September 27, 2008

விலகிப் பாயும் அம்புகள்


இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் சாதகமான அம்சங்களில் மிக முக்கியமான ஒன்று பாதிக்கப் பட்டோருக்கு ஆதரவு என்பது தான். இந்தியாவின் குடிமைச் சட்டம் ஆயினும் சரி, குற்றவியல் சட்டமாயினும் சரி, நீதியியல் முறைகளானாலும் சரி அரசும், அரசு நிறுவனங்களும் எப்போதும் அதிகம் பாதிக்கப் படுவோரின் பக்கம் நிற்க வேண்டும் என்றே வலியுறுத்துகின்றன.
பாதிக்கப் பட்டோருக்கு ஆதரவு என்பது உலக வரலாற்றில் நடந்த ஜனநாயகப் புரட்சிகளின் விளைவுகள் என்பதை நாம் அறிவோம். சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் என்ற கோஷங்களால் ஈர்க்கப் பட்ட மனிதர்களின் வெற்றி அது. அங்கிருந்து தான் கலை இலக்கியவாதிகளும்,சமூகப் போராளிகளும் பாதிக்கப் பட்டோருக்காகக் குரல் கொடுப்பதை வாழ்தலின் அர்த்தமாக ஆக்கிக் கொண்டனர். பாதிக்கப் படுவோருக்கு ஆதரவாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக இந்தியச் சட்டவியல் பல சரத்துகளை உருவாக்கி வைத்துள்ளது. அச்சட்டங்களில் இரண்டு சமீபகாலத்தில் அதிகம் விமரிசனத்திற்குள்ளாகி வருகின்றன.
விமரிசனங்களுக்குள்ளாகி வரும் அவ்விரு சட்டங்களில் முதலாவது வரதட்சணை ஒழிப்பை நோக்கமாகக் கொண்ட குடும்ப வன்முறைச் சட்டம். இரண்டாவது தீண்டாமை ஒழிப்பை நோக்கமாகக் கொண்ட குடிமைப் பாதுகாப்புச் சட்டம். இவ்விரு சட்டங்களுக்கும் எதிராக ஆங்காங்கே எழுந்த முணுமுணுப்புகள் அறைக் கூட்டங்களின் பேச்சாக மாறி, ஊடகங்களின் கவனத்துக்கு வந்துள்ளன. சிலர் இதை எதிர்த்து நீதிமன்றத்தை நாடவும் முயன்று வருகின்றனர். இவ்விரு சட்டங்களும் முதலாவதாக குற்றவியல் சட்டங்கள் என்ற பிரிவிலிருந்து எடுக்கப்பட்டு குடிமைச் சட்டப் பிரிவிற்குள் கொண்டு வரப் படவேண்டும் எனச் சொல்கின்றனர்.
குடும்பம் வன்முறைச் சட்டம், தீண்டாமை ஒழிப்புச் சட்டம் என்ற இரண்டையும் மையப் படுத்தி கிளம்பி யிருக்கும் விமரிசனங்கள் அண்மைக் காலத்தில் ஊடகங்களின் கவனத்துக்கு வந்து விவாதப் பொருளாக ஆகியிருக்கின்றன. அவ்விமரிசனக்குரல்கள் ஆர்ப்பரிக்கும் ஒலியாக மாறி, ஆர்ப்பாட்டங்களாக ஆகி, அந்தச் சரத்துகளையும், அதன் மூலமான சட்டவிதிகளையும் நீக்க வேண்டும் என்று கோரும் வலிமையை நோக்கி நகர்ந்து விடும் அபாயம் தூரத்தில் இல்லை.
குடும்ப வன்முறைச் சட்டத்தைக் கடுமையாக எதிர்க்கும் பலரும் , இச்சட்டம் இந்தியப் பண்பாட்டின் அடிப்படைக் கூறான குடும்ப அமைப்பையே சிதைத்து விடும் ஆபத்துக் கொண்டது என வாதிடுகின்றனர். அதே போல் தீண்டாமை ஒழிப்புச் சட்டம் என்பது பொய்யான தகவல்களின் மேல் பழி வாங்கும் நோக்கத்துக்கு மட்டுமே பயன்படும் விதமாக நடைமுறையில் இருக்கிறது. இதன் காரணமாக இந்தியாவின் அரசு நிர்வாகங்கள் பாதிக்கப் படுகின்றன; வேலை செய்யாத ஒருவரைத் தட்டிக் கேட்கவோ, தண்டனை தரவோ தடையாக இருக்கிறது. அந்தச் சட்டம். தொடர்ந்து நீட்டிக்கப் படும் நிலையில் இந்தியாவின் ஒட்டு மொத்த வளர்ச்சிக்கே உலை வைத்து விடும் ஆபத்தைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கும் என வாதிடுகின்றனர்.
