசாரத்தின் போதும் வெற்றி பெற்ற பின்னும் அவரிடம் நான் வைத்த கோரிக்கைகளில் ஒன்று. வழக்கமான சட்டமன்ற உறுப்பினராக வலம் வராமல் கலை இலக்கியம் சார்ந்த செயல்பாடுகளிலும் உங்கள் பங்களிப்பு இருக்க வேண்டும். பட்டறைகள், கருத்தரங்கங்கள், கலைவிழாக்கள் என ஏற்பாடு செய்வது மூலம் தொகுதி மக்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் புதிய அனுபவங்களை நீங்கள் நினைத்தால் தர முடியும் என்று சொல்லி வைத்தேன். அந்த கோரிக்கையை அப்போது நான் காலச்சுவடில் எழுதிய கட்டுரையிலும் [காட்சிகள் : கனவுகள்-தேர்தல் 2006] கூடப் பதிவு செய்திருந்தேன்.

சட்டமன்ற உறுப்பினராக ரவிக்குமாரின் செயல்பாடுகள் பல திசைகளிலும் கிளைபரப்பிக் கொண்டிருந்த நிலையில் அந்தக் கோரிக்கை மறந்து போயிருக்கும் என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் சிதம்பரம் நந்தனார் பள்ளியில் காலாண்டுத் தேர்வு விடுமுறையில் மாணவர்களுக்கு நாடகப் பட்டறையை நடத்துவது எனத் திட்டமிட்டதின் மூலம் அதை மறந்து விட வில்லை எனக் காட்டிவிட்டார்.

சுவாமி சகஜானந்தா அவர்களால் 1916 - தொடங்கப்பட்ட நந்தனார் பள்ளி இப்போது ஆண்கள் மேனிலைப் பள்ளி- பெண்கள் மேனிலைப்பள்ளி என இரண்டு பள்ளிகளாகச் செயல்பட்டு வருகிறது. அயோத்திதாசரின் சமகாலத்தவரான சுவாமி சகஜானந்தா சைவசமயம் சார்ந்த தலித் விழிப்புணர்வை முன் வைத்த ஒருமுன்னோடிக் கருத்தியலாளர் . கல்வியின் மூலம் கிடைக்கும் விழிப்புணர்வு அடிப்படையான சமூக மாற்றத்தோடு கூடிய விளைவுகளை உண்டாக்கும் என நம்பியவர். அவரால் தொடங்கப்பட்ட அந்தப் பள்ளிக்கு ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்களின் நிதி உதவியும் கவனமும் தாராளமாகக் கிடைத்திருக்கிறது. சுதந்திர இந்தியாவில் முக்கியமான தலைவர்கள் எல்லாம் வந்திருக்கிறார்கள். காந்தியடிகள் இரண்டு முறை வருகை தந்த வரலாறு அதற்குண்டு. தமிழ்நாடு ஆதி திராவிடர் நலத் துறையின் கீழ் செயல்படும் பள்ளிகளில் மிகத் தொன்மையானது என்ற நீண்ட வரலாறு கொண்ட அந்தப் பள்ளியின் தேர்ச்சி விகிதம் கீழ் நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்த நிலையில் ரவிக்குமார் தனது கவனத்தை அதன் பக்கம் திருப்பி இருக்கிறார். அப்பள்ளியின் கணிணி மையத்தை மைய அரசின் அறிவியல் ஆலோசகர் ய.சு.ராஜனின் உதவியோடு மேம்படுத்தியபின் சிறப்பு வகுப்புகளுக்கும் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார். அந்தக் கவனத்தின் தொடர்ச்சியாக நாடகப் பட்டறையையும் அங்கேயே நடத்துவது என முடிவு செய்துள்ளதாக என்னிடம் சொன்னார்.

பட்டறையின் பயிற்சியாளர்களாக நானும் கூத்துப் பட்டறையின் தம்பிச் சோழனும் இருப்பது எனத் தீர்மானித்து அவரது வருகையை உறுதி செய்தேன். நிகழ்காலத்தில் அரங்கக் கலை சார்ந்த ஈடுபாட்டில் நம்பிக்கை தரும் இளைஞர் தம்பிச் சோழன். கூத்துப் பட்டறை தரும் பயிற்சிகளைத் தீவிரத்துடன் கற்று வரும் அவர், பயிற்சி அளிப்பதிலும் அதே தீவிரத்துடன் இருப்பதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். இருவரும் இணைந்து மூன்று நாள் பயிற்சிப் பட்டறையைத் திட்டமிட்டோம்.

முதலில் உடல் சார்ந்த பயிற்சிகளில் தொடங்கிக் குரல் பயிற்சிகளுக்குள் அழைத்துச் செல்வது அரங்கியல் பட்டறைகளில் பொது நடைமுறை. இதுபோன்ற இரண்டு மூன்று நாள் பட்டறைகளில் நிகழ்த்திக் காட்டுதல் என எதனையும் திட்டமிடுவதில்லை. ஆனால் இந்தச் சிறுவர்களுக்கு மேடையேறுவதன் மூலம் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியையையும் அளித்துவிட வேண்டும் என்பது எங்கள் திட்டமிடலின் பகுதியாக இருந்தது. ஏனென்றால் பட்டறையில் பங்கேற்கப் போகிறவர்கள் நாடகத்திற்கு முற்றிலும் புதியவர்கள். நாடகத்திற்கு மட்டும் அல்ல இந்த மாதிரியான சிறப்பு வகுப்புகளே அவர்களுக்குப் புதியன. எனவே அரங்க விளையாட்டுகளில் மிக எளிமை யானவற்றிலிருந்து தொடங்கிக் கதைகளின் வழியாக நாடகக் கட்டுமானத்திற்குள் சிறுவர்களை அழைத்துச் செல்வது என்பது எங்கள் வேலைத்திட்டமாக அமைந்தது. இந்தக் காரணத்துக்காகவே அந்தப் பட்டறையில் ஒரு பிரபலத்தையும் பங்கேற்கச் செய்ய வேண்டும் என நினைத்த போது சண்முகராஜனின் நினைவு வந்தது. சண்முகராஜன் ஒரு விதத்தில் என்னுடைய மாணவர். நான் கேட்டவுடன் ‘’ஒரு நாள் முழுவதும் இருந்து பயிற்சியும் வழங்குவேன்’’ எனச் சொல்லிச் சம்மதித்தார். அதன்படியே வந்து பயிற்சியும் வழங்கினார்.

சிறுவர் நாடகத்திற்கான பயிற்சிப் பட்டறையைத் திட்டமிட்ட நாங்கள் கைவசம் பல கதைகளோடு சென்றோம் என்றாலும், போனவுடன் எங்கள் வசம் இருந்த கதைகளைத் தூக்கித் தூரப் போட வேண்டியதாகி விட்டது. முதல் நாளிலேயே அச்சிறுவர்கள் ஒவ்வொருவரிடம் பல கதைகள் இருப்பதைக் கண்டு பிடிக்க முடிந்தது. அந்தக் கதைகள் பலவகையிலும் நாடக நிகழ்வுகளாகப் பிரிக்கத் தக்க கதைகளாகவும் இருந்தன. அதைவிடவும் ஆச்சரியம், முதல் நாள் ஒரு கதையைச் சொன்னவரே அடுத்த நாள் அதைவிடவும் மேலான இன்னொரு கதையைச் சொல்லத் தயாராக இருந்தார் என்பதுதான். அவர்கள் சொன்ன கதைகளில் மூன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து , மேடை நிகழ்வாக்குவது என முதல் நாளே தீர்மானித்து அதற்கென நேரம் ஒதுக்கி ஒரு புறம் ஒத்திகை களுடன் நாடகப் பயிற்சிகளை இணைத்தே நடத்தினோம்.

உடல் பயிற்சிகளில் தொடங்கிக் கதைகளைக் கேட்டுத் திரும்பவும் உடல் பயிற்சிகளுக்கூடாக அவர்களைப் புறச் சூழலிருந்து விலக்கிக் கொண்டு செல்லும் வேலையைத் தம்பிச் சோழன் சிறப்பாகச் செய்யக் கூடியவர். உடல் பயிற்சி என்பது எல்லா மனிதர்களின் நலவாழ்வுக்கும் தேவை என்றாலும் அரங்கியல் சார்ந்த உடல் பயிற்சிகள் வெறும் உடல் நலம் பேணும் பயிற்சிகள் அல்ல. ஒரு மனித உயிரி , உடலின் பகுதிகளைக் கண்டறியவும் கட்டுப்படுத்தவும் விடுவித்துக் காட்டி விளையாடச் செய்யவுமான அந்த பயிற்சிகள் உடலைக் கொண்டாட உதவும் பயிற்சிகள். அரங்கியல் பேராசான் ஸ்டானிஸ்லாவ்ஸ்கி தொடங்கி மேயர்ஹொல்டு, பெற்டோல்டு ப்ரக்ட் , அகஸ்டோ போவெல் வரைப் பலரும் அரங்கியல் பயிற்சிகளின் திரட்டுகளை உருவாக்கித் தந்துள்ளனர். அந்தத் திரட்டுகள் [Packages] உடலின் ஒரு பகுதியில் தொடங்கி மொத்த உடலுக்குமாகப் பரவிப் பின்னர் அந்தப் பரவலைக் குரலால் நிரப்பிக் குதூகலிக்கும் தன்மை கொண்டவை. அக்குதூகலத்தினூடாக மனப் பயிற்சி எனும் அரூபத்திற்குள் நுழைந்து, நடிகர்களைத் தனியர்களாக ஆக்கிக் கிடத்திவிடும் ஆற்றல் வாய்ந்தவை. தொடர்ந்து இந்தப் பயிற்சிகளைப் பெறும் மனிதன் நடிகனாக மாறிக் கதாபாத்திரமாகத் தயாராக இருப்பான்.

இப்படியான பயிற்சிகள் நடிகனாக மாறுவதற்கு உதவும் என்பது மூன்றாம் கட்ட விளைவுதான். முதல் கட்டம் ஒவ்வொருத்தரையும் அவருக்குள்ளேயே தேடும் விதத்தைக் கற்பிக்கும் தன்மை கொண்டது. இரண்டாவது கட்டம் அவர் தனியர் அல்லர்; சூழலில் பிற உயிர்களோடு இணைந்து வாழும் நிர்ப்பந்தம் ஒவ்வொருவருக்கும் உண்டு ; அதற்கான தடைகளும், தடை மீறல்களும் பாதைகளில் எதிர்ப்படும்; அவற்றைத் தவிர்த்து விட முடியாது எனக் காட்டும் பயிற்சிகளும் உண்டு.

முதல் நாள் பயிற்சிகளின் போது திணறிய சிறுவர்கள் அடுத்த நாள் காலையில் வருவார்களா என்ற சந்தேகம் எங்களுக்கு இருந்தது. பல பட்டறைகளில் அப்படி நடந்திருக்கிறது. ஆனால் எங்கள் சந்தேகம் பொய்த்துப் போனது. 46 பேரும் எங்களுக்கு முன்பே பள்ளி வளாகத்தில் குழுமியிருந்தார்கள். அவர்களோடு சேர்ந்து பள்ளியின் ஆசிரியர் ஒருவரும் சேர்ந்து முதல் நாள் பயிற்சியில் கற்ற விளையாட்டில் ஒன்றை விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். இதைத்தான் நாங்கள் எதிர்பார்த்தோம். பட்டறை நிறைவின் போது அழைக்கப் படாமலேயே வந்து சேர்ந்த பார்வை யாளர்களின் முன்னால் அந்தச் சிறுவர்கள் மூன்று கதைகளை நாடகங்களாக ஆக்கி மேடையேற்றினர்.

மேடை ஏற்றத்திற்குப் பின் அவர்களுக்கு இந்த மூன்று நாட்களும் கிடைத்த வாய்ப்பு எப்படிப் பட்ட வாய்ப்பு என்பதை விளக்கும் விதமான உரைகள் நிகழ்ந்தன. இப்படியான பட்டறைகளின் அறிமுகம் எதுவும் எனக்கெல்லாம் கிடைத்ததில்லை என ஆதங்கத்துடன் பேசிய ரவிக்குமார் இதன் தொடர்ச்சியாக அந்த மாணவர்களுக்குத் தரப்போகும் வாய்ப்புகளுக்கான உத்தரவாதங்களையும் அந்தப் பேச்சில் குறிப்பிட்டார். தனது சிறுகதைத் தொகுப்பை ஒவ்வொரு மாணவருக்குமான நினைவுப் பரிசாக வழங்க வந்த எழுத்தாளர் இமையம், கதை எழுதுவதற்கென ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட ஒரு பட்டறை மூலம் தான் நான் எழுத்தாளன் ஆனேன் என்று குறிப்பிட்டார். அதே போல் சண்முகராஜனும் பட்டப் படிப்பின் போது அமெரிக்கன் கல்லூரியில் நடந்த பட்டறைதான் என்னைத் தேசிய நாடகப் பள்ளிக்குப் போகும்படி தூண்டியது என்றார். அவர் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியே சான்றிதழையும் வழங்கினார்.

அரங்கப் பயிற்சி என்பது அடிப்படையில் விளையாட்டுக்களிலிருந்து உருவானவை. விளையாட்டின் வளைகோடுகளும் நேர்கோடுகளும் சேர்ந்து உருவாக்கும் பருண்மைக்குள் மனித மனத்தின் லயங்கள் என்னும் அரூபத்தை உண்டாக்கும் வித்தைகள் கூடி வர வேண்டும். அதற்கான அரங்கப் பயிற்சிகள் இந்த மாணவர்களின் திட்டங்களில்லா மனதிற்குள் மூன்று நாளிலும் கவனமாக விதைக்கப்பட்டு விட்ட நிலையில் அவர்களே அதை வளர்த்துக் கொள்ளும் தேடலில் பயணம் செய்வார்கள் என்னும் நம்பிக்கை அங்கே இருந்த பெரியவர்களுக்கு இருந்தது. நம்பிக்கை நிறைவேற்றம் தொடர்ந்த செயல்பாடுகளின் வழி தான் சாத்தியமாகும். சாத்தியமாக்கும் பொறுப்பு பங்கேற்றவர்களுக்கும் உண்டு; பார்வையாளர்களுக்கும் உண்டு.

No comments :