December 31, 2007

சில நிகழ்வுகள்/ சில குறிப்புகள்

1] ஓற்றை ரீல் இயக்கம்: நவீன நாடகத்திலிருந்து சினிமாவுக்கு
தமிழ்ச் சினிமாவின் தொடக்ககாலப் படங்களில் பெரும்பாலானவை நாடகமேடையில் அரங்கேறிய புராணக் கதைகளும், சமூக நாடகங்களும் தான். மக்களுக்கு நன்கு அறிமுகமான கதைகளையே நாடகமாக ஆக்கி மேடையேற்றி வந்த பார்ஸி நாடகக் கம்பெனிகள் நாடகங்களைத் தயாரிப்பதற்கென வைத்திருந்த நாடகக் குழுக்களோடு நடிகர்களை உருவாக்க பாலர் சபைகளையும் வைத்திருந்தன. எல்லாவிதமான பாத்திரங்களையும் ஏற்று நடிக்கும் விதமாக இளம் நடிகர்களைப் பாலர் சபைகள் உருவாக்கித் தந்தன.
நாயகக் கதாபாத்திரங்கள் முதல் பபூன் காமிக் வரை ஏற்று நடித்ததோடு ஸ்திரி பார்ட் என அழைக்கப்பெற்ற பெண்பாத்திரங்களையும் பாலர் சபை நடிகர்கள் ஏற்று நடித்துக் கொண்டிருந்த போது தான் சினிமா என்னும் தொழில் நுட்பம் சார்ந்த கலைவடிவம் இந்தியாவிற்கு அறிமுகம் ஆனது. சினிமா வந்த போது அதற்கெனக் கதைகளையும் கருக்களையும் தேடிக் கொண்டிராமல், ஏற்கெனவே மக்கள் பார்த்து ரசித்த நாடகங்களையே சினிமாவாக எடுத்து பார்வையாளர்களைக் கவர்ந்தனர். அதனால் தொடக்க கால நடிகர்களில் பெரும்பாலோர் நாடகத்திலிருந்து வந்தவர்களாக இருந்தனர். பாலர் சபைகளில் பயிற்சி பெற்று நாடகத்தின் வழியாகச் சினிமாவிற்கு வந்து நீண்டகாலம் நின்றவர்கள் பலருண்டு. கடைசி எச்சமாகப் பலரைச் சொல்லலாம் என்றாலும் நாயக நடிகர்களில் சிவாஜி கணேசனைத் தான் அந்தப் போக்கின் உச்சம் எனச் சொல்ல வேண்டும். 
நடிகர்களைப் போல மேடை நாடகத்திலிருந்து திரைப்படத்துரைக்குள் வந்து தங்களை நிலை நிறுத்திய இயக்குநர்கள் அதிகம் இல்லை. பிரபலப் பத்திரிகையாளராக அறியப்பட்டுள்ள அரசியல் விமரிசகர் சோ, தனது அரசியல் அங்கத நாடகங்களான யாருக்கும் வெட்கமில்லை, உண்மையே உன் விலை என்ன? , முகமது பின் துக்ளக் போன்றனவற்றைத் திரைப்பட மாக்கினார். அவையெல்லாம் நாடகமாகப் பார்த்த பார்வை யாளர்களின் வட்டத்தைத் தாண்டிக் கவனிக்கப்படவில்லை. ஆனால் இயக்குநர் கே. பாலச்சந்தர் மட்டும் விதிவிலக்கு. 
பாலச்சந்தரின் நாடகங்கள் திரைப்படமாக எடுக்கப்பட்டு நல்ல வரவேற்பையும் வியாபார ரீதியாக லாபத்தினையும் சம்பாதித்துத் தந்தன. கே.பாலச்சந்தரின் முதல் கட்டப் படங்கள் அனைத்தும் நகைச்சுவை கலந்த தனிநபர் சோக நாடகங்கள் தான். சர்வம் சுந்தரம், அனுபவிராஜா அனுபவி , பாமா விஜயம், நூற்றுக்கு நூறு, நீர்க்குமிழி போன்ற திரைப்படங்கள் மேடையில் அரங்கேற்றிச் சென்னையின் நடுத்தர வர்க்கத்தின் கவனிப்பைப் பெற்ற நாடகங்களே. அவள் ஒரு தொடர்கதை, அரங்கேற்றம், அவர்கள், அபூர்வ ராகம், நூல்வேலி போன்ற அவரது இரண்டாம் கட்டப் படங்களிலும் நாடகக்கூறுகள் தூக்கலாக வெளிப்பட்டுள்ளன நாடகங்களை சினிமாவாக ஆக்கும் ஆசை அவருக்குள் தணியாத தாகமாக இருந்ததை இன்னொரு உதாரணத்தின் வழியாகவும் உணரலாம். கோமல் சுவாமிநாதன் எழுதி மேடையேற்றிய தண்ணீர் தண்ணீர் நாடகம் தமிழகத்தின் பல மேடைகளில் - குறிப்பாக இடது கம்யூனிஸ்டுக் கட்சி சார்ந்த மேடைகளில் அதிகம் பார்வையாளர்களைச் சென்றடைந்த நாடகம். அந்நாடகத்தைப் பாலச்சந்தர் அதே பெயரில் சினிமாவாக எடுத்து அரசின் பரிசைக் கூடப் பெற்றார்.
வெகுமக்கள் பண்பாடு வெறும் நுகர்வுப் பண்பாடாக மாறிவருகிறது; அதற்கு வெகுமக்களைத் தேடிச் செல்லும் ஊடகங்களும் நாடகங்களும் துணையாக இருப்பதோடு முக்கிய காரணி களாகவும் இருக்கின்றன. அதனை மாற்ற வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு அறுபதுகளிலும் எழுபதுகளிலும் சில முயற்சிகள் மேற் கொள்ளப்பட்டன.வெகுமக்கள் இதழியலுக்கு மாற்றாகச் சிறுபத்திரிகைகள் என்ற கருத்தோட்டத்தின் தொடர்ச்சியாக, பொழுதுபோக்கு அம்சங்களைக் கொண்ட இலக்கியங்களுக்கு மாற்றாக தீவிர இலக்கியம் என்ற கருத்துக்களும் செயல்பாடுகள் முன் வைக்கப்பட்டன. நவீனச் சிந்தனை, நவீன இலக்கியம் ,நவீன ஓவியம், நவீனக் கலை என விவாதிக்கப்பட்டது. அதன் ஒரு பகுதியாக நாடகத்துறையில், வேடிக்கைத் தோரணங்களாக இருந்த சபா நாடகங்களுக்கு மாற்றாக நவீன நாடகம் என்ற கருத்தியல் முன் வைக்கப்பட்டது.
1970களின் இறுதி ஆண்டுகளில் சென்னையை மையமாகக் கொண்டு கூத்துப் பட்டறை, பர்க்ஷா, என்ற இரண்டு குழுக்களும் மதுரையில் நிஜநாடக இயக்கம் என ஒரு குழுவும் தோன்றின. கூத்துப் பட்டறையின் தோற்றத்தில் நாடகாசிரியர் ந.முத்துசாமியும், நிஜநாடக இயக்கத்தின் பின்னணியில் பேரா.மு.ராமசாமியும் இருந்தனர்.பரிக்ஷா குழுவைத் தோற்றுவித்த முன்னோடியாக இருந்தவர்களுள் முக்கியமானவர் பத்திரிகையாளர் ஞாநி. இம்மூன்று குழுக் களின் செயல்பாடுகளின் வீச்சால் தமிழகத்திலும் புதுச்சேரியிலும் எண்பதுகளில் பல நாடகக்குழுக்கள் தோன்றி நவீன நாடகச் செயல்பாடுகளை ஓர் இயக்கமாக மாற்றின. நாடகத் தயாரிப்புக்கான செலவைக்குறைத்தல், பார்வையாளர்களை நோக்கி நாடகங்களைக் கொண்டு செல்லுதல், புதிய சிந்தனை, புதியநாடக உத்தி, புதியரசனை,புதிய சமூகத்தின் தேவை என்ற கருத் தோட்டத்துடன் செயல் பட்ட நவீன நாடகக்குழுக்களின்¢ தாக்கம் தொண்ணூறுகளின் இறுதியில் குறைந்து பலமிழந்தன. இந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அவற்றின் செயல் பாடுகள் திசை மாறி விட்டன.
மாற்று நாடகங்களையும் மாற்றுச் சிந்தனைகளையும் முன் வைக்க விரும்பி உருவாக்கப் பட்ட நவீன நாடகக் குழுக்களின் செயல்பாடுகள் மைய நீரோட்டத்தின் பலத்தினால் காணாமல் போய்விட்டன. நவீன நாடகக் காரர்களில் பலர் திரைப்படத்துறையின் கதவுகளைத் தட்டிச் சின்ன சின்ன வேடங்களை ஏற்று நடிக்கும் நடிகர்களாக உலாவந்து கொண்டிருக்கின்றனர். நிஜநாடக இயக்கத்தைத் தோற்றுவித்த பேரா.மு.ராமசாமி ஒரு பாடலின் முதல் அடியை எடுத்துக் கொடுக்கும் வயதானவர் வேடத்திலும்(பருத்தி வீரன்), ஒரு சாதித்தலைவரின் அடியாட்களில் ஒருவராகவும் (சண்டைக்கோழி) நடிக்கும்படி நேர்ந்துள்ளது நவீன நாடக இயக்கத்தின் துயரங்களில் ஒன்று.
பெரும் பணச்செலவில் எடுக்கப்படும் திரைப்படத்துறைக்குள் நவீன நாடகத்தின் உறுப்பினர்கள் வெறும் நடிகர்களாக இருந்து மாற்றுச் சினிமாவையோ மாற்றுச் சிந்தனையையோ உருவாக்கி விட முடியாது. என்றாலும் அவர்கள் தங்களின் மாற்று முயற்சிகளைக் கைவிடுவதில்லை. தனது முயற்சியில் சற்றும் மனந்தளராத விக்ரமாதித்தனைப் போல ஏதாவதொன்றைச் செய்து கொண்டுதான் இருக்கின்றனர். அதன் சமீபத்திய வெளிப்பாடாக பரிக்ஷா ஞாநியின் ஒற்றை ரீல் இயக்கம் வந்துள்ளது. வணிகப் படங்களுக்கு முன்னால் ஒற்றை ரீல் இயக்கத்தின் குறும்படம் ஒன்றை இலவசமாகக் காட்டும் முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. இந்த முயற்சியும் கூட ஒரு வணிகச் சினிமா நிறுவனத்தின் உதவியோடுதான் செயல்படுத்தப்படுகிறது. 
திரைப்படத்தின் அடிப்படை வணிகத்தின் மேல் எழுகிறது என்பதால் வெகுமக்களைச் சந்திக்க வணிக நிறுவனங்களைச் சார்ந்து செயல்படுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்றே சொல்ல வேண்டும்.மூன்று மணி நேரம் ஓடும் படத்திற்கு முன்னால் ஒற்றை ரீல் இயக்கத்தின் குறும் படம் ஒன்றைக் காட்டுவதற்குப் பிரமிட் & சாய்மீரா நிறுவனம் முன் வந்துள்ளது. தமிழகத்தின் முப்பது நகரங்களில் முக்கியமான திரை அரங்குகளை எடுத்து நடத்தும் பிரமிட்& சாய்மீரா நிறுவனம் ஞாநியின் ஞானபானு அமைப்புடன் ஏற்படுத்திக் கொண்டுள்ள ஒப்பந்தப்படி முதல் குறும்படமான திருமதி ஜேம்ஸ் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்ற படம் 28-12-2007 அன்று தமிழகம் முழுவதும் காட்டப்பட்டுள்ளது. 
தமிழின் சிறந்த சிறுகதையாசிரியர்களில் ஒருவரான திலிப்குமாரின் நிகழ மறுத்த அற்புதம் என்ற கதையைத் தழுவி எடுக்கப்பட்டுள்ள இப்படம் குடும்ப அமைப்பில் ஆண்- பெண் உறவில் ஏற்படும் அடிப்படையான ஒரு சிக்கலை விவாதத்திற்குள்ளாக்கியுள்ளது. அழகிய தமிழ் மகனையோ பில்லாவையோ பார்க்கச் செல்லும் ரசிகர்கள் திருமதி ஜேம்ஸ் எடுக்க வேண்டிய முடிவைப் பற்றியும் யோசித்து விட்டு வரலாம். திரைப்படத்தைப் பார்த்து விட்டு யோசிக்கச் சொல்லும் ஒற்றை ரீல் இயக்கம் தமிழ்நாட்டில் வளர வேண்டும்.


சண்முகராஜனின் முயற்சிகளை முன் வைத்து: 
நடிப்புச் சொல்லித் தரும் நாடகப்பள்ளிகள்
பல்கலைக்கழகப் பாடத்திட்டங்கள் கலைஞர்களை உருவாக்குவதில்லை என்றொரு குற்றச்சாட்டு உண்டு. இலக்கியத்தில் ஆய்வுப் பட்டத்திற்குப் பின்னும் ஒரு கவிதை, கதை, நாடகம் என எழுதும் ஆற்றல் ஒருவருக்கு ஏற்படுவதில்லை என்ற வாதத்தில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. எழுத்துக்கலை சார்ந்து சொல்லப் படும் இந்தக் குற்றச்சாட்டு நாடகக் கலையின் இன்னொரு பரிமாணமான அரங்கவியல் துறைக்குப் பொருந்தாது என்றே தோன்றுகிறது. ஏனென்றால் இந்தியாவில் செயல்படும் பல நாடகப் பள்ளிகள் தேர்ந்த நாடகக் கலைஞர்களை உருவாக்கியிருக்கின்றன . அதிலும் குறிப்பாக புதுடெல்லியில் செயல்படும் தேசிய நாடகப் பள்ளியின் மாணவர்கள் தேர்ந்த நடிகர்களாக, இயக்குநர் களாக, ஒப்பனைக் கலைஞர்களாக, ஆடை வடிவமைப்பாளர்களாக உலக முழுக்க வலம் வருகின்றனர்.
இந்தி சினிமாவில் தேர்ந்த நடிகர்களாகக் கருதப்படும் நஸ்ருதீன் ஷா,அனுபம் கெர் போன்றவர்கள் தேசிய நாடகப் பள்ளியில் பயின்றவர்கள். இந்திய சினிமாவைச் சர்வதேச அளவில் பேசச் செய்த சேகர் கபூரின் பாண்டிட்குயின் படத்தில்¢ நாயகியாக நடித்த சீமா பிஸ்வாஸ் தேசிய நாடகப்பள்ளியில் படித்தவர். விருமாண்டி படத்தில் இன்ஸ்பெக்டராக அறிமுகமானதின் மூலம் தமிழ்த்திரைப்படங்களில் வில்லன் நடிகராக வலம் வரும் சண்முக ராஜனும் தேசிய நாடகப் பள்ளியில் மூன்று ஆண்டுக் கல்வியை முடித்துப் பட்டம் பெற்றவர் தான். நடிகர் சண்முகராஜனின் முன் முயற்சியால் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் புதுடெல்லி தேசிய நாடகப் பள்ளி மூன்று ஒரு மாதகால நாடகப் பட்டறைகளைத் தமிழகத்தில் நடத்தியுள்ளது. 
2006 ஆண்டில் பாண்டிச்சேரி, மதுரை என நடந்த பட்டறைகளை அடுத்து இப்போது நாகர்கோவிலில் ஒரு பட்டறையை நடத்தி வருகின்றது. நாகர்கோவில் தென் திருவிதாங்கூர் இந்துக் கல்லூரி வளாகத்தில் நவம்பர் 21 முதல் டிசம்பர் 20 முடிய ஒருமாத காலம் நடக்கும் இந்தப் பட்டறையில் மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக் கழகத்திற்குள் செயல்படும் கல்லூரிகளிலிருந்து 20 பேர் தேர்வு செய்யப்பட்டுப் பயிற்சி பெற்று வருகின்றனர். நாடகக் கலையின் அனைத்துக் கூறுகளையும் அவர்களுக்கு கற்றுத் தரும் வேலையைப் பல நிபுணர்கள் செய்து வருகின்றனர். 
மேற்கத்தியக் கற்பித்தல் முறையைப் பின்பற்றி நாடக அறிமுகம், நாடக வரலாறு, நாடகத்தை வாசித்தல் முறை எனத் தொடங்கி, நடிகனுக்கான சிறப்புக் கல்விக்குள் நுழைந்து விடும் வகையில் ஒருமாத காலப் பாடத்திட்டம் உருவாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. நாடக இலக்கியத்தைக் கே.எஸ். ராசேந்திரன், சே.ராமானுஜன், அ.ராமசாமி ஆகியோர் கற்பிக்க மேற்கத்திய அரங்கக் கலை வல்லுநர்களான ஸ்டானிஸ்லாவ்ஸ்கி, மேயர்ஹோல்டு, குரோட்டோவ்ஸ்கி ஆகியோரின் நடிப்புக் கோட்பாடுகளைக் கற்பிக்கும் நோக்கத்தில் அனுராதா கபூர், அனுருத் போன்றோர் வருகின்றனர்.
இந்திய/ தமிழகப் பாரம்பரியக் கலையான தெருக்கூத்துக் கலையையும், ஸ்பெஷல் நாடகக் கலையையும் கற்பிக்கப் புரிசைக்கண்ணப்ப சம்பந்தனும், ஜெய்சங்கர், கே.ஏ,குணசேகரன், போன்றோரும் வந்துள்ளனர். சிலம்பக் கலையும் உடற்பயிற்சியின் பகுதியாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. பயிற்சியின் முடிவில் பங்கேற்றவர் களைக் கொண்டு ஒரு நாடகம் மேடையேற்றப்படும் வாய்ப்பும் உண்டு. மேடை ஏற்றப்படும் நாடகத்தில் பங்கேற்பாளர்கள் நடிகர்களாகப் பங்கேற்பதோடு அரங்கக் கலையின் பின்னணி வேலைகளையும் செய்ய நேரிடும். அதற்கான பயிற்சியாளர்களாக இந்திய அளவில் புகழ்பெற்ற எஸ்.பி.சீனிவாசன், செ.ரவீந்திரன், வேலாயுதம், ஆகியோர் வந்துள்ளனர். நடிகர் சண்முகராஜனும், புதுவைப் பல்கலைக்கழக நாடகப் பள்ளியின் முன்னாள் மாணவர் அனிஸ§ம் இணைந்து ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு மாத காலப் பட்டறை, பங்கேற்றுப் பயிற்சி பெறும் ஒருவருக்கு நாடகக் கலையின்பால் ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தாமல் போகாது. 
இப்பயிற்சி ஒருவிதத்தில் அறிமுகப் பயிற்சி தான் என்றாலும் தொடர்ந்து கற்றுக் கொள்ளவும் தேர்ச்சி பெறவும் விரும்பும் ஒருவருக்கு ஆழத்தை நோக்கிய பாதையைச் சொல்லித் தரவும் செய்யும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. இதற்கான முழுப் பணத்தையும் தேசிய நாடகப் பள்ளியே வழங்குகிறது. தேசிய நாடகப்பள்ளி நமது தேசத்தின் முதல் பிரதமர் பண்டித நேருவின் கனவு நிறுவனம் என்பதை இங்கே நினைவில் கொள்ள வேண்டுகிறேன்.
தேசிய நாடகப்பள்ளியின் அளவிற்கு இல்லை என்றாலும், பாண்டிச்சேரிப் பல்கலைக்கழக சங்கரதாஸ் நாடகப் பள்ளியும்¢, கேரளத்துத் திருச்சூர் நாடகப் பள்ளியும், கர்நாடகத்து ரங்காயனாவும், நாடகக் கலைஞர் களை உருவாக்கி உள்ளதைப் பலரும் ஒத்துக் கொள்வர். இந்தியத் தொலைக்காட்சிகளின் பல்வேறு நிகழ்ச்சித் தயாரிப்புக்களைச் செய்யும் பொறுப்பாளர்கள் நாடகப் பள்ளிகளில் பயின்றவர்கள் என்பதை மறுத்து விட முடியாது. அப்படியொரு நாடகப் பள்ளி தமிழ்நாட்டில் இல்லை. ஆனால் இங்கே திரைப்படக் கல்லூரி உள்ளது. அங்கேயும் திரைப்படம் சார்ந்த தொழில் நுட்பக் கருவி களை இயக்கும் பயிற்சிகள் மட்டுமே கற்றுத் தரப்படுகின்றன. நடிப்புக் கலையையோ, ஒப்பனைக் கலையையோ, ஆடைவடிவமைப்புக் கலையையோ இவை எல்லாவற்றையும் ஒன்றி¬ணைத்துக் கற்றுத் தேர்ந்து திரைப்படக் கலைஞனாகும் வாய்ப்புடைய பட்டப் படிப்புக் கல்வியோ இல்லை.
செம்மொழியாக அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் தமிழ் மொழியைப் பழம்பெருமை மிக்கது என்று காட்டுவதோடு நிகழ்காலத் தேவையைத் தீர்த்து வைக்கும் கலை இலக்கியக் கல்வியைத் தரும் மொழியாகவும் வளர்த் தெடுக்க வேண்டியது அவசியம். எல்லாக் கலை களையும் கற்பிக்கும் நிறுவனங்களை திட்டமிட்டுத் தொடங்குவதன் மூலமே இதனைச் சாத்தியமாக்க முடியும். பல்கலைக் கழகங்களில் பின்பற்றப்படும் மரபான பாடத் திட்டங் களுக்குப் பதிலாகக் கலைஞர்களை உருவாக்கும் பாடத் திட்டங்களையும் பயிற்சி முறை களையும் கண்டறிய வேண்டும். கலைஞர்களை உருவாக்கும் பாடத்திட்டங்கள் மற்றும் பயிற்சி முறைகளைப் பற்றிப் பேசும் போது மேற்கத்தியப் பயிற்சி முறைகளையும், கீழ்த்திசைக் கற்பித்தல் முறையையும் கலந்து உருவாக்கும் பாடத்திட்டங்கள் பற்றிக் கவனம் கொள்ள வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதை வல்லுநர் குழுக்கள் உணரவேண்டும்.
நமது பல்கலைக்கழகங்கள் தொடர்ந்து மேற்கத்தியக் கற்பித்தல் முறையைப் பின்பற்றிச் சில சாதனைகளை நிகழ்த்தி இருக்கின்றன. ஆனால் கலைஞர் களையும் படைப்பாளிகளையும் குறைவாகவே உற்பத்தி செய்துள்ளன. ஆனால் இரண்டையும் கலந்து உருவாக்கிய நாடகப் பள்ளிகள் அதிகம் சாதித்துள்ளன. பார்த்துப் பார்த்துப் பழகிக் கொள்ளுதல் என்பதுதான் இந்தியக் குருகுலக் கல்வி முறையின் அடிப்படை. இந்திய இசைக்கலையைக் கற்பிக்கும் முறையில் மட்டும் அல்ல; நடனம், நாடகம் போன்ற நிகழ்த்துக் கலைகளுக்கான பயிற்சிகள் இந்தியாவில் இப்படித்தான் இருந்துள்ளது. கை வைத்தியம், நாட்டு வைத்தியம் என அழைக்கப்படும் மருத்துவ முறைகளைத் தங்கள் குடும்பத்தின் பரம்பரைக்குக் கிடைத்த வரம் எனக் கருதும் மனநிலை தான் இந்தக் கலைப் பாரம்பரியத்திலும் நிலவியது என்பது குற்றச்சாட்டு போலத் தோன்றலாம். அப்படிப் பார்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. 
நமது பாரம்பரியக் கலைப் பயிற்சி முறைகளை அனைவருக்கும் உரியதாக ஆக்க விரும்பும் ஒருவருக்கு இருக்கும் ஆதங்கத்தின் வெளிப்பாடு என எடுத்துக் கொண்டால் போதும். சங்கரதாஸ் சுவாமிகளைத் தங்களது ஆசானாகக் கொண்டு¢ இயங்கிய ஸ்பெஷல் நாடகக் கலைக் குழுக்களும்¢, பாரம்பரியத் தெருக்கூத்துக் கலைமன்றங்களும் ஏராளமாகச் செயல்பட்ட தமிழகத்தில் அவர்களது பயிற்சி முறைகள் எப்படிப் பட்டவை என எழுதி வைத்த குறிப்புக்கள் எதுவும் இல்லை. அதனால் அத்தகைய நாடகங்களைப் பள்ளிகளில் பாடமாகக் கற்றுத் தேரும் வாய்ப்புக்கள் இல்லாமல் போய்க் கொண்டிருக்கின்றன. 
குருகுலக் கல்வியில் ஒருவன் ஆழமாகக் கற்றுத் தேர முடியும் என்பது ஒருவிதத்தில் உண்மை என்றாலும் இன்று இந்தியாவில் செயல்படும் நாடகப் பள்ளிகள் தங்கள் பாடத்திட்டத்தை ஐரோப்பியப் பயிற்சி முறைகளையும் இந்தியக் கற்பித்தல் முறையையும் இணைத்தே திட்டமிடுகின்றன என்பதை மறந்து விடக் கூடாது. அப்படித் திட்டமிடும் போது மொழி, மதம், இனம் என்ற எல்லைகளைத் தாண்டி இந்தியத் தனம் என்பதைக் கவனம் கொள்வது அதிகம் உதவும் என்றே சொல்லலாம்.கர்நாடக இசையைக் கற்பதற்கான அடிப்படைப் பாடநூல்கள் பல உள்ளன. ஆனால் தேர்ந்த இசைக் கலைஞர்கள் தங்களின் சீடர்களை அல்லது வாரிசுகளை எவ்வாறு உருவாக்கினார்கள் என்பது பற்றிய எழுத்து ஆதாரங்கள் அதிகம் இல்லை என்றே நினைக்கிறேன். 
தனது குருவாக வரித்துக் கொண்டவரை அணுகிக் கற்கத் தொடங்கும் ஒருவர், குரு பாட, அதைக் கேட்டு நகலெடுத்துப் பாடுவதில் தான் தனது பயிற்சிகளைத் தொடங்கியுள்ளனர். குருவின் குரல் அடையும் சஞ்சாரங்களையும் உச்சங் களையும் தானும் அடைய விரும்பும் சீடர்கள், அதற்கெனத் தொடர்ந்து தங்கள் குரலையும் மனதையும் பக்குவப்படுத்திக் கொள்ளும் பயிற்சிகளைத் தொடர்ந்து செய்கின்றனர். அவர்கள் எப்படிப் பட்ட பயிற்சிகளைச் செய்ய வேண்டும் என்று எழுதி வைக்கப்பட்ட குறிப்புகளைக் குருக்கள் அவர்களுக்கு வழங்குவதில்லை.
3 சொந்த சோகம்: இலக்கியக் கல்வியின் இன்றைய நிலை
தமிழை இயல், இசை நாடகம் எனப் பிரித்துப் பேசிய பண்டைய வரையறைகளை விளக்கிக் காட்டும் ஒரு ஒரு தமிழாசிரியர், நிகழ்காலத் தமிழிலிருந்து அவை ஒவ்வொன்றுக்கும் எடுத்துக் காட்டுகள் காட்ட முயல் வாரானால் அவரது பாடு பெரும் திண்டாட்டமாக ஆகிவிடக் கூடும்.ஏனென்றால் இன்று நம்முன்னே இருப்பனவெல்லாம் திரைப் படங்களின் தமிழும் அலைவரிசைகளின் தமிழும் தான். அதிலும் தமிழில் அலைவரிசைகளின் பெருக்கத்தினால் இயலும் இசையும் நாடகமும் ஆகிய முத்தமிழும் ஒன்றோடொன்று கலந்து குழம்பி நிற்கின்றன.
முப்பது நிமிட நேரத்திற்குள் விளம்பரங்களுக்கான மூன்று இடைவேளைகளோடு ஒவ்வொரு நாளும் மூன்று நிகழ்ச்சித் துணுக்குகளைத் தமிழ் அலைவரிசைகள் தொடர்களாக ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றைத் தான் தமிழ்ப் பெண்மணிகள் அதிக அளவிலும் ஆண்கள் குறைந்த அளவிலும் நாடகத்தமிழாகக் கருதிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.அதே போல் திரைப்படங்களின் பெருக்கத்தால் பல பத்தாண்டுகளாக இசைத்தமிழாகக் கிடைப்பவை திரைப் படங்களில் இடம் பெறும் பாடல்கள் தான். வானொலியின் வழியாகவும் ஒலிபெருக்கிக் குழாய்களின் வழியாகவும் பாடலாக மட்டுமே கிடைத்துக் கொண்டிருந்த நிலையையும் நமது தொலைக்காட்சி அலை வரிசைகள் மாற்றி விட்டன. தொலைபேசி வழியே உங்கள் விருப்பப் பாடலைச் சொல்லி விட்டால் உடனே காட்சி ரூபமாகவே பாடலையும் இசையையும் வழங்கக் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றன இசை அலைவரிசை கள். இதனை இசைத் தமிழுக்குக் கிடைத்த வரமெனச் சொல்வதா? சாபம் எனக் கருதுவதா என்று தீர்மானித்துக் கொள்ளும் முடிவை உங்களுக்கே விட்டு விடுகின்றேன்.
கேட்டுப் பெறும் திரைப்படப் பாடல்கள் என்று இசைத் தமிழையும், தொடர்களின் வழியாக நாடகத்தமிழையும் புரிந்து வைத்திருக்கும் தமிழர்களிடம் இயல் தமிழையும் கூடத் திரைப்படங்களின் வழியாகத்தான் அடையாளம் காட்ட வேண்டி யிருக்கிறது. இந்த நிலை ஏதோ பொதுப்புத்தி சார்ந்த ஒன்று என்று கருதி விட வேண்டாம். தினசரிகளையும் வாராந்திரிகளையும் மட்டும் வாசித்து விட்டுத் தங்கள் இலக்கிய அளவு கோலை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கும் வெகுமக்களின் நிலையை விடச் சற்றும் உயர்ந்ததாக இல்லை தமிழ் இலக்கியக் கல்வி. இக்காலக் கவிதையில் ஆராய்ச்சி செய்ய வரும் இளநிலை மற்றும் முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்களின் இலக்கியப் பரப்பிற்குள் முதலிடத்தில் இருப்பவர்கள் வைரமுத்துவும் பா.விஜயும் தான். புனைகதைப் பரப்பில் விமலா ரமணியும் இந்திரா சௌந்திரராஜனும் அந்த இடத்தைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இப்படிச் சொல்வதால் வைரமுத்துவும் பா.விஜயும், விமலாரமணியும் இந்திரா சௌந்திர ராஜனும் ஆய்வு செய்யத் தக்க படைப்பாளிகள் அல்ல என்று கருதுவதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.
பரபரப்பாகவும் வெகுமக்கள் மனதிற்குள் இடம் பிடிப்பவர்கள் மட்டுமே படைப்பாளிகளாகக் கருதப்படும் ஆபத்து இருக்கிறது என்பதைச் சொல்வது தான் இங்கு நோக்கம். இவர்களைத் தாண்டி தொண்ணூறுகளில் எழுதத் தொடங்கித் தங்கள் படைப்புகளால் தீவிர வாசிப்புத் தளத்தில் சலனங்களை உண்டாக்கி வரும் பின் நவீனத்துவப் படைப்பாளிகளையோ , அவர்களுக்கு முந்திய நவீனத்துவப் படைப்பாளி களையோ அறிந்து கொள்ளவும் விவாதிக்கவும் ஆர்வமில்லாதவர்களாக உள்ளனர் என்பதுதான் கவலை தரும் விசயம்.வெகுமக்களின் மனநிலையிலேயே இயல் தமிழையும் இசைத் தமிழையும் புரிந்து வைத்திருக்கும் தமிழ்க் கல்விப் புலத்தினர் நாடகத்தமிழின் பக்கம் திரும்புவதே இல்லை. நாடகம் சார்ந்த- அரங்கியல் சார்ந்த ஆய்வுத் தலைப்பைத் தேர்வு செய்ய ஒருவரும் முன்வருவதே இல்லை. இந்த உண்மைகளையெல்லாம் சொல்வது அதிர்ச்சிகளால் உறைய வைக்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல. நிகழ்காலத் தமிழின் மீது அக்கறை கொண்ட பலரும் அதைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளவும், இந்நிலையை மாற்றவும் முயல வேண்டும் என்பதற்காகத் தான்.
அத்தோடு தமிழியல் துறையிலிருந்து தோன்றி வளர்ந்து ஏதாவது பல்கலைக் கழகத்திலோ அல்லது கல்லூரியிலோ தனித் துறைகளாக ஆகிவிட்டன என்பதற்காக நாடகத்தமிழையும் இசைத்தமிழையும் தமிழ்த் துறையினர் ஒதுக்கி விட்டனர். இப்படியொதுக்கிய ஒன்றாக மொழியியலையும் சொல்லலாம். ஆனால் சமூக அறிவியல் துறையுடன் அதிகம் தொடர்பு கொண்ட நாட்டார் வழக்காற்றியல் புலத்தையும் இதழியல் மற்றும் தொடர்பியல் புலத்தையும் தொடர்ந்து ஆய்வு செய்வதில் தமிழ்த்துறையினர் ஆவலாக உள்ளனர். கலை மற்றும் இலக்கியத்துறையோடு நேரடித் தொடர்பு கொண்ட நாடகம், இசை, மொழியியல் ஆகியவற்றை ஒதுக்கி வைப்பதும், சமூக அறிவியலோடு நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டதாகவும், கலை இலக்கியத்துடன் நேரடித் தொடர்பு அற்றனவாகவும் உள்ள இதழியல் மற்றும் நாட்டார் வழக்காற்றியல் துறைகளைக் கற்பதில் ஆர்வமாகவும் இருப்பது ஒருவிதத்தில் வியப்பானவை மட்டும் அல்ல; முரணான நிலைபாடும் கூட.
இப்படியான முரண்நிலைகள் தோன்றியதன் பின்னணி என்ன? என்று தேட வேண்டி யுள்ளது.விடை காணவேண்டும் என்பது மட்டுமே நோக்கம் அல்ல; அந்நிலையை மாற்ற வேண்டும் என்பதும் தான் நோக்கமாக இருக்க முடியும்.ஆய்வுப் பட்டங்களுக்குள் நுழையும் ஆய்வாளர்களின் இந்நிலைகளுக்கான காரணங்கள் அவர்களின் பட்டப் படிப்புக் காலத்திலேயே தொடங்கி விடுகிறது என்றே தோன்றுகிறது.
தமிழ் நாட்டில் ஆட்சி மாற்றத்தை கொண்டு வரும் அளவிற்கு வீரியமிக்கதாக விளங்கிய தமிழ்த்துறைகள் 1960-களில் இருந்துள்ளன. கல்லூரிகளில் பணியாற்றிய தமிழ் ஆசிரியர்களுக்கு இருந்த மொழிப் பற்றுக்கும் இலக்கியத்தின் மீதான கருத்தியல் தௌ¤வுக்கும் ஈடாகப் பள்ளிகளில் பணியாற்றிய தமிழாசிரியர்களும் இருந்துள்ளனர் என்பதைப் பலரும் எழுதி வைத்துள்ள குறிப்புக்களிலிருந்து அறிய முடிகிறது. அறுபதுகளில் இருந்த தமிழாசிரியர்களின் மொழிப்பற்றும் இலக்கியம் குறித்த பார்வைகளும் உணர்ச்சிகளின் அடிப்படையில் உருவாக்கப் பட்ட பற்றும் பார்வையும் என்ற குற்றச் சாட்டை ஒதுக்கி விடமுடியாது. ஆனால் அவற்றை அவர்கள் உறுதியாக நம்பியவர்களாகவும், பின்பற்றும்படியான மாணவர்களை உருவாக்க வேண்டும் என்ற கொள்கை யுடையவர் களாகவும் இருந்தார்கள் என்பதையும் மறுக்க முடியாது.
இன்றைய மொழி, இலக்கிய ஆசிரியர்களின் நிலை இதற்கு நேரெதிரானதாக இருக்கிறது. மொழியின் மீது எந்த விதமான ஆளுமையும் பிடிமானமும் இல்லாமல், இலக்கியத்தின் நோக்கம் பற்றிய தௌ¤வும் பார்வையும் இல்லாமல் இருப்பது கவலை அளிப்பதாக இருக்கிறது. கல்வியைத் தகவல்களின் தொகுதியாகப் பார்ப்பதும் அவற்றின் வரலாற்றையும் இருப்பையும் பற்றிப் பேசுவதும் சமூக அறிவியல் துறைகளின் கற்பித்தல் முறை.
வரலாறு, பொருளாதாரம், சமுதாயவியல், மானுடவியல் போன்ற சமூக அறிவியல் துறைகளின் ஆசிரியர்கள் இத்தகைய முறைகளைக் கற்கை நெறியாகக் கொண்டிருப்பது ஓரளவு புரிந்து கொள்ளக்கூடியது. ஆனால் கலை, இலக்கியக் கல்வியை அப்படி கற்பிக்கவும் கற்கவும் முடியாது. மொழி, இலக்கியக் கல்வியில் கடைப்பிடிக்க வேண்டியது ஒட்டுமொத்தப் பார்வை . உலக மொழிகள் பலவற்றிலும் தோன்றிய இலக்கணங்களும் இலக்கியக் கோட்பாட்டு நூல்களும் திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்துவது இந்த ஒட்டு மொத்தப் பார்வையைத் தான். தமிழின் தொன்மை இலக்கணமான தொல்காப்பியம் எழுத்து, சொல், பொருள் என்று பிரித்துப் பேசினாலும் அதன் அடிப்படை நோக்கம் பொருளின் அர்த்தத்தைத் தேடுவதற்கான வழி முறைகளைக் கூறுவது தான்.
இலக்கியக் கல்வியின் விதிகளை முறையாகத்¢ தொகுத்து உலகத்திற்கு முதலில் சொன்ன அரிஸ்டாடிலும் இப்படியான ஒரு வழிமுறையைத் தான் தனது கவிதையியலில் சொல்லிச் செல்கிறார். இன்றைய மாணவர்களுக்கு இலக்கியக் கல்வியை வழங்கும் பாடத்திட்டங்கள் முழுமைகளை கற்பிக்கும் நோக்கத்தைத் தவற விட்டு விட்டு பகுதிகளையும் அதற்குள் கிடைக்கும் தகவல்களையும் கற்றுக் கொடுக்கும் விதமாக உள்ளன. இதன் காரணமாகவே இலக்கியக் கல்விக்கும் வழிகாட்டி நூல்கள் சாத்தியமாகிறது. வாசிக்கிற ஒவ்வொரு வாசிப்பிற்கும் ஒவ்வொரு வாசகனுக்கும் புதிய புதிய அர்த்தங்களையும் அனுபவத்தையும் தரவல்லதாக இருப்பது தான் இலக்கியப் பிரதியின் தனித்தன்மை.
காலதேச வர்த்தமானங்களின் பின்னணியில் தனது படைப்பை அர்த்தப்படுத்தும் மொழி ஆளுமை கொண்டவன் படைப்பாளி. அப்படிப்பட்ட படைப்பாளியை அல்லது படைப்பை வழிகாட்டிகளின் உதவி யோடு கற்கும் மாணாக்கர்களும் கற்பிக்கும் ஆசிரியர்களும் நிரம்பிய கல்வி உலகத்தை மாற்றி அமைக்க வேண்டிய நேரம் நெருங்கி விட்டது. பொறுப்பானவர்களின் கூட்டு முயற்சியில் அது நிகழாமல் போனால் மெல்லத் தமிழினிச் சாகும் என்ற சொன்ன பாரதியின் வாக்குப் பலித்து விடவும் கூடும்.
5]ஊடகங்களும் அரசியலும்: மறத்தல் கொடியது ; மறக்கடித்தல் அதனினும் கொடியது
தொலைக் காட்சி செய்தி அலைவரிசைகளின் கவனத்திலிருந்து கர்நாடகம் விலகிச் சென்று விட்டது. அம் மாநிலத்தில் இரண்டு மாதத்திற்குள் இரண்டாவது தடவையாகக் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி அமுல் செய்யப்பட்டு விட்டது. ஜனாதிபதி ஆட்சிக் காலத்தில் அரசியல்¢ கட்சிகள் செய்த சித்து விளையாட்டுக்கள் எல்லாம் மறந்து போகும். திரும்பவும் தேர்தல் வரும் போது கட்சிகளும் தலைவர்களும் புதிய கோஷங்களோடு வருவார்கள். ஊடகங்களும் பழையனவற்றை மறந்து விட்டு புதிய கோஷங்களின் சாதக பாதகங்களை அலசி ஆராய்ந்து மக்கள் முன்னால் அவர்களைக் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும் வேலையைச் செய்யத் தயாராக இருக்கின்றன. இப்போது ஊடகங்களின் பார்வை கர்நாடகத்திலிருந்து மேற்கு வங்காள மாநிலத்தின் பக்கம் திசை திரும்பி விட்டது.
நந்திகிராமும் தஸ்லீமாநஸ்ரினும் இன்றைய தினத்தில் கரையைக் கடக்கக் காத்துக் கொண்டிருக்கும் புயல்களின் மையம் எனச் சித்திரிக்கின்றன. ஆனால் இவ்விரண்டு பிரச்சினைகளும் இந்த வாரத்திலோ, இந்த மாதத்திலோ தோன்றிய பிரச்சினைகள் அல்ல என்பதை நாம் அறிவோம். வங்க தேச எழுத்தாளர் தஸ்லீமா தனது எழுத்துக்களுக்காக சொந்த நாட்டில் எதிர்ப்பைச் சம்பாதித்துக் கொண்டு வெளியேறிய போது அடைக்கலம் தரலாம் என முடிவு எடுத்த போதே தொடங்கிய பிரச்சினை அது. அண்டை நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்களும் அரசும் ஏற்றுக் கொண்ட மத அடையாளங்களை விமரிசனம் செய்யும் ஓர் எழுத்தாளரை ஆதரிக்கும் முடிவு தேசத்தின் எல்லைக்குள் மட்டும் நின்று போவதில்லை. அந்த மதத்தின் கருத்துக்களை நம்பும் மக்கள் இந்தியாவிலும் இருக்கிறார்கள்; இதை எதிர்ப்பார்கள் என்றெல்லாம் தெரியாமல் எடுக்கப் பட்ட முடிவு அது. அந்த முடிவை இப்போது மறந்து விட்டோம்; மறக்கும்படி செய்யப் பட்டுள்ளோம்.
தஸ்லீமாவை ஆதரிப்பதின் மூலம் பேச்சுரிமையையும் எழுத்துரிமையையும் மதிக்கும் தாராளவாத அரசுகள் இந்தியாவை ஆளுகின்றன எனக் காட்டிக் கொள்ள ஆசைப்படலாம். ஆனால் இங்கு தான் ஓவியர் எம்.எப். உசேனின் ஓவியக்கூடங்கள் தீக்குரையாக்கப்பட்டன. காசியில் அபர்ணாசென்னின் படக்குழுவினர் விரட்டி அடிக்கப் பட்டனர். மிகச் சமீபத்தில் குஜராத்தின் பரோடா பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் வரைந்த தேர்வுக் கூடப் படங்கள் அழிக்கப் பட்டன. சல்மான் ருஷ்டியை அகதியாக அனுப்பி வைத்த நாடு நமது இந்தியா தான் என்பதை நாம் மறந்து விட்டோம்; மறக்கும்படி செய்யப்பட்டுள்ளோம்.
தஸ்லீமா இந்தியாவில் இருப்பதா ? இல்லையா ? என்பதை மைய அரசு தீர்மானித்துக் கொள்ளட்டும் என முடிவு செய்து விட்டது மேற்கு வங்க அரசு.நந்திகிராமில் தொடங்குவதாகத் திட்டமிட்டுள்ள சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலமும் கூட வேண்டாம் என மேற்கு வங்காளத்தின் இடதுசாரி அரசு முடிவு செய்து நிறுத்தி விடலாம். அப்படி நடந்தால் பாதிக்கப்படப் போவது மாநில அரசு மட்டும் அல்ல. மத்திய அரசும் அதன் இலக்குகளும் தான். மேற்குவங்க இடதுசாரி அரசின் கையாலாகாத்தனமாகவும், மார்க்சிஸ்டுகளின் மக்கள் விரோதப் போக்காகவும் காட்டப்படும் நந்திகிராமக் கலவரங்கள், உண்மையில் புதியபொருளாதார நடைமுறைக்கு எதிரான போராட்டங்கள் என்பதை நமது ஊடகங்கள் சொல்லாமல் தவிர்க்கின்றன. நந்திகிராமில் நடக்கும் கலவரங்களையும் மக்கள் எழுச்சியையும் ஆதரிக்கும் எல்லாக் கட்சிகளும் ஊடகங்களும் திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கைகளையும் அதனால் கிடைக்கும் பலன்களையும் பாராட்டவும் வரவேற்கவும் செய்யக் கூடியன என்பதை மறந்து விடும்படி முன்னிறுத்தல் நடக்கின்றன. மறந்து விடுவோமா எல்லாவற்றையும்?
குஜராத்தில் தேர்தல் நடந்து கொண்டி ருக்கின்றன. ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்னாள் நடந்த கோத்ரா சம்பவம் இன்று மறக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாக முன் வைக்கப்படுகிறது. இப்போதைய தேர்தலின் மையம் கோத்ரா அல்ல. யார் முதல்வர் என்பது தான் என்ற வாதம் அங்கு முன் வைக்கப்படுகின்றது. சொந்தமாக முடிவு எடுத்துச் செயல் படும் மாநில அரசா? எல்லாவற்றையும் மத்தியில் கேட்டு முடிவு எடுக்கும் மாநில அரசா? என்ற வாதத்தின் மூலம் பல ஆயிரம் உயிர்கள் திட்டமிட்டுக் கொல்லப்பட்ட படுகொலைகளையும் , சில லட்சம் பேர் வீடிழந்த கலவரத்தின் பதிவுகளையும் மறக்கும்படி தூண்டப்படுகின்றனர்.
அரசியல்வாதிகளின் கோஷங்களை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு விமரிசனம் இல்லாமல் முன் மொழியும் ஊடகங்களின் நிலைப்பாடு மறதி அல்ல. மொத்தமாக மறக்கடிக்கும் வினை. எல்லாவற்றையும் மறந்து விடலாம்; ஆனால் கூட்டுக் கொலைகளையும் கூட்டு வன்புணர்ச்சிகளையும் மறந்து விடச் சொல்வதும், மறக்கடிப்பதும் என்ன வகையானது?அரசியல் தளத்தில் மட்டுமே இம்மாதிரியான மறதிகளும் மறக்கடித்தல்களும் நடக்கின்றன என்பதில்லை. திரளான மக்கள் பங்கேற்கும் நிகழ்வுகளில்¢ இத்தகைய வினைகளே நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. மிக எளிமையான இந்த உதாரணத்தைக் கவனியுங்கள். விஜய் தொலைக்காட்சியில் பரபரப்பாக ஒளிபரப்பாகி வந்த ஜோடி நம்பர் ஒன்; சீசன் 2 நிகழ்ச்சி நிறைவடைந்து விட்டது.
கடைசிப் போட்டி வரை ஜோடிகளைத் தேர்வு செய்து வந்த பிரபலங்களான நடுவர்கள், கடைசித் தீர்ப்பை மக்கள் வழங்குவார்கள் எனச் சொல்லி விலகிக் கொண்டார்கள். நேயர்கள் தங்கள் வாக்குகளைத் தொலைபேசி வழியாக அனுப்பியதன் மூலம் பங்கேற்ற ஆறு ஜோடிகளில் ஒன்றான வெங்கட்டையும் அவரது மனைவியையும் முதல் தர ஜோடியாகத் தேர்வு செய்து அறிவிக்கப் பட்டுள்ளனர். அந்த ஜோடிக்கு முதலிடத் துடன் சில லட்சம் மதிப்புள்ள பொருட்களும் பரிசுகளாகக் கிடைத்துள்ளது. இனி அடுத்த நிகழ்ச்சியில் இன்னொரு ஜோடியையோ, நபரையோ தேர்வு செய்வதற்காகத் தொலைக் காட்சியின் பார்வையாளர்கள் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.காத்துக் கொண்டிருக்கும் பார்வையாளர்கள் இடையில் ஒரு ஜோடி தானாகவே போட்டியிலிருந்து விலகியது என்பதை மறந்து விட்டார்கள்.
நடனத்தில் தேர்ந்த ஜோடிகளான அவர்கள் [உமா ரியாஸ், ] போட்டியிலிருந்து விலகினார்களா? விலகும்படி நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டார்களா? என்ற கேள்விக்குள் போய் முடிவு எடுக்கும்படி வாக்குகள் போடச் சொன்னால் அவர்களுக்கு ஆதரவாகவும் ஏராளமான குறுந்தகவல் வாக்குகள் கிடைக்கத் தான் செய்யும். நடுவர்களை விமரிசனம் செய்யவும், நடுவர்களின் முடிவுகளின் மேல் கருத்துச் சொல்லவும் பங்கேற்பாளர்களுக்கு உரிமையில்லை என்ற வாதத்தை முன் வைத்தால், நடுவர்கள் எல்லா நேரமும் நடுவர்களாக மட்டுமே இருந்தார்கள் என்று சொல்ல முடியுமா? நடுவர்களாக இருந்த சிம்புவும் சங்கீதாவும் தங்கள் இருக்கை களிலிருந்து இறங்கிப் பங்கேற்பாளர்களுடன் சேர்ந்து ஆடிய ஆட்டம் போட்டியை நிகழ்வாக மாற்றி விடுகிறதல்லவா? என்றெல்லாம் கேள்விகள் கேட்கலாம்.
ஒரு பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சியைத் தரும் தொலைக்காட்சித் தயாரிப்பில் இப்படியான கேள்விகளுக்கு இடம் இல்லை என்று நமது மனம் சொல்கிறது. ஆனால் அதே நேரத்தில் நடந்தது போட்டி; வென்றவர்கள் திறமையானவர்கள் என்பதையும் நமது மனம் அசை போடுகிறது; நம்புகிறது. இந்த மனநிலை தான் திரள் மக்கள் உளவியல் என்பது. திரள் மக்கள் உளவியலில் மறதிக்கும் ஏற்புக்கும் மன்னிப்புக்கும் பெரிதான காரணங்கள் தேவைப்படுவதில்லை. திரள் மக்களின் மனம் நீண்டகாலம் பின்னோக்கிப் போய் எந்த முடிவையும் எடுப்பதில்லை. கடைசியாக முன் வைக்கப்பட்டதின் மேல் தனது முடிவைச் சரியாக எடுக்க வேண்டும் என்று மட்டுமே கருதுகிறது.
ஜோடி நம்பர் ஒன் என்ற முந்திய நிகழ்ச்சி மூலம் தனது பார்வையாளர் பரப்பு பல மடங்கு அதிகரித்தது என்பதை அறிந்தே விஜய் தொலைக்காட்சி சீசன் 2 நிகழ்ச்சியை ஆரம்பி¢த்தது. மூன்று மாதகாலப் பரப்பரப்பு நிகழ்ச்சிகள் என்னும் உத்தி மூலம் விஜய் தொலைக்காட்சியின் பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கை பல லட்சங்கள் கூடியிருக்கின்றன என்பதும், தமிழ் தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகளில் முதலிடப் போட்டிக்கு அது முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதும் தௌ¤வு.
ஊடகங்கள் பின்பற்றும் பரபரப்பு உத்தி தான் அரசியல் தளத்தில் கோஷங்களாகவும் இலவசத்திட்டங்களாகவும் முன் வைக்கப்படுகின்றன என்பதைத் திரள் மக்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது தான் இங்கு முக்கியம்.குறிப்பிட்ட காலத்தில் குறிப்பிட்ட ஒன்றை முன் மொழிந்து தீவிரமாகப் பேசுவதன் மூலம் முதலில் பேசப்பட்டதும் முன்னர் நிகழ்ந்ததும் மறக்கடிக்கப்படுகின்றன என்பது கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. பெருந்திரளான மக்களைப் பாதிக்காத சின்னச் சின்ன விசயங்களை மறந்து போவதும், மறக்கும்படி செய்வதும் ஒரு விதத்தில் தேவை தான். ஆனால் மக்கள் திரளின் மறதியையே மூலதனமாக்கி நமது அரசியல்வாதிகளும், ஊடகங்களும் தங்களை நிலை நிறுத்திக் கொள்கின்றனர் என்பதைக் கவனிக்கும் போது மறதி கொடியது; மறக்கடித்தல் அதனினும் கொடியது என்று சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை.

No comments :