அப்படி வாதிடுபவர்கள் குறிப்பான சில நிகழ்வுகளை எடுத்துக் காட்டி வாதிடுவதையும் தங்கள் பாணியாகக் கொண்டுள்ளனர். இதே பாணியைத் தான் இப்போது ஊடகங்களும் – குறிப்பாக அச்சு ஊடகங்களும் செய்கின்றன. ஊடகங்கள் எடுத்துக் காட்டும் நிகழ்வுகள் அனைத்தும் நடுத்தர வர்க்கத்தின் வாழ்நிலை சார்ந்தவை என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
இந்தியாவின் குடிமைச் சட்டங்கள் பெரும்பாலும் பொது நலம் சார்ந்த சமூக மாற்றத்திற்காகவும், பொது நன்மைக்காகவும் உருவாக்கப்பட்டவை. இந்தியாவில் இனியும் பிறப்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட சாதி வேறுபாடுகளும், தீண்டாமைக் கொடுமையும் தொடரக் கூடாது என்ற பொது நோக்கே குடிமைப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் பின்னணிக் காரணம். அதே போல் பாலின அடிப்படை காரணமாகப் பெண்கள் ஒடுக்கப் பட்ட பாலின மாகவோ கருதப் படக் கூடாது; அப்படியான கருத்து எங்கெல்லாம் நிலவுகிறதோ அதைக் களைவது பெண்கள் சார்ந்த குடும்ப வன்முறைச் சட்டத்தின் பின்னணியில் இருக்கும் பொதுநல நோக்கு.
இவ்விரு பொது நோக்கும் இனித் தேவையில்லை என்ற நிலை உருவாகி விட்டது என்ற யாராவது சொல்ல முடியுமா? இன்னும் கிராமங்களில் தீண்டாமைப் பேய்களும், சாதியடிப்படையில் ஒதுக்கி வைக்கும் கொடுமைகளும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஆனால் அங்கெல்லாம் இந்தச் சட்டத்தின் உதவியை நாடும் மனிதர்கள் விழிப்புணர்வு பெறவில்லை. விழிப்புணர்வு அடைந்திருந்திருந்தாலும் அன்றாட வாழ்க்கைக்கு வேறு வழியில்லை என்ற இயலாமையின் பேராலும், ஆதிக்க சாதியினருக்கு இருக்கும் வலிமை, மற்றும் அமைப்புகளின் ஆதரவு ஆகியவற்றைக் கண்டு ஏற்பட்ட பயத்தின் பேராலும், ஒடுங்கிப் போகின்றனர் விளிம்புநிலை மக்கள்.
இதே நிலைமைதான் குடும்ப அமைப்புக்குள்ளும் தொடர்கின்றன. குடும்பத்தின் தேவைக்கான பொருளாதாரத்தை ஈட்டும் வேலையைப் பெண்ணுக்கும் உரியதாக ஆக்கிய பின்னும், அடுப்படியிலும், படுக்கையறையிலும் பெரிய அளவு மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு விடவில்லை. நமது குடும்ப அமைப்பு அன்பு வழிப்பட்ட உறவால் ஏற்பட்டது எனச் சொல்லும் மனிதர்கள், மருமகளை இன்னும் வெளியிலிருந்து வந்தவள்; நாம் விரும்பினால் வெளியே அனுப்பி விடலாம் என்ற மனநிலையில் தான் உள்ளனர். குடும்பத்தின் பகுதியாக அவளை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனநிலையை எந்தச் சடங்குகளும் உருவாக்கித் தரவில்லை என்ற நிலையில் சட்டங்கள் தான் அதைச் செய்ய வேண்டும்.
நடுத்தர வர்க்க நிகழ்வுகளை எடுத்துக் காட்டி கருத்தியல் போக்கை மாற்ற முயலும் ஊடகங்கள் பொது நிலைப் பார்வையைத் தங்களுக்குரியதாக ஆக்கிக் கொள்ள வேண்டும். இந்தியக் குடும்பங்களில் இருக்கும் உறவு, விட்டுக் கொடுத்தல் என்னும் பெயரில் அடிமையாக இருக்கச் சம்மதித்தல் என்பதாக இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதே போல் சாதி வெறி தாண்ட வமாடும் கிராமப்புறங்களைக் கவனித்து இந்தச் சட்டங்களின் தேவையைக் கணிக்க வேண்டும். அதை விடுத்து நடுத்தர வர்க்க உதாரணங்களைப் பொதுத்தளத்திற்குரியதாக ஆக்கிக் காட்டுவது கூட்டுச் சதியின் விளைவாகவே இருக்கும்.
படித்து வேலை பார்க்கும் நடுத்தர வர்க்கப் பிரிவிற்குள் நுழையும் ஒரு நபர் எப்போதும் தனக்குச் சாதகமான விதிகளை மட்டுமே கவனப்படுத்துகிறார் என்பது பொதுவான நியதி. அதனைப் பயன்படுத்தித் தான், தனது என்ற சிந்திக்கும் இயல்பு உலக முழுக்க நடுத்தர வர்க்கத்தின் குணமாக இருக்கிறது. இதை மனதில் கொண்டு தான் பாரதி ‘ படித்தவன் சூதும் வாதும் செய்தால் போவான் , போவான், ஐயோ என்று போவான் ‘ என்று சொன்னானே என்று கூடத்தோன்றுகிறது. படித்தவர்களின் சூதுக்காக பொது நலனைப் பழி கொடுத்து விட முடியாது.
ஜனநாயகம் என்பது தான் அனைத்து மக்களுக்கும் வாய்ப்பளிக்கும் ஆகச்சிறந்த அமைப்பு என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் இதை விடக் குறைவான ஆபத்துக் கொண்ட ஆட்சி அமைப்பு ஒன்றை வரலாற்றில் கண்டதில்லை என பங்கேற்பு வாய்ப்புக் கொண்ட மக்களாட்சி முறையின் மீது நம்பிக்கை கொண்ட பலரும் சொல்வதுண்டு. ஜனநாயகத்தின் வெற்றி எல்லாருடைய குரலுக்கும் மதிப்பளிப்பதில் இருக்கிறது என்று கருத வேண்டியதில்லை; எல்லாருடைய குரலுக்கும் இடமளிப்பதாகப் பாவனை செய்வதில் தான் இருக்கிறது. பாதிக்கப் படுவோரின் பக்கம் நிற்கிறது என்பது அதன் தலையாய பாவனை. அதனையும் காலி செய்வது பெரும் ஆபத்துக்களில் போய் முடியும்.

இது நல்லது; நடந்தாக வேண்டும்

தமிழக அரசின் உயர்கல்வித்துறைக்குப் பொறுப்பான பல்கலைக்கழகங்களின் துணைவேந்தர்களின் மாநாடுகள் இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி நடக்கிறது. உயர்கல்வித்துறையின் அமைச்சர் டாக்டர் பொன்முடியே அம்மாநாடுகளைத் தொடங்கி வைத்து முன் மொழிவுகளையும், நடக்க வேண்டிய மாற்றங்களையும் வலியுறுத்தி வருகின்றார். மாற்றங்களை அவசரச் சட்டங்களாகக் கொண்டு வராமல், செயல்படுத்த வேண்டிய துணைவேந்தர்களை அழைத்துப் பேசி மாற்றங்கள் செய்யும் இந்தப் போக்கு வரவேற்கத்தக்க போக்கு என்றே சொல்ல வேண்டும்.
அண்மையில் நடந்த துணைவேந்தர்கள் மாநாட்டில் கல்லூரி மற்றும் பல்கலைக்கழக ஆசிரியர்களைத் தேர்வு செய்யத் தனியான வாரியம் ஒன்றை அமைப்பது என்றும், அதன் வழியே ஆசிரியப் பணிகளுக்குத் தேவையான நபர்களைத் தேர்வு செய்வது என்றும் விவாதம் நடந்துள்ளது. விவாதிக்கப் பட்டது என்பதாக மட்டுமே செய்தித்தாள்களில் வந்துள்ளது. விவாதத்துக்கான இந்த முன் மொழிவு நல்லதொரு கருத்து. அவ்விவாதத்தைத் தொடர்ந்து நடத்தி, விரைவில் கொள்கை முடிவாக அறிவிக்க வேண்டும்; அனைத்து வகையான உயர்கல்வி நிறுவனங்களுக்கும் தேவையான ஆசிரியர்களை அவ்வாரியமே தேர்வு செய்து அளிக்க வேண்டும்.
நமது உயர்கல்விக்குப் பொறுப்பாக உள்ள நிறுவனங்கள் கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக் கழகங்களில் பணியாற்றும் ஆசிரியர்களைத் தேர்வு செய்யும் முறையில் ஒத்த தன்மை இருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது அதிகப் படியான ஆசை அல்ல. உலக முழுவதும் உள்ள பல்கலைக்கழகங்கள் தரும் பட்டங்களோடு சமநிலைப் படுத்தும் வகையில் பாடத்திட்டங்களை முடிவு செய்து பயிற்று வித்துத் தேர்வுகள் நடத்திப் பட்டம் வழங்கும் வேலையைச் செய்யும் ஆசிரியர்களைத் தேர்வு செய்யும் முறையில் ஒத்த தன்மை இருக்க வேண்டும் என அரசு உத்தரவிடுவதை ஒவ்வொருவரும் வரவேற்கவே செய்வர்.
இந்தியா முழுக்க ஒத்த தன்மையும் ஒரே தகுதியும் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே பல்கலைக்கழக மானியக்குழு அடிப்படைத் தகுதியை வகுத்துத் தந்துள்ளது. துறை சார்ந்த பட்ட மேற்படிப்பில் 55 சதவீத மதிப்பெண்ணும், அம்மானியக்குழு ஆண்டிற்கு இரு முறை நடத்தும் விரிவுரையாளர் பணிகளுக்கான தேசிய அளவுத் தேர்வில் தேர்ச்சி ( UGC – NET / LECTURERSHIP) என்பது அந்த அடிப்படைத் தகுதி. பல்கலைக்கழக மானியக்குழுவின் விதியை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளாமல் மாநில அளவில் ஒரு தேர்வை நடத்துகிறது தமிழக அரசு. ஸ்லெட் (SLET ) என அழைக்கப்படும் அந்தத் தேர்வினை நெட் தேர்வுக்குச் சமமானது என ஏற்றுக் கொள்வது என முடிவு செய்யப் பட்டது. இதுவே ஒரு விதத்தில் தரத்தைக் கைவிடும் விலகல்தான். அதன் பிறகு தேசிய அளவு அல்லது மாநில அளவுத் தேர்வுகளை எழுதித் தேர்ச்சி பெற முடியாதவர்களின் வற்புறுத்தலை ஏற்று 55 சதவீத மதிப்பெண்ணுடன் எம்.பில் அல்லது முனைவர் பட்டம் பெற்றிருந்தால் தேசிய அளவுத் தேர்வோ, மாநில அளவுத் தேர்வோ தேவையில்லை என ஆக்கி விட்டதை இன்னொரு விலகல் எனலாம். இதனால் தொலை நெறிக் கல்வி வழியாக எம். பில் பட்டம் பெற்ற பல ஆயிரம் பட்டதாரிகள் தாங்கள் ஆசிரியப் பணிக்குத் தகுதியானவர்கள் எனச் சொல்லிக் கொள்ளத் தொடங்கினர். ஆசிரியர் பணிக்குத் தகுதியான நபர்கள் வருவதைத் திசைமாற்றிய செயலாக இவைகளையே குறிப்பிட வேண்டும்.
தரத்தை உறுதி செய்யும் வழிமுறைகளிலிருந்து இருபெரும் விலகலைச் செய்த போதிலும் தமிழக அரசு தனது கட்டுப்பாட்டில் உள்ள அரசு கல்லூரி ஆசிரியர்களைத் தேர்வு செய்யும் பணியில் கறாரான வழி முறைகளைப் பின்பற்றியுள்ளதைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டும். அடிப்படைத் தகுதியோடு ஒருவருக்குள்ள சிறப்புத் தகுதிகளை மதிப்பிட முறையான விதிகளை உருவாக்கி அதன் படி நடந்து கொண்டுள்ளது ஆசிரியர் தேர்வு வாரியம். சிறப்புத் தகுதிகள் என எம்.பில், முனைவர் போன்ற கூடுதல் பட்டங்களையும், பயிற்றுவித்தலில் இருக்கும்முன் அனுபவம், துறைசார்ந்த வெளியீடுகள், நேர்காணல் மதிப்பெண்கள் என முறைப்படி வகுத்துக் கொண்டு ஒவ்வொருவரும் இவற்றில் பெற்றுள்ள மதிப்பெண்களை இணையம் வழியாக வெளியிடவும் செய்கிறது. வெளியீடுகள் எவை முன் அனுபவத்தை எவ்வாறு கணக்கிடுவது என்பதைக் கூடக் கறாராக வரையறை செய்து தந்துள்ளது. இந்த வெளிப்படைத் தன்மை வேறு எந்த முறையிலும் இல்லை என்றே சொல்லலாம்.
இதே மாதிரியான வெளிப்படைத் தன்மையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என வலியுறுத்திப் பல்கலைக்கழக மானியக்குழு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சுற்றறிக்கை அனுப்பியிருந்த போதிலும் பல்கலைக் கழகங்கள் அதைப் பின்பற்றவில்லை என்பதுதான் நடைமுறை யதார்த்தம். தமிழகத்தில் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் நடந்த கல்லூரி மற்றும் பல்கலைக்கழக ஆசிரியர் பணி நியமன முறைகளில் அரசு கல்லூரிகளுக்கான நியமனங்கள் மட்டுமே முறைப்படியாகவும், வெளிப்படையாகவும் நடந்துள்ளன. அதற்குப் பொறுப்பாக இருந்தது ஆசிரியர் தேர்வு வாரியம் என்பதால் அதன் எல்லைகளை விரிவாக்கி அனைத்து வகையான உயர்கல்வித்துறைக்கும் அதன் பொறுப்பிலேயே ஆசிரியர்கள் தேர்வை நடத்தலாம் என அமைச்சர் முன் வைத்துள்ள இந்த முன்மொழிவு அவசியமானது; அவசரமானது.
அரசு முன் மொழிந்துள்ள இந்த ஆசிரியர் தேர்வு வாரியத்தின் எல்லைக்குள் அரசுக் கல்லூரிகள், அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகள், பல்கலைக்கழகக் கல்லூரிகள், பல்கலைக்கழகத்துறைகள் என அனைத்தையும் கொண்டு வருவதோடு சுயநிதிக் கல்லூரிகளையும் உள்ளடக்க வேண்டும். மாநில முழுவதும் பொதுத்தன்மை கொண்ட விருப்பமுறைத் தெரிவு முறை எனப்படும் புதிய கல்வி முறைக்குள் தமிழகத்தின் அனைத்துக் கல்லூரிகளும் பல்கலைக்கழகங்களும் அடக்கப்பட்டு வரும் இக் காலகட்டத்தில், அவற்றில் பணி புரியும் ஆசிரியர்களைத் தேர்வு செய்யும் முறையிலும் ஒரு பொதுத் தன்மை இருப்பது அவசியமானது.
குறிப்பாக அரசு உதவி பெறும் தனியார் கல்லூரிகளில் நிலவும் கோளாறான பணித் தேர்வு முறையைக் கட்டுப் படுத்தாவிட்டால் உயர்கல்வியின் பயன் மாணவர்களுக்குப் போய்ச் சேராது என்பதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். ஒவ்வொரு ஆசிரியர் பதவியும் அரசின் கல்வித் துறையிடம் ஒப்புதல் பெற வேண்டும் என்பதால் அடிப்படைத் தகுதியை மட்டுமே கவனத்தில் கொள்கின்றன. பிற தகுதிகளைக் காற்றில் பறக்க விட்டு விடுகின்றன. முனைவர் பட்டம் பெற்றவர் என்பதற்காகவோ, நூல்கள் எழுதியவர் என்பதற்காகவே ஒருவ்ர் தேர்வுக்குழுவின் பரிசீலனைக்குள் கூட வராமல் போகும் நிலையெல்லாம் நடந்துள்ளது.
தனியார் நிர்வாகங்கள் தாங்கள் விரும்பும் நபர்களைக் கொண்டு வரும் நோக்கத்தோடு விதிகளை மாற்றிக் கொள்ளும் நடைமுறைகளைப் பின்பற்றுகின்றன. எழுத்துத் தேர்வு, வாய்மொழித் தேர்வு போன்றவற்றிற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்துத் தாங்கள் விரும்பும் நபர்களை ஆசிரியர்களாக நியமனம் செய்து கொள்கின்றன. தமிழகத்திலும் சரி இந்திய அளவிலும் சரி, அரசு உதவி பெறும் தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் பெரும்பாலும் மத அமைப்புகளாலும், சாதி அமைப்புகளாலுமே நடத்தப் படுகின்றன. சில இடங்களில் தனியார்களின் அறக்கட்டளைகளின் பொறுப்பில் அவை நடத்தப் படுகின்றன.
இந்த அமைப்புகள் தங்கள் அமைப்பு சார்ந்த நபர்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுப்பதற்காகவே விதிகளிலும் நடைமுறைகளிலும் அம்மாற்றங்களைச் செய்கின்றன. அல்லது நிறுவனத்திற்கு நன்கொடை வாங்குதல் என்ற பெயரில் பெருந்தொகையைப் பெற்றுக் கொள்வதற்காகச் செய்கின்றன. இவையெல்லாம் அரசுக்கும் அரசின் கண்காணிப்பைத் தன் வசம் வைத்திருக்கும் பல்கலைக் கழகங்களும் அறியாதவை அல்ல.
அறியாமல் நடக்கின்ற தவறுகளை விட்டு விடலாம். தவறுகள் நடக்கின்றன என்பதை அறிந்தபின் அவற்றைக் களைவதற்கான நடவடிக்கைகளில் இறங்குவதுதான் சரியான அரசின் கடமை. முன் மொழியப் பட்டுள்ள உயர்கல்விக்கான ஆசிரியர் தேர்வு வாரியம் கடமையுணர்ந்த அரசின் நல்ல முயற்சி. நல்லது உடனே நிறைவேற்றப் படவேண்டும்.

September 18, 2008

கிராமங்களுக்குத் திரும்புதல் -ஒரு பரிசீலனை

சுற்றம் சூழ வருகை தர வேண்டும் எனக் கேட்டுக் கொள்ளும் அந்த அழைப்பிதழை மிக்க மகிழ்ச்சியோடு கொடுத்தார் அந்த நண்பர். அவரது சொந்தக் கிராமத்தில் நடக்கப் போகும் வைபவத்தில் உறவினர்களையும் நண்பர்களையும் பங்கேற்கச் செய்ய எடுத்துக் கொள்ளும் முயற்சி அலாதியானதாக இருந்தது. என்னைக் கட்டாயம் வரவேண்டும் என்று அழைத்தார்.

மதிப்பிழக்கும் உயர் ஆய்வுகள்


தமிழர்களாகிய நமது தினசரி வாழ்க்கையின் நடவடிக்கைகளைத் தீர்மானிப் பதில் முன்னிலை வகிப்பவை எவை எனப் புள்ளி விவரங்கள் எதுவும் நம்மிடம் இல்லை. அப்படிப் பட்ட புள்ளி விவரங்கள் தேவை என்ற எண்ணம் கூடப் பெரும்பாலான தனிநபர்களிடம் இருப்பதில்லை. தனிநபர்களுக்கு இருப்பதில்லை என்பது பெரிய குறையாகக் கருத வேண்டிய ஒன்றல்ல. ஆனால் அனைத்து மக்களின் வாழ்க்கைக்கும் உத்தரவாதத்தைத் தருவதாக நம்பும் அரசு நிறுவனங்களுக்கு அப்படியான புள்ளி விவரங்கள் இன்றியமை யாதவை.

கலைக்கப்படும் மௌனங்கள்


ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் வெளியூர் எதற்கும் போகாமல் வீட்டில் இருந்தால் அந்த நிகழ்ச்சியைப் பார்க்கத் தவறுவதில்லை. செய்து கொண்டிருக்கும் வேலை முக்கியமானது என்ற போதும் அதை நிறுத்தி விட்டுப் பார்க்கத் தூண்டும் நிகழ்ச்சியாக இருக்கிறது நீயா? நானா? வெளியூர் போனதால் பார்க்கத் தவறியிருந்தால் மறு ஒளிபரப்பின் போதாவது பார்த்து விட வேண்டும் என்றே விரும்புகிறேன்.

புதிய பல்கலைக்கழகங்களின் தேவை

பல்கலைக்கழகங்கள் அவற்றின் பணிகளை போதுமான அளவில் செவ்வனே செய்யும் போது நாட்டிற்கும் மக்களுக்கும் நன்மை கிடைக்கிறது.
மக்கள் நலன் கருதி பல்கலைக்கழகங்கள் சுதந்திரமாகச் செயல்படுவதற்கான வழிமுறைகளைக் கண்டறிய பண்பட்ட அரசியல் உதவும்.
உலகின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் உள்ள சிறந்த ஆசிரியர்களை ஈர்க்கும் பணியைப் பல்கலைக்கழகங்கள் மேற்கொள்ள வேண்டும்
இந்தியாவில் ஆசிரியர்கள் தினமாகக் கொண்டாடப் படும் செப்டம்பர்,5 அன்று இந்தியாவின் புகழ் பெற்ற பல்கலைக்கழகங்களில் ஒன்றாகத் திகழும் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் 150 ஆவது பட்டமளிப்பு விழாவில் நமது நாட்டின் அரசுத் தலைவர் டாக்டர் மன்மோகன்சிங் ஆற்றிய உரையில் இடம் பெற்ற வாசகங்கள் இவை.
பல்கலைக்கழகக் கல்வியின் பொறுப்பையும், பல்கலைக்கழகங்கள் செயல்பட வேண்டிய விதத்தையும் சரியாக உணர்ந்துள்ள பிரதமரின் உரை வெகுமக்கள் அரசியலுக்கும் உயர்கல்விக்கும் இருக்க வேண்டிய உறவுகளையும் கூடச் சுட்டிக் காட்டியுள்ளது. இந்தப் பொறுப்புணர்வோடு தான் மைய அரசாங்கம் நியமித்த உயர்கல்விக்கான கல்வியாளர் குழுவும் கடந்த ஆண்டு ஒரு முக்கியமான பரிந்துரையை அரசுக்கு அளித்தது.தேசிய அறிவுக் குழுவின் ( National knowledge commission) அந்த அறிக்கையில், ’இந்திய தேசத்திற்கு இப்போதுள்ள பல்கலைக்கழகங்களின் எண்ணிக்கை போதாது; இதைப் போல இன்னும் மூன்று மடங்கு எண்ணிக்கையில் பல்கலைக்கழகங்கள் தொடங்கப் பட வேண்டும் ’ என்ற குறிப்பு இடம் பெற்றுள்ளது.
மைய அரசு உயர்கல்விக்குப் பொறுப்பான பல்கலைக்கழக மானியக்குழுவிற்கு இந்தக் குறிப்பை நடைமுறைப் படுத்தும்படி கேட்டுக் கொண்டபின் எல்லா மாநிலங்களிலும் புதிய பல்கலைக் கழகங்கள் அமைக்கும் பணிகள் தொடங்கப்பட்டுள்ளன. மையப் பல்கலைக் கழகங்கள் இல்லாத மாநிலங்களில் மைய அரசாங்கமே முழுச் செலவில் மையப் பல்கலைக்கழகங்களைத் தொடங்கும் வேலையையும் ஆரம்பித்துள்ளது.
நீண்ட காலத்துக்குப் பின் தமிழ் நாட்டில் இரண்டு மையப் பல்கலைக்கழகங்கள் தொடங்கப் பட உள்ளன.தொழில் நகரமான கோயம் புத்தூரில் ஒன்றும், திருவாரூரில் ஒன்றுமாக இரண்டு மையப் பல்கலைக் கழகங்களுக்கான பூர்வாங்க வேலைகள் தொடங்கியுள்ளன. இதே நோக்கத் தோடு மாநில அரசும் தனது பங்குக்குப் புதிய பல்கலைக்கழகங்களைத் தொடங்கும் பணியை ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும். புதிய பல்கலைக் கழகங் களைத் தொடங்காமல், தமிழ் நாட்டின் பல்கலைக்கழகங்கள் எண்ணிக்கையை உயர்த்தி விடலாம் என மாநில அரசு யோசித்துள்ளது. அந்த யோசனையின் விளைவே கல்லூரிகளைப் பல்கலைக்கழகங்களாக தரம் உயர்த்தும் திட்டம்.
புதிய பல்கலைக்கழகங்களைத் தொடங்கும் பணியில் ஏராளமான நிதித் தேவை இருக்கும் என்பது வெளிப்படையான உண்மை. எந்த நகரத்தில் தொடங்குவது எனத் திட்டமிடுவதில் தொடங்கி, நிலத்தேவை, உள்கட்டுமான உருவாக்கம், பணியிடங்களை உருவாக்கி உரிய நபர்களைத் தேர்வு செய்தல், ஆசிரியர், அலுவலர் எண்ணிக்கை உயர்வு, இவை அனைத்துக்குமான பணத்தேவை எனப் பலகோடிகள் செலவாகும். அப்படிச் செலவு செய்த போதிலும் உடனடியாகப் பல்கலைக்கழகம் முழுமையாகச் செயல்பட முடியாது.
இந்தக் காரணங்களால் புதிய பல்கலைக்கழகங்களைத் தொடங்காமல், அதற்குப் பதிலாக ஏற்கெனவே சிறப்பாகச் செயல்படும் பெரிய கல்லூரிகளை - சென்னையில் உள்ள மாநிலக்கல்லூரி, ராணி மேரிக் கல்லூரி, கோவையில் இருக்கும் பிஎஸ்ஜி கலை அறிவியல் கல்லூரி, மதுரை தியாகராசர் கல்லூரி போன்றவற்றை- பல்கலைக் கழகங்களாக மாற்றிவிட முடிவு செய்தது தமிழக அரசு.அந்த முடிவு உடனடியாக செயல்படுத்தப் படாமல் தள்ளிப் போடப் பட்டுள்ளது. காரணம் ஆங்காங்கே தோன்றிய எதிர்ப்புணர்வு தான்.
இம்மாற்றத்தை எதிர்ப்பவர்கள் பலகாரணங்களை முன் வைக்கிறார்கள். ஆசிரியர்களுக்குப் பணிப் பாதுகாப்பு வேண்டும் என்பது முதல் கோரிக்கை. அங்கு பயிலும் மாணாக்கர்களுக்கு அரசு தரும் சலுகைகள் இப்போது போல் கிடைக்காது என்பது சொல்லப்படும் இன்னொரு காரணம். பல்கலைக் கழகமாக மாறினால் மாணவர்கள் செலுத்த வேண்டிய கட்டணங்கள் கூடும் என்பதும் அதோடு சேர்த்துச் சொல்லும் கூடுதல் காரணம். அரசு உதவி பெறும் கல்லூரிகள் பல்கலைக்கழகங்களாக மாறினால் தனியார் நிறுவனங்களாக மாறி விடும் என்ற வாதமும் சிலரால் முன் வைக்கப்பட்டதன் விளைவாகக் கல்லூரிகளைப் பல்கலைக்கழகங்களாகத் தரம் உயர்த்தும் திட்டம் தள்ளிப் போடப்பட்டாகி விட்டது.
எதிர்ப்பவர்கள் சொல்லும் காரணங்களில் கட்டணம் கூடும் என்பது சரியான காரணமே. அரசுக் கல்லூரியின் பாடமாகவும், அரசு உதவி பெறும் பாடமாகவும் இருக்கும் ஒன்றிற்கு ஒரு மாணவன் செலுத்தும் படிப்புக் கட்டணம் பல்கலைக்கழகமாக மாறிய பின் கூடுவதற்கு நிறைய வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. அதே நேரத்தில் அவன் செலுத்தும் கட்டணத்திற்கேற்ற கல்வியைக் கேட்டுப் பெறும் வாய்ப்பும் பல்கலைக்கழகத்தில் உள்ளது என்பதையும் மறந்து விடக் கூடாது.
இது தவிர மற்ற காரணங்கள் ஏற்புடைய காரணங்களாக இல்லை. ஆசிரியர், அலுவலர் பணிப் பாதுகாப்பு பல்கலைக்கழகமாக மாறும் போது இல்லாமல் போய்விடும் என்பது எப்படி என்று தெரிய வில்லை. கல்லூரி ஆசிரியரின் பணிக்காலத்தை விட இரண்டு ஆண்டுகள் கூடுதலாகப் பணியாற்றும் வாய்ப்பு பல்கலைக் கழகத்தில் உண்டு. அதல்லாமல் ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் கல்வித் திட்டங்கள், ஆய்வுத் திட்டங்கள், குழுக்களில் பங்கு பெறுதல் எனப் பல பொறுப்புகளை ஏற்க முடியும். இவற்றை யெல்லாம் செய்வதற்காக ஆசிரியர்கள் கூடுதல் நேரம் வேலை செய்ய வேண்டும். இதற்குத் தயாராக இருக்கும் எந்த ஆசிரியரும் தங்கள் கல்லூரி பல்கலைக்கழகமாக மாறுவதை எதிர்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
ஒரு கல்லூரி பல்கலைக்கழகமாகத் தரம் உயர்த்தப் பட்டால் மைய அரசின் நேரடி உதவியைப் பெற முடியும்; அதன் மூலம் அந்த நிறுவனம் வளர்ச்சி அடைய முடியும் என்பது தமிழக அரசின் வாதமாக இருக்கிறது. அந்த வாதத்தில் உண்மை இல்லாமல் இல்லைஒவ்வொரு ஆண்டும் மாணாக்கர்கள் கட்டும் தொகையை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு ஒரு கல்வி நிறுவனத்தை நடத்தி விட முடியாது. இந்தியா போன்ற நாடுகளில் கல்வி நிறுவனம் என்பது முழுமையாகப் பணம் செலுத்திப் படிக்கிற ஒன்றாக இல்லை என்பது இன்றளவும் உண்மை.
அரசுக்கல்லூரி, அரசு உதவி பெறும் கல்லூரி, சுயநிதிக்கல்லூரி என எவ்வகைக் கல்லூரியாக இருந்தாலும் அரசு மற்றும் அரசுசார் நிறுவனங்களின் மானியங்கள், உதவிகள் போன்றவற்றைப் பெற்றுத்தான் நடக்கின்றன. ஆனால் பல்கலைக்கழகம் என்பது ஒரு கல்லூரியைப் போல அந்த நிறுவனத்தை நடத்தும் தனியார் அல்லது மாநில அரசின் நிதியை மூலதனமாகக் கொண்டு மட்டும் நடப்பதில்லை. சிறந்த ஆசிரியர்களின் ஆய்வுத் திட்டங்களின் ஒரு பல்கலைக்கழகம் மூலதனத்தைத் திரட்ட முடியும். திட்டமிட்டுப் பணியாற்றும் துறைகளின் மூலம் அதில் பயிலும் அனைத்து மாணவர்களுக்கும் உதவித்தொகை மற்றும் வேலை வாய்ப்பை உருவாக்க முடியும்.
இந்த வாய்ப்புகள் எல்லாம் இப்போதுள்ள அமைப்பில் இயங்கும் ஒரு கல்லூரியில் மிகக்குறைவே . எல்லாவகையான மாற்றங்களிலும் சில சந்தேகங்கள் ஏற்படுவது தவிர்க்க முடியாது. அந்தச் சந்தேகங்களுக்காக மாற்றத்தையே தள்ளிப் போடுவது புத்திசாலித்தனமாக இருக்காது. இந்திய சமூகம் அறிவுசார் சமூகமாக மாறிக் கொண்டிருக்கும் இந்த வேலையில் புதிய பல்கலைக்கழகங்களை உருவாக்குவதும், இருக்கும் நிறுவனங்களை – கல்லூரிகளைப் பல்கலைக் கழகங்களாக தரம் உயர்த்துவதும் ஏற்கப் படவேண்டிய ஒன்றே